Vind de x-factor in je werk.

Je kent het programma wel, artiesten die zichzelf van hun beste kant laten zien en een jury die bepaalt of ze “het” hebben. Wat “het” precies is, is niet duidelijk, is moeilijk te verwoorden en zal verschillen van artiest tot artiest.

Wat als er ook een x-factor zit in je job?

Zijn we niet met z’n allen op zoek naar die ideale combinatie tussen werk en gezin, tussen genoeg uitdaging maar toch niet te veel stress, tussen een goede band met collega’s en toch professioneel kunnen samen werken, tussen iets doen wat je graag doet en toch genoeg geld verdienen?

Alleen valt het in loopbaanbegeleiding op dat deze x-factor vinden in je werk geen lineair gegeven is. Het is geen optelsom of een chemische formule, waarbij je een succesvol resultaat krijgt als je de stappen op de juiste manier volgt.

Neem als eenvoudig voorbeeld het oplijsten van je energiebronnen. Is het je al opgevallen dat op sommige dagen diezelfde energiebronnen energievreters worden? Of zelfs bepaalde kwaliteiten op een ander moment compleet tegen je werken?

Hoe werkt het dan precies, arbeidsvreugde, voldoening, samenwerking, leiderschap?

We hebben de neiging om op zoek te gaan naar stappenplannen en tools. Als mijn energiebronnen en energievreters in evenwicht zijn, dan zal ik arbeidsvreugde ervaren. Als mijn baas mij waardering geeft, dan zal ik voldoening ervaren. We gaan op zoek naar een manier zodat we, hoe we ons werk beleven, kunnen controleren. We willen de beleving van ons werk beheersbaar maken zodat we liefst alleen nog maar de positieve dingen ervaren.

Wat als we in de verkeerde richting kijken? Wat als we niet onderzoeken hoe we arbeidsvreugde en voldoening kunnen beleven, maar eens verkennen hoe deze ervaring ontstaat? Waar komt hoe we ons werk beleven vandaan?

zien we onze realiteit

Photo by Nonsap Visuals on Unsplash

De filosoof Epictetus zei het al zo’n goed 2000 jaar geleden :

Mensen worden niet gestoord door dingen,
maar door het beeld dat ze ervan hebben.

Het is niet ons werk dat bepaalt of we voldoening en arbeidsvreugde ervaren, het zijn onze gedachten over ons werk. Waarmee ik niet wil zeggen dat je dan maar je gedachten moet veranderen om je werk graag te doen!!

Als we kunnen herkennen dat we in onze eigen realiteit leven en dat deze realiteit is opgebouwd uit onze hersenspinsels, dan ontstaat er ineens een wereld van ontelbaar veel mogelijkheden.

Waardoor we ons de vraag kunnen stellen, waarom nemen we onze gedachten zo serieus … Ze zijn immers vluchtig en ze zijn zeker niet altijd waar.

Waar halen we dan die x-factor?

Als die x-factor niet in onze job zit en niet in hoe onze baas/collega’s met ons omgaat, waar zit het dan wel?

De enige plek waar we nog kunnen kijken is in onszelf. Onze essentie, wie we zijn voorbij onze gedachten en emoties. Een innerlijke weten dat altijd bij ons is en dat aangeeft : dit klopt voor mij en dat niet. Ondanks alle persoonlijkheidstesten, SMART-doestellingen en tools om het werk te hanteren.  Het is een richtinggevende factor die we vaak overschrijven met ons rationele denken.

Ik maak graag ruimte voor deze x-factor in mijn gesprekken met mensen over werk. Het zorgt voor luchtigheid, humor, er “moet” minder en er “mag” meer. En vaak gebeuren er onderweg van die onvoorspelbare toevalligheden. Die er dan net weer voor zorgen dat het volgende stapje vanzelfsprekend is.


Benieuwd hoe jouw innerlijk weten werkt? (cf The inside out understanding)
Neem op, ik kijk ernaar uit om samen met je te verkennen hoe deze inzichten jouw werk en je leven kunnen veranderen!

Life hacks 2019

2018 was een dolle rit. Vele mooie momenten maar ook vele confrontaties met mezelf. Momenten waarop ik de zin van het leven (opnieuw) in vraag stelde, de zin van lijden en afzien, de zin van machteloosheid en radeloosheid.

Ik heb geen antwoorden op die vragen. Ik heb wel enkele ‘life hacks’, zoals ik ze noem. Trucjes die me helpen als het moeilijk gaat.

Ik leg ze onder de kerstboom.
Neem mee waar je iets mee kunt en laat liggen wat je niet aanspreekt.

Gelukkig nieuwjaar!

life hacks

Photo by Aaron Burden on Unsplash

#1. Sluit vriendschap met jezelf

Het is een cliché, ik weet het. Lief zijn voor jezelf, mild zijn voor jezelf. Je leest het in alle zelfhulpboeken.

Wanneer we onze gedachten geloven, voelen we die gedachten en gedragen we ons daar ook naar. Dat geldt voor iedereen. We doen ons best op basis van de gedachten die we in dat moment hebben.

Soms zitten we gevangen in niet zo productieve gedachtekronkels, maar hebben we dat niet door. En dan doen we stomme dingen waarvan we achteraf zeggen : dat had ik beter anders gedaan.

Dat zien – bij mezelf en bij anderen – brengt heel veel mildheid.

#2. Geloof niet alles wat je denkt

We kunnen niet niet denken. Onze gedachtemolen kan vertragen en draait soms op volle toeren. Soms hebben we hier wat invloed op, soms ook helemaal niet en razen we maar door.

We hoeven niet alles te geloven wat we denken. Sommige gedachten kunnen we echt wel wat minder au serieux nemen.

Want, een nieuwe gedachte zit er sowieso al weer aan te komen. Aan nieuwe gedachtes geen gebrek! Dus waarom deze ene gedachte blijven denken terwijl er nog honderden andere in de pijplijn zitten?

#3. Falen is interessant

Ik ben bang om fouten te maken. Dat geef ik grif toe en ik zal hierin niet alleen zijn. Alleen merk ik dat mijn leven, als ik een fout heb gemaakt, opeens een stuk interessanter wordt. Ik praat er met mensen over, ik ga op zoek naar interessante literatuur, ik kijk een TED talk.

Als ik een fout maak leer ik iets nieuws. En dat is best interessant.

#4. “Als” … “dan” en “zou moeten”

Als ik (geld genoeg had, een zinvolle job had, kinderen had, een partner had, meer tijd had, …..) dan (zou mijn leven mooi zijn, zou ik gelukkig zijn, zou ik een partner vinden, zou ik ander werk zoeken, …)
We verzinnen deze fabeltjes omdat we streven naar een andere ‘ik’. Een ‘ik’ die beter is, of slimmer is, of rijker is. Vul maar in wat voor jou van toepassing is.
Zie life hack #2, de vraag is nog maar of dat klopt.

De ‘als … dan’ zorgt ervoor dat we blijven streven naar iets wat er nu niet is. Zoals Byron Katie het zo mooi zegt : “When I argue with reality, I lose—but only 100% of the time”.
En nee, de ironie dat dit een als … dan quote is ontgaat me niet 😉

Het zelfde met de “zou moeten” en “zou niet mogen”. Het zijn overtuigingen die zo diep ingebakken zitten dat het soms moeilijk is om te geloven dat het ook anders kan.
Test het voor jezelf eens uit. Als je nog eens een ‘zou moeten’ gedachte hebt … Is dat waar?
En … wie zou je zijn zonder deze gedachte?

#5. Doe wat werkt voor jou

Ik gebruik deze life hacks omdat ze werken voor mij.
Ik besef zeer goed dat ze misschien niet werken voor jou.

Probeer het uit, experimenteer met deze en andere life hacks!
En … vertrouw ook maar op je buikgevoel, dat zachte stemmetje dat fluistert wat het eerstvolgende stapje is.

Ik wens je een deugddoend 2019!


Meer weten over hoe deze life hacks werken? (cf The inside out understanding)
Neem op, ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten jouw leven kunnen veranderen!

Brief aan mijn lieve vriendin

Hoe krijg jij het voor elkaar?

Ik zie hoe je je best doet om een exceptioneel leven voor jezelf te creëren. Je wil een warme verbondenheid met je partner. Je wil een veilige thuis voor je kinderen, zodat ze kunnen groeien en zichzelf zijn. Je wil een leuke job waar je voldoening uit kan halen en tegelijkertijd ook je “klanten” de beste service kan verlenen. Je wilt je ouder nabij zijn, die ouder wordt en sukkelt met de gevolgen daarvan.

Ik zie hoe je worstelt met al die verlangens. Hoe je jezelf inzet om die doelen te halen. Hoe je gefrustreerd geraakt omdat dat niet helemaal lukt zoals je zou willen.
En wat je verlangt is niet uitzonderlijk … ik denk dat alle mensen dit verlangen.

Photo by Roberto Nickson (@g) on Unsplash

Het leven ontvouwt zich

Alle dingen die we zo graag willen : verbondenheid, veiligheid, liefde en geluk, ervaren we in het “nu”.

Maar we vullen onze geest met plannen voor later of het herdenken van het verleden.
Daar hoeven we niets aan te veranderen, dat is gewoon wat het is. Dat is wat we als mensen doen, dat zit ingebakken in ons mens-zijn.

Het gaat er niet om “wat” we denken, het gaat erom “dat” we denken.

Bij het besef “dat” we denken, navigeert ons systeem ons automatisch naar dit ‘nu’ .

Het leven ontvouwt zich op zoveel manieren die ik onmogelijk kan voorspellen.
Het lijkt een onmogelijke (en absurde!) taak om het leven zelf te willen sturen.

Mijn realiteit

Deze brief aan jou, niet om te zeggen wat je allemaal fout doet.
Maar om te zeggen : ik ook.

Elke keer als we elkaar spreken wil ik je meenemen in mijn nieuwe kijk. Elke keer als jij me vertelt over je verdriet, over hoe je vastzit, wil ik je vertellen wat ik zie en hoeveel innerlijke rust me dit heeft gebracht.

Ik dacht en geloofde dat dat mijn rol was als “goede vriendin”.
Dat ik je daarmee zou “helpen”.

Hoe zou het zijn om elkaar opnieuw te ont-moeten?
Zonder op voorhand in te vullen wat het betekent om een goede vriendin te zijn?
Zonder op voorhand te bedenken wat we voor de ander moeten doen?

We kunnen het leven niet op voorhand bedenken.
Het leven kan alleen maar geleefd worden.

 


Ook nieuwsgierig om meer te ont-moeten? (cf The inside out understanding)
Neem BeschermdVeilig Beschermd op, ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten ook jouw leven kunnen veranderen!

Innerlijk kompas

Ik ben 14.
Ik ben in Guatemala en ik speel in de golven van de oceaan.
Een sterke onderstroom trekt aan mijn benen. Mijn reisgenoten stappen verder de oceaan in, maar ik ben bang. Ik keer terug naar het strand. En op dat moment gebeurt het.

innerlijke wijsheid coachingPhoto by Jakob Owens on Unsplash

De oceaan sleurt me mee de diepte in.

Het water tuimelt me een paar keer over kop. Ik verlies alle gevoel voor richting en weet niet meer wat onder of boven is. Paniek overvalt me.

Plots
ervaar ik stilte, leegte, kalmte.
Gehuld in een gevoel van veiligheid en compleet vertrouwen dat alles ok is.
Gepaard met een inzicht : mensen drijven.

Zolang er lucht in mijn longen zit, zal ik drijven.
Dus ik hou mijn adem in en laat mijn lichaam en het water zijn werk doen. Mijn tenen raken de bodem, mijn hoofd geraakt boven water en ik kan naar adem happen.

Ik stap de oceaan uit met knikkende knieën.
Wat was dat?

Nadien vertel ik het verhaal met veel dramatiek. Het is een uitstekend verhaal om aandacht te krijgen, wat troostende woorden, een arm om mijn schouder. De schok ebt weg.

Maar die leegte, die stilte, die kalmte blijft me bij.

Wat als ons innerlijk kompas altijd in ons aanwezig is?
Wat als ons innerlijk kompas in het nu beschikbaar is om de volgende kleine stap te zetten? (niet om de rest van ons leven te plannen ….)
Wat als de kern van wie we zijn altijd veilig en ok is?
Wat als er meer mogelijk is in dit leven dan we met onze rationele geest kunnen veronderstellen?

Wat als …?


Benieuwd hoe jouw innerlijk kompas werkt? (cf The inside out understanding)
Neem op, ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten jouw leven kunnen veranderen!

Het nieuwe denken

Ik volg een aantal mensen die bezig zijn met de “Three Principles”. Dit “nieuwe” paradigma zegt dat onze omstandigheden niet de oorzaak zijn van hoe we ons voelen, maar ons denken.

Men are disturbed not by things, but by the view which they take of them.
— Epictetus

Ik neig sowieso wel in die richting (zie Byron Katie). Maar nu wordt het extreem gesteld.
En toch kan ik niet anders dan het toetsen, uittesten en constateren dat het klopt.

Kijk maar eens naar de files. De ene geraakt ongelofelijk in de stress, terwijl de ander zich ontspant en naar radio Klara luistert.
Wat maakt dat de ene persoon er helemaal van opgedraaid geraakt en de ander niet?

Hetzelfde met een overlijden, een scheiding, een driftbui van je kind. De ene zit vol stress, frustratie, boosheid en de ander kan er met volle aanvaarding en warmte mee ‘zijn’.

Een verklaring van de drie principes kan je vinden op andere sites*, ik leg hier een verband met de bouwstenen om ons leven vorm te geven, nl denken, voelen en doen

DENKEN

De denkstroom is continu, geloof me, na al die jaren mediteren en in stilte verblijven, lukt het me nog steeds niet om niet te denken. Tot ik besefte dat dat ook helemaal niet de bedoeling was. We controleren niet wat we denken, we controleren niet welke gedachtes er komen. Wat we kunnen leren is om niet te blijven vasthaken aan een gedachte. We hoeven onze gedachtes niet te analyseren, uit te spitten, te ontleden en te ontwarren.

De gedachte kan er gewoon zijn, want vroeg of laat … komt er een nieuwe gedachte.

Getuige hiervan : het bad

Wanneer krijg ik mijn beste ideeën? Mijn belangrijkste inzichten? Mijn ‘nieuwe kijk’ op de dingen? Als ik in bad lig. Het is een moment waarop ik volledig kan relaxen en .. hupla, er verschijnt een nieuwe gedachte … uit het (n)iets!

Herkenbaar?

Misschien is het voor jou niet in bad, maar op de fiets, tijdens het koken, terwijl je wandelt in de natuur. Het gebeurt ongepland, ongeforceerd, zomaar. Van zodra de gedachte ons loslaat (en dat is niet iets wat we kunnen doén) komt er ruimte vrij voor een nieuwe gedachte.
Is dat geen bevestigend en hoopgevend idee?
Ik heb nù geen idee hoe ik hiermee moet omgaan, maar er komt vast een nieuwe gedachte, vroeg of laat.

Het leuke aan deze gedachten-uit-bad is dat het ‘geïnspireerde’ gedachten zijn. Deze gedachten leiden tot nieuwe inzichten en sporen me aan tot actie.

En voor je me zegt : Mieke, moet ik dan ganser dagen in bad liggen? Nee, natuurlijk niet. In bad kan je immers niet echt veel ‘doen’ met je geïnspireerde gedachten. .Zoals ik zei, het is niet iets wat je kan forceren, het gebeurt gewoon. En hoe meer we erop vertrouwen, hoe vaker het gebeurt.

DOEN

De bad-gedachte geeft me een serieuze kick in the butt om stappen te zetten. En soms ook niet … heel vreemd is dat.

Geen idee waarom het zo is, ik stel het alleen vast.

Het jammere hieraan is dat er dan veel denken komt over het niet in actie schieten… We zetten onszelf vast in een kritische gedachtenketen. Er ontstaat geen ruimte voor nieuwe inzichten die mogelijks wel tot actie kunnen leiden.
Bizar hoe die vicieuze cirkel in elkaar zit!

Ik hoorde onlangs Mel Robbins in haar Ted Talk spreken over motivatie. Het duurt welgeteld 5 seconden om af te zien van actie. We hebben welgeteld 5 seconden om in actie te schieten als we een idee hebben. Doen we er langer over, dan maken we onszelf van alles wijs waarom we het beter niet doen. Boeiend is dat!

VOELEN

In de therapeutische wereld is voelen belangrijk. We moeten situaties doorvoelen … en soms is dat écht niet tof. Want we willen eigenlijk zo veel mogelijk positieve gevoelens en zo weinig mogelijk negatieve.

Ik ben lang voorstander geweest van het accepteren van wat er is. Zowel positief als negatief, het hoort erbij en het mag er zijn. Ik ben er nog steeds voorstander van, alleen vraagt dat soms veel moeite.

Hier in dit (nieuwe) paradigma is voelen een gevolg van ons denken. Het zegt niet zoveel over onze situatie of over de keuzes die we moeten maken. Het geeft alleen weer op welke golflengte ons denken zit. Ben je angstig? Dan heb je waarschijnlijk angstige gedachten. Ben je boos? Dan heb je waarschijnlijk boze gedachten. Ben je onzeker? Dan heb je waarschijnlijk onzekere gedachten. Niet meer, niet minder.

Ook hier hoef je niets te veranderen, het is gewoon wat het is. Maar het voelt voor mij minder zwaar, ik hoef er niet zo zwaar aan te tillen (lichtere gedachte dus ;-p). En net zoals gedachten in een mum van tijd veranderen, zo kunnen gevoelens in een mum van tijd veranderen.

Is het jou ook al eens overkomen dat je eigenlijk boos was op iemand, maar dan haalt die persoon een grapje uit en je kan niet anders dan erom lachen?
En werd je daarna opnieuw boos? Waarschijnlijk niet.

Ook al ‘voelde’ het boos zijn echt in het moment, het heeft niet meer nodig dan dat. Er gewoon mogen zijn. En ja, dat voelt soms best pittig, dat zal ik niet ontkennen. Maar dan komt er een nieuwe gedachte met een nieuw gevoel.

THEORIE

Het is en blijft natuurlijk een theorie. Ik vind ze behoorlijk controversieel en heb zeker nog geen antwoord op alle vragen. Vb. Hoe kijk je dan naar trauma, naar suïcide, naar depressie, naar incest, naar misdaad en criminaliteit.

Maar als het puur over stress-gerelateerde zaken gaat, vind ik het een boeiende kijk. We krijgen geen stress van onze omstandigheden, we krijgen stress van ons denken over onze omstandigheden.

Wil dat zeggen dat je je stressvrij kan denken? Nee, zo simpel is het niet. Dan zetten we onszelf in om ‘anders’ te denken en krijg ik stress omdat me dat niet lukt. Dan volgt ook nog eens bakken kritiek omdat het mij niet lukt om van gedacht te veranderen.
Urgh, vermoeiend is dat!

Wat mij nu wél helpt is : ah, ok, ik heb blijkbaar stresserende gedachten. Me niet afvragen van waar ze komen, wat ik eraan kan doen of hoe ik het probleem kan oplossen. Maar gewoon, verder doen met mijn dag en erop vertrouwen dat er een nieuwe gedachte zal komen. Of … tijd nemen om even stil te staan, te ontspannen iets anders doen … vb een bad nemen 😉

Studiegroepje
Mocht deze blog bij jou iets triggeren en je wil je verder verdiepen in de “3 Principles”, geef me dan een seintje. Ik zou graag een studiegroepje oprichten zodat we mekaar kunnen ondersteunen om ons hierin te verdiepen..

Doorverwijzing
*Hier enkele sites waar je meer info kan vinden over deze ‘3 Principles’
Michael Neill
Jamie Smart
George Pransky
Amy Johnson
3p community
3p foundation

Doen of zijn?

Mijn eerste stappen in het proces van ‘zelfontwikkeling’ gingen vooral over ‘wat moet ik doen om te kunnen zijn wie ik werkelijk ben’. Heel wat zelfhulpboeken, technieken en tools uit coaching zijn hierop gebaseerd. Geef me een oefening, een inzicht, een methode om te worden wie ik wil zijn. Wat eigenlijk al impliceerde dat ik niet goed was zoals ik was, want ik moest mezelf ‘verbeteren’, ik moest aan mezelf werken.

Mijn volgende stappen in dit proces, gingen meer over ‘zijn’, zonder meer. Mezelf aanvaarden zoals ik ben, mild kijken naar mezelf, leven in het ‘nu’. Er zijn ook heel wat boeken, filosofische stromingen en teachers te vinden in deze hoek : er is alleen maar nu en je bent goed zoals je bent.

Hoe het leven werkelijk in elkaar zit blijft voor mij een raadsel. Is het een ‘streven naar succes’ of is het eerder een ‘vertrouwen in wat komt’?

voeten-in-zand

Nu ik als full time zelfstandige door het leven ga, probeer ik angstvallig te “begrijpen” hoe dit werkt en hoe ik mezelf kan motiveren om succesvol te zijn.
Want ik begrijp best dat opdrachten en cliënten niet zomaar zullen verschijnen voor mijn deur.

Mijn denken brengt me van zijn naar “moeten” en “zou willen” en “hebben” en “kunnen”  en “nog meer nadenken” ….
Dan komt er een moment van herkenning, AHA … deze gedachtes malen weer door mijn hoofd.

Deze twee werelden verbinden …niet of-of, maar én-én.
Hoe kan ik doen vanuit zijn?

En daaruit volgend, hoe inspireer ik mensen om hun authentieke zelf te zijn?
En dan daaruit volgend …. hoe vinden die mensen mij om zich te laten inspireren? 😉

Het vraagt vertrouwen …
Vertrouwen in mijn vaardigheid als procesbegeleider.
Vertrouwen in mijn cliënten als expert van hun eigen leven.
Vertrouwen dat er niet 1 oplossing bestaat – ook niet voor het promoten van mezelf  – dat elk mens uniek is en op een andere manier de wereld, en dus zichzelf, ervaart.

Jeff Foster zegt het zo mooi.
Right here, right now,
in this moment,
you don’t have to ‘figure out’ the rest of your life,
no matter what anyone says.

You don’t need all the answers.
They will come, in time,
or not,
or perhaps
the unncecessary questions will fall away.

Ben jij ook op zoek naar meer rust in je hoofd?
Wil je meer ruimte maken voor stilte?
Is stress en burn out een probleem in jouw omgeving of organisatie?
Wil jij ook meer leven vanuit zijn dan vanuit doen?

Voel je je aangesproken?
Heb je zin in een vrijblijvende babbel met koffie of thee?

Passie en talent? … BS!

Liz Gilbert is een straffe madam. Deze “talk” vond ik indrukwekkend.

Het probleem met woorden zoals ‘passie’ en ‘talent’ is dat deze woorden zo vaag zijn dat niemand nog echt weet wat het nu juist inhoudt. Sommige mensen weten wat hun talenten zijn en wat hun passie is. Maar ik heb zo’n vermoeden dat de meeste mensen het niet zo goed weten.

Het is in ieder geval zo voor mij.

Ik ben intussen een paar jaar bezig met ‘talenten’ en ‘passie’, in eerste instantie op zoek naar die van mezelf. Niet zo simpel … omdat ik me heel erg herken in het verhaal dat Liz Gilbert vertelt in ‘Flight of the Hummingbird‘.

Liz Gilbert

Waar ik het meeste mee worstel is de gedachte dat het “slechts” één ding mag zijn.
Dat ene ding wat me zou moeten drijven, dat ene ding wat “mijn hart doet zingen”.

Alleen is dat niet zo …
er zijn heel veel dingen en …
er komen er geregeld nieuwe bij.

Herkenbaar?

Waarmee ik niet wil zeggen dat het proces om me hiervan bewust te worden me niet geholpen heeft. Integendeel!
Maar richting vinden is niet zo evident als er vele dingen zijn.

Dit filmpje heeft me geholpen om het vinden van ‘mijn passie’ los te laten. En stil te staan bij ‘waar word ik blij van, wat wekt mijn nieuwsgierigheid’? Gilbert noemt het ‘follow your curiosity’ – volg je nieuwsgierigheid.

Dat is de vraag die nu mee richting geeft in mijn leven.
Waar word ik blij van? Waar krijg ik energie van? Wat geeft me kriebels in mijn buik? Waar ben ik nu al veel mee bezig in ‘flow’-momenten?
Wat niet betekent dat het allemaal gemakkelijk gaat, niet hobbelig verloopt of éénduidig is.
(Na het schrijven van deze blog kwam ik dit artikel tegen, met een iets fellere titel; screw your passion.)

Ik hoor al een paar kritische gedachtes komen …
is dat niet egoïstisch, kiezen voor waar ‘ik’ blij van word?
Misschien wel … maar ik gun het mezelf om zeer bewust te kiezen voor waar ik blij van word. Want 1 ding weet ik zeker, niemand anders zal dit voor mij doen.

IMG_0113

 

Ik besluit met een quote van Osho :
“Is the sun selfish when it shines?”

 

 

Maar ik ben natuurlijk heel benieuwd … Waar word jij op dit moment blij van?

 

 

 

PS Je kan ook bij mij terecht voor loopbaancoaching met loopbaancheques via Sterk op je werk!

Leven in het nu!

Lees hier mijn vorige blog over Leven in het nu.

Leven in het nu gaat vanzelf?
Als leven in het nu vanzelf gaat, waarom ervaren we dan nog spanning?
De quote van Tolle : stress is weerstand tegen het huidige moment.

De ‘weerstand tegen het huidige moment’ gaat erover dat het ‘nu’ niet goed genoeg is. Er is altijd iets wat vroeger toch beter was, of wat anders zou moeten in de toekomst.

Zo maken we in onze gedachten continu omweggetjes naar vroeger of later. We vinden wel redenen zat om dit ‘nu’ moment niet toe te laten zoals het is. Dan ontstaat er spanning, stress, frustratie, …

Het is niet goed genoeg en meestal zijn wij dan ook niet goed genoeg.

We zijn bang om te leven.
Het leven ‘nu’ ten volle ervaren, in al zijn rauwheid en onstuimigheid.

golven
We zijn zo bang om in die ervaring te stappen, angstig dat we het niet kunnen bevatten, dat het groter wordt dan we kunnen (ver)dragen.
Daarom lopen we ervan weg.

Het kan enorm bevrijdend zijn om pijn, woede, angst volledig te mogen doorvoelen en ervaren. Ook de ‘positieve’ emoties kan je eigenlijk enkel ten volle ervaren in het nu. Dat zorgt ook voor ont-spanning.

Want als het ‘nu’ er volledig mag zijn zoals het is,
dan mag jij er ook helemaal zijn zoals je bent.

 

 

Leven in het nu … ?

Weerstand tegen het huidige moment
Ik schreef in mijn vorige blog een quote van Eckhart Tolle. Hij schrijft dat stress te wijten is aan onze weerstand tegen het huidige moment. De oplossing daarvoor is natuurlijk ‘leven in het nu’.

kelk

Ik heb me er mateloos over gefrustreerd, over dat “Leven in het Nu”.  Hoe doe je dat in godsnaam? Als ik ‘alleen maar’ leef in het nu, kan ik nooit op vakantie gaan. Kan ik geen plannen maken met vrienden, kan ik zelfs niet plannen wat ik morgen ga eten.

Dat “leven in het nu” lukt me eigenlijk alleen als ik mediteer (en dan moet het nog een “goede meditatie” zijn, want mijn gedachten nemen me dikwijls mee naar andere oorden). Wordt er dan eigenlijk verwacht dat ik constant in meditatieve toestand rondloop? Dat is toch niet haalbaar??

Weerstand tegen het huidige moment dus!

Er is alleen maar ‘nu’.
Tot ik onlangs Jeff Foster ontdekte. Hij heeft gelijkaardige ideeën als Eckhart Tolle, maar hij maakt ze voor mij toch net iets toegankelijker.

Door Jeff zijn boeken en lezingen is langzaam tot me doorgedrongen dat we alleen maar ‘nu’ kunnen leven. Hoe graag we ook verwijlen in het verleden, hoe graag we ook verlangend kijken naar de toekomst.
Deze melancholie en dat verlangen voelen we in het ‘nu’. Als we plannen en dromen van vakantie, is dat ook in het ‘nu’.

Er is alleen maar ‘nu’.
‘Leven in het nu’ is niet nóg iets wat we “moeten doen”.
We doen het al, het gaat vanzelf.

Jeff Foster aan het woord :
Jammer genoeg in het Engels, zonder ondertitels.

Hoe ontspannend en bevrijdend is het,
dat zoiets vanzelf gaat?

Hebben jullie nog inspirerende sprekers/schrijvers die in mijn blog een plekje verdienen?

In vakantiemodus …

Beetje later dan gewoonlijk … of vroeger … hoe je het ook wilt bekijken.
Maar ik ben in vakantiemodus! Dus het schrijven staat op een lager pitje.

Elke laatste weekend van juli is er Sfinks.
Het weekend waarin ik me in vele exotische oorden waan
terwijl ik eigenlijk niet zo ver van mijn bed ben.

Ik ontdekte er
Catrin Finch & Seckou Keita
Muziek om eventjes bij weg te dromen …

De Muze inspireert.

Ik krijg soms de opmerking: ‘Mieke, waar blijf je je inspiratie toch halen om een blogje te schrijven?’

De waarheid over mijn inspiratie
De waarheid is … ik haal nergens niks. Ineens krijg ik ‘een idee’, ik kan het eigenlijk niet zo goed uitleggen. Sommige weken komt er helemaal niets en een andere week schrijf ik 3 à 4 blogjes. Gelukkig maar … zo kan ik het tempo van eens per week “publiceren” volhouden.

Vertrouwen in de muze.
Het vroeg wel wat vertrouwen, de eerste week dat er ‘niets’ kwam. En ok, niet al mijn blogjes zijn super inspirerend of van een goede kwaliteit. Maar dat geeft niet. Het is voor mij een oefening in vertrouwen en doorzetting dat er wel een ‘idee’ zal komen om mijn blogje aan te vullen.

Het doet me een beetje denken aan Elizabeth Gilbert haar Ted Talk over creativiteit. (Ondertussen mag het duidelijk zijn dat er een hele hoop Ted Talks zijn die ik erg kan waarderen).

Creativiteit en mystiek.
Als we creatief bezig zijn, partneren we met onze muze (Gilbert noemt het “genie”). Het is aan ons om klaar te staan met pen en papier, of verf, of muziek, of … (vul zelf maar aan wat jouw medium is als het om creativiteit gaat). Want onze muze kan ons inspireren op gelijk welk moment. Aan ons om er alert voor te zijn, de inspiratie als het ware te ‘vangen’ en het vorm te geven.

Ik hou van deze visie van Gilbert. Het geeft creativiteit iets mystieks (wat voor mij ook zo is!). En dat mystieke, dat kan je niet dwingen. Alle boeken, stappenplannen en how to’s over creativiteit daargelaten.

Veel plezier met het filmpje.

Graag lees ik in het vakje hieronder hoe jij de inspiratie van jouw muze ontvangt!

Breathe … just breathe

Wanneer het moeilijk gaat vergeten we vaak te ademen. Onze adem ‘stokt’ letterlijk, als je je daar bewust van bent kan je dat voelen, alsof de lucht in je luchtpijp blijft steken.

In zo’n moment is het niet evident om te focussen op onze ademhaling. Om bewust in en uit te ademen en de lucht opnieuw te laten stromen.

Ik heb een soort van mantra die me daarbij helpt. Het is geen klassieke mantra – hoewel ik sommige mantra’s heel erg kan waarderen. Maar het is een “modern” liedje. Ik wil het graag met jullie delen.

Annie Nalick – Breathe

Vooral de uitstpraak:
Life’s like an hourglass glued to the table,
raakt me heel erg.

Het leven is als een zandloper die aan de tafel vastplakt.

Dingen gebeuren, mensen komen en gaan …
Als we niet alert zijn is het ineens een jaar verder.

En dan kom ik weer uit bij mijn roep naar spiritualiteit, ruimte voor stilte en zingeving, een kader voor rituelen (met dank aan Geert Peymen), een plek waar mensen kunnen samenkomen om het leven te vieren.

Ideeën waar mensen hiervoor terecht kunnen?

Ik kom uit de kast.

Ik deed onlangs mee aan een MBTI-onderzoekje. Dit is een soort profielbepaling dat een stukje van je persoonlijkheid probeert bloot te leggen. In dit onderzoek kreeg ik de bevestiging van iets wat ik al langere tijd vreesde. Ik ben eigenlijk geen extravert. Ik ben een introvert.

Ik zeg ‘vreesde’ omdat ik al langer aanvoel dat ik niet zo goed functioneer in een grote groep mensen. Ik voel me dan al snel overprikkeld. Ik vermijd concerten of groepsbijeenkomsten, ik hou niet van reunies en op familiefeestjes heb ik altijd even tijd nodig om ‘aan te komen’.

Terwijl ik eigenlijk wel als ‘extravert’ ben opgegroeid. Mijn ouders hadden een winkel waarin zelf spontaan contact leggen met mensen die je niet kent, sociaal wenselijk is. Ik hield van dans, muziek en theater, dus ik stond geregeld op een podium. Aan de andere kant groeide ik op in een huis waar ik mezelf vaak nestelde in een zetel om een boek te lezen. Waar ik kon dagdromen en fantaseren over ‘wat als’.

photo_106_20051001

Ik ben blij dat ik ben opgegroeid in een omgeving waarin ik mezelf moest ‘pushen’ om dat extraverte stukje te ontwikkelen. Dat maakt me meer compleet als persoon. Maar het voelt wel een beetje alsof ik mijn ware zelf heb verloochend in het verleden. Nu kan ik met een opluchting uit de kast komen als als introvert.

Ik vind, wat Susan Cain vertelt in haar filmpje zeer herkenbaar. Haar ‘call to action’ is echt inspirerend. Op naar een samenleving waarin introverten, extraverten en ambiverten (want je bent nooit helemaal het één of het ander) gewaardeerd kunnen worden voor hun kwaliteiten. Een samenleving waarin we niet meer in hokjes hoeven te denken, maar waar diversiteit als een troef wordt gezien.  Waar we kijken hoe we onze kwaliteiten en talenten kunnen inzetten en waar we kunnen samenwerken met anderen om onze zogenoemde tekorten op te vangen.

Balans van nemen en geven.

Ik volg een opleiding Systemisch Coachen aan het Bert Hellinger Instituut in Nederland. Groningen, of all places. Elk tweedaags blok van de opleiding reis ik zo’n 5 uur om er te geraken en dan nog eens zo’n 5 uur terug. En dat allemaal voor een opleiding … Ik moet wel zot zijn. (Dat is ook wel een beetje zo natuurlijk).

Maar het is AB-SO-LUUT de moeite waard. De treinreis geeft me tijd om bij te tanken. Ik pak altijd een hoop boeken mee, die ik uiteindelijk niet lees, want ik vind het leuker om door het raam te kijken. Naar de koeien, de vogeltjes, de natuur, het vreemde water in Nederland (dat soms hoger staat dan de wei die er net naast ligt – hoe kan dat?)

En de inhoud van de opleiding voedt me enorm. De opleiders, de mede-cursisten, ik voel me zo rijk dat ik van hen mag leren.

Het tot nu toe mooiste inzicht van de opleiding wil ik wel met jullie delen. (Ik ben een herkauwer – vandaar mijn fetisj met koeien – dus geef me nog wat tijd, er komen er vast nog.) Er wordt vaak gesproken over de balans van geven en ontvangen. En ik was het helemaal eens met die formulering, met de nadruk op was.

1923464_20131553824_4272_n

Nu spreek ik liever over de balans van nemen en geven. Met die woorden, in die volgorde. Want je moet eerst genomen hebben om te kunnen geven. En het is niet omdat je iets ‘ontvangt’ dat je het ook écht tot je neemt. Als je het niet neemt, lijkt het wel alsof het nooit gegeven is.

Zijn jullie het ermee eens?

Ik heb het mooiste hart …

Op een dag stond er een jonge man in het midden van de stad en zei dat hij het mooiste hart had van de vallei. Er kwamen veel mensen om zijn hart te bewonderen want het was perfect. Geen vlekje, geen enkele fout. Iedereen was het erover eens: het was het mooiste hart dat ze ooit hadden gezien. En de jongeman was erg trots.

Plotseling kwam er een oude man naast de jongeman staan en zei: “jouw hart is lang niet zo mooi als dat van mij. ” De oude man pakte zijn hart en liet het zien. De mensen en de jongeman keken naar het hart van de oude man. Het klopte stevig maar het zat vol littekens, sommige stukken waren weggehaald en vervangen door andere. Ze pasten niet allemaal en in sommige delen van het hart zaten diepe holtes waar stukken misten.

De mensen staarden hem aan, hoe kon hij zeggen dat zijn hart mooier was? De jongeman lachte en zei: “je bent een grapjas om jouw hart met het mijne te vergelijken. Het mijne is perfect en het jouwe is een ramp van gaten en tranen.” Ja, zei de oude man: ”Het jouwe ziet er perfect uit, maar ik zou niet willen ruilen.”

De mensen werden stil toen de oude man door ging met praten: ieder gat staat voor een mens die ik mijn liefde gaf. Ik trek een stuk uit mijn hart, geef het aan de ander en vaak geven ze me een stuk van hun hart terug dat past in het lege stuk van mijn hart. Maar omdat de stukken niet hetzelfde zijn heb ik wat ruwe randen die ik zeer waardeer omdat ze me herinneren aan de liefde die we deelden.

Soms gaf ik een stuk van mijn hart en kreeg ik niets terug. Dat zijn de lege plekken. Het geven van liefde is soms een risico. Maar zelfs als de gaten pijn doen blijven ze open en herinneren ze me aan de liefde die ik voel voor deze mens. Ik hoop dat ze op een dag terugkomen om de lege plek op te vullen. Zien jullie wat echte schoonheid is?

HeartShapedKnot

De jongeman stond in stilte en er liepen tranen over zijn gezicht. Langzaam liep hij naar de oude man, pakte een stuk van zijn perfecte hart en trok het eruit. Met trillende handen bood hij het aan de oude man aan. De oude man nam het aan en plaatste het stuk in zijn eigen hart.

Vervolgens nam hij een stuk van zijn eigen gekerfde hart en gaf het aan de jongeman. Het paste niet precies in de wonde. Maar de jongeman zag nu zijn eigen hart, niet langer perfect maar mooier dan ooit tevoren omdat hij de liefde van de oude man voelde stromen in zijn hart.

 Auteur onbekend

Wees je eigen goeroe

Een tijdje geleden zag ik deze film:

http://kumaremovie.com/

Het gaat over een documentaire-maker die zichzelf omdoopt tot goeroe en onderzoekt in welke mate mensen ‘geloven’ in wat hij verkondigt, ook al heeft hij het zelf allemaal verzonnen.

Het is een mooi experiment geworden en voor de mensen die de film willen zien zal ik niet verklappen hoe hij afloopt.

Faith begins as an experiment
and ends as an experience
— William Ralph Inge

Is dat waar ‘spiritualiteit’ om draait?
Als ik durf geloven, dat er een God is daarbuiten (noem het God/Godin, universele liefde, het onnoembare, …) die in mij gelooft, die me onvoorwaardelijk steunt en graag ziet. Zorgt dat er dan voor dat ik meer in mezelf ga geloven, in mijn eigen innerlijke kracht?

Want dat verbaast me steeds, zowel in mijn praktijk als bij VDAB, dat mensen groeien als ze iemand vinden die in hen gelooft.
Alsof we, doordat er iemand in ons gelooft, ook meer in onszelf gaan geloven.
En als je in jezelf gelooft, dan zie je meer kansen en durf je meer risico’s nemen. Durf je meer vertrouwen op jezelf en de keuzes die je maakt.

En dan denk ik, waarom niet?
Zou het zo eenvoudig kunnen zijn?
Wat denk jij?

De essentie

Dit is voor mij de essentie van mijn praktijk

De vicieuze cirkel

roundabout_sign-1

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken,

blijf ik denken zoals ik altijd heb gedacht.

Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht,
blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd,
blijf ik doen wat ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen wat ik altijd heb gedaan,
blijft mij overkomen, wat mij altijd overkomt.

Maar als ik nu mijn ogen sluit
en mijn ware zelf voel van binnen
dan kom ik deze cirkel uit
en kan ik steeds opnieuw beginnen.

(schrijver onbekend)

Heb jij ook een gedicht, of een citaat, dat voor jou ‘de essentie’ is?
Deel het met ons in het vakje hieronder!

Ik blog, jij blogt, wij bloggen

Het is wat, deze blog.
Ik probeer elke week een interessant of grappig ‘onderwerp’ te bedenken om er een stukje tekst over te schrijven. Meestal gebeurt er tijdens de week wel iets dat me inspireert om achter de computer te kruipen. Dan begint het maken van zinnen en het structureren van mijn tekst. Iets wat ik eigenlijk wel leuk vind om te doen.

De principes van het bloggen
Intussen lees ik ook andere blogs, lees ik blogs over blogs. Ik tracht mijn teksten zo aantrekkelijk mogelijk te schrijven volgens de regels van de “blogkunst” – die, helaas pindakaas, nog wel eens durven verschillen naargelang de bloggoeroe in kwestie.

Regels, schoenen en laarzen
Mijn ervaring binnen marketing komt hier natuurlijk ook van pas. Het principe dat je moet schrijven wat je lezer wil lezen en niet zo zeer wat je zelf wilt schrijven is voor mij niet nieuw. En daar wringt het schoentje. Want hoe weet ik nu wat jullie, mijn lezers, willen lezen? En wat als … jullie iets willen lezen waar ik helemaal niet over wil schrijven? Dus heb ik de neiging om die marketingregel toch een klein beetje aan mijn laars te lappen.

Communicatie met mijn lezer
Ik hoop dat jullie bij het lezen ervaren dat ik het gewoon leuk vind om stukjes tekst te schrijven over toevallige onderwerpen. Maar, beste lezer, mocht er nu toch iets zijn waar je mijn mening over wilt weten dan kan je steeds een berichtje nalaten in het vak hieronder. Verzoeknummertjes zijn dus toegestaan!

 

De kunst van het vragen

De trein is altijd een beetje reizen.
Ik zat op de trein te kijken naar die plaatjes die er hangen. Je weet wel, dat je je tas niet op de bank mag zetten, dat je je iPod niet te luid mag zetten, dat je discreet moet praten in je gsm en … dat je je plaats moet afstaan aan mensen die dat nodig hebben.

Maar hoe weet je dat? Het zou niet de eerste keer zijn dat ik recht sta voor een iets oudere dame (of tenminste … zo schat ik ze in) en dat ze glimlachend – of soms zelfs een beetje boos – ‘nee’ schudt. Ik heb ooit al eens gehad dat de vrouw in kwestie tegen me zei: “Nee nee, dat is niet nodig, want als ik ga zitten geraak ik niet meer recht.” Waar ik dan wel om moest lachen.

Omgekeerd ook, als tieners niet rechtstaan en ouderen beginnen te mokken “In onze tijd was dat toch anders, en de jeugd van tegenwoordig heeft geen respect”. Afin, je kent het wel.

Mag ik iets vragen?
Maar wat is er mis met het gewoon vragen? Als iemand zijn tas op een leeg zitje heeft staan op de trein, vraag ik: ‘mag ik hier zitten?’. Nog nooit heeft iemand ‘nee’ gezegd. Wat is er mis met vragen wat we nodig hebben?

The art of asking
En dan vind ik dit filmpje bijzonder inspirerend. Amanda Palmer geeft een TED-talk met als titel: “the art of asking”.

Hopelijk moedigt het jou ook aan om te vragen wat je nodig hebt!

JEUJ!! Ik heb een fout gemaakt!

Improvisatietheater
Een tijdje geleden volgde ik een workshop bij Inspinazie. Improvisatietheater vind ik super leuk om te doen. Het geeft me de mogelijkheid om eens lekker te doen wat volgens gangbare normen niet mag. Het vraagt wel wat lef, dat improviseren, afgaan als een gieter is in deze setting een groot “risico”.

Fout!
Afwijzing en fouten maken, het ligt bij velen van ons gevoelig. Zelfs bij “idiote” spelletjes uit impro is het keispannend en willen we vooral geen fouten maken. Marc, onze trainer, barstte plots uit en zei vol enthousiasme: ‘Jeuj, je hebt een fout gemaakt! Nu kunnen we leren!’.
Het blijft me bij.

Perfect is saai
Er kwam een grote ontlading in onze groep, iedereen moest lachen. En ik denk dat we met z’n allen inzagen hoe gespannen we de oefeningen deden terwijl het toch de bedoeling was om er een leuke dag van te maken. Het zijn juist de fouten die ervoor zorgen dat het een gevarieerde en leerrijke dag is geworden, dat we geregeld hartelijk hebben gelachen. Stel je voor dat iedereen de oefeningen perfect uitgevoerd zou hebben … saaie bedoening!

Jeuj, een fout!
Hoe anders zouden we met elkaar omgaan mochten we elkaar (en onszelf!) feliciteren als we een fout hebben gemaakt?
“Proficiat! Nu kan ik iets leren! Spannend!”
Het is in ieder geval een interessant experiment …
Doe je mee? Schrijf dan hieronder hoe het je vergaat!

Hommage aan de beenhouwer.

Er beweegt wat in psychologenland. Een wetsvoorstel rond de erkenning van het beroep is gestemd en dat heeft ook effecten in therapeutenland. Achter de schermen wordt er gelobbyd door de vertegenwoordigers van de verschillende stromingen. Wie mag therapie geven, wie mag zichzelf therapeut noemen en bij wie kan je dan genieten van terugbetaling door de mutualiteit. Ik probeer er met wat berusting naar te kijken.

Over chirurgen en beenhouwers.
In de pers verscheen een tijdje terug een artikel waarin de vergelijking werd gemaakt met beenhouwers en chirurgen. De schrijver in het artikel vergeleek psychologen met chirurgen en therapeuten met beenhouwers. Hij schreef iets in de trant van: je vraagt toch ook niet aan een beenhouwer om een operatie uit te voeren. En hoewel ik begrijp waar hij naartoe wil – de schrijver in kwestie is bezorgd om de kwaliteit van de hulpverlening – stootte het artikel me toch tegen de borst.

Passie voor het ambacht.
Dat mijn vader slager is zal er wel mee te maken hebben. Ik ben opgegroeid in een omgeving waar passie voor het ambacht, verfijnde vakkennis en vooral liefde voor de klanten centraal stond. Mijn ouders’ passie voor hun ambacht wordt te grabbel gegooid en dat kan ik eigenlijk niet waarderen.

Over garagisten en rij-instructeurs.
Ik gebruik liever de metafoor van de garagisten en rij-instructeurs. De psycholoog is dan de garagist. Hij heeft veel technische kennis, weet hoe ‘de auto’ in elkaar zit, weet waar de leidingen zitten en hoe ze moeten werken. De rij-instructeur kan met ‘de auto’ rijden, hij heeft veel praktische kennis, kent de regels in het verkeer en heeft het talent om anderen te leren rijden. Waarbij niemand zegt dat een rij-instructeur geen goede garagist kan zijn en vice versa.

Leren navigeren in het moeras van de ziel.
Ik ben in deze metafoor geen garagist. Ik ben de rij-instructeur. Maar in tegenstelling tot de échte rij-instructeur – als je geleerd hebt hoe je met 1 auto moet rijden, kan je zo goed als met alle auto’s rijden – is elke cliënt uniek. Het is net mijn vaardigheid om, samen met mijn cliënt, te leren navigeren in het moeras van zijn ziel – zijn gedachten, zijn gevoelens, zijn gedrag.

En ook ik doe dit met passie voor mijn ambacht, verfijnde vakkennis en vooral, liefde voor mijn cliënten.

Interessant artikel? Deel het met je vrienden!

Het is maar een spelletje!

Ik speel, dus ik ben – een nogal serieuze uiteenzetting over ‘spel’, zag ik op het internet.
“Spelen is een onderbreking van de dagelijkse werkelijkheid” wordt er verkondigd. 

Spelletjes spelen
Mensen die mij kennen weten dat ik een spelletjesliefhebber ben. Bordspelen, party games, kaartspelletjes, improvisatiespelletjes, … En wat ik zelf leer door te spelen is vooral fouten mogen maken en mezelf toelaten iets opnieuw te proberen – ook al trok het de eerste keer op niet veel.
Mijn strategie in het laatste spelletje Mage Wars heeft niet gewerkt. Maar mijn partner – net als ik een spelletjesfanaat – is vast bereid om me nog een volgende poging te gunnen.

Spelen om te verliezen?
Nu, begrijp me niet verkeerd, ik verlies niet graag. Alleen gaat de spelvreugde soms verloren door de competitiedrang en dat is natuurlijk zonde. Dus een voornemen voor 2014 is dat ik meer bewuster wil genieten van de spelvreugde tijdens het spel.

En als ik win, is het dubbel op!

Spelen op de arbeidsmarkt
Spelletjes hebben regels waar je je aan moet houden. En toch is het ook leuk om creatief te zijn en buiten-het-spelbord te denken (think-outside-the-box dus …), de regels een keertje anders interpreteren en wat uitrekken. Samenwerken, creativiteit, strategisch denken, doorzettingsvermogen, het zijn ‘populaire’ vaardigheden op de arbeidsmarkt.

Spelen in therapie
‘Spelen’ gebeurt ook in therapie. Ik volg de opleiding theatertherapie waarin we ‘spelen’. We mogen een nieuwe rol aannemen en dingen uitproberen. In een veilige omgeving kunnen we experimenteren met een rol die we in het ‘echte leven’ nooit zouden durven spelen. Die bekakte bitch of de dominante oma, de verliefde fan of de verlegen bankdirecteur. Spelenderwijs gaan we op ontdekking, we verkennen onze grenzen en we voelen wat het doet om eens iets anders te proberen.

Spelen in het leven
Als we spelen in het leven, dan wordt het allemaal wat luchtiger. In het filmpje zeggen ze: ‘Als je het spel ontdekt, dan kan je de werkelijkheid ontzenuwen’. Stel je voor: het spel ontdekken in je werk, in je relatie, in hoe je je kinderen opvoedt … in seks?

Wat gebeurt er als je vanuit dit standpunt naar jouw realiteit kijkt?

 

 

Interessant artikel? Deel het met je vrienden door hieronder te klikken!

10 tips voor een gelukkig nieuw jaar!

1/ Adem
Neem af en toe de tijd om stil te staan bij je adem. In dat moment vertraag je, kom je dichter bij jezelf, ben je meer gecenterd. Doe het voor een belangrijk gesprek, als je boos wordt of gefrustreerd geraakt, als je merkt dat je niet meer geconcentreerd bent … of gewoon, als je een minuutje tijd hebt.

2/ Vraag om wat je nodig hebt
Dat is iets wat weinig mensen doen, zeker aan hun partner. Het risico zit er natuurlijk in dat je een ‘nee’ krijgt en dat is altijd pijnlijk. Maar, wat als je nu eens een ja kreeg? En je kan ook onderhandelen.

3/ Me-time
Neem elke week wat tijd voor jezelf. Dump de kids bij oma en opa of huur een babysitter. En ga naar die film die je eigenlijk wou zien, hang een avondje in de zetel met een goed boek, maak er een romantische avond van met jouw partner.

4/ Ontdek je beperkende overtuigingen
Het zijn stille saboteurs, die beperkende overtuigingen. ‘Ik kan het niet, Ik ben niet goed genoeg, Wat zullen ze wel denken, Wat ben ik toch een domme trien, Ik kan het niet aan.’ etc. Je hoeft niet elke gedachte die je hebt te geloven, je kan ze ook in vraag stellen.

5/ Tel je zegeningen
Wees dankbaar voor wat er wel is. We zijn zodanig gefocussed op wat er niet is of op wat er fout loopt dat we vaak vergeten om te kijken naar wat er wél is. Leuke kinderen, een fijne partner, een job, een dak boven het hoofd, elke dag eten op tafel, een familie waar je op kan rekenen … En als je je dankbaarheid ook kan uiten versterkt het de ervaring.

6/ Beweeg, eet gezond, drink genoeg water, slaap voldoende
Een klassieker: moet dit nog meer uitleg krijgen?

7/ Leef in het nu
Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is dat een negatieve ervaring uit het verleden, zichzelf niet hoeft te herhalen in het nu. Paolo Coelho zegt het heel mooi: “Don’t allow your wounds to become someone you’re not”.
(Laat niet toe dat je door jouw kwetsuren iemand wordt die je niet bent)

8/ Voel wat je voelt
Wees je bewust van je gevoelens. In ons jachtige leven staan we niet vaak stil bij hoe we ons voelen. Hebben we geen tijd voor de ‘kleine pijntjes en verdrietjes’. Terwijl die evengoed onze aandacht verdienen.

9/ Doe geregeld eens iets gek
Mijn favoriet!
Ga naar carnaval, speel verstoppertje met je kinderen, zing luidkeels mee in de file, trek een knal oranje onderbroek aan, dans in de regen, hou een wedstrijdje om ter meest scheten laten, geef een compliment aan een wildvreemde, haal de wasco’s uit en maak een tekening, speel een spelletje waarbij je kan gieren van het lachen, …

10/ Zoek hulp
Sluit je aan bij een zelfhulpgroep, ga een theetje drinken bij een goede vriend, klets een uur aan de telefoon met je moeder of zoek een therapeut, maar praat over wat je dwars zit. Blijf niet alleen zitten met wat je bezighoudt en waar je tegen aan loopt.

Met deze tips wens ik jullie een gelukkig nieuw jaar.
Ik wens jullie een jaar met een goede gezondheid, niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk!

Laat hieronder weten als je een tip hebt uitgeprobeerd en wat het effect was.
Andere tips zijn natuurlijk ook van harte welkom!

Stress … is goed voor me?

Vorige week vroeg een vriendin van me of ik tips kon geven om beter om te gaan met stress. Naast mijn klassieke tips, Byron Katie en Mindfulness, kon ik haar echter geen antwoord geven.
En toen zag ik dit filmpje, waarvan mijn wenkbrauwen omhoog gingen.

Deze Ted Talk geeft een andere kijk op stress.

Nu vind ik het zelf heel moeilijk hoor, het concept dat mijn gedachten invloed hebben op mijn gezondheid. Ik ben een voorstander van positief denken, maar ik ben echt niet overtuigd dat ik mezelf kan ‘genezen’ door alleen maar positief te denken.
Dat is voor mij een brug te ver.

Maar … of je ze nu krijgt van een ander of ze draaien rond in je hoofd, woorden hebben invloed op een mens.
En misschien wel veel meer dan we denken …

Een andere kijk op spiritualiteit

Ik had in een vorige blog al geschreven dat spiritualiteit belangrijk is voor me. Maar dat het vaak moeilijk is om hierover te schrijven. Het wordt al snel een ‘wollig’ verhaal over het grote (N)Iets.

Vorige week kocht ik de Happinez. Het is een blad voor mensen die bezig zijn met spiritualiteit. Nu, ik koop nooit magazines. Heel eerlijk. Ik liep rond in het station en had 2 uur om te doden, dus vandaar mijn uitzondering-op-de-regel-aankoop.

Het grappige is, dat er een interview in de Happinez stond met Tim van Vliet. Een Nederlander die een boekje schreef, ‘Open je ogen‘, over stappen naar spirituele groei. Ik heb het boekje nog niet gelezen, maar in het interview vertelt hij een idee, waar ik de laatste paar dagen ook mee bezig was. Synchroniciteit?

In ieder geval, ons idee is: wat als je het woord “God” nu gewoon vervangt door het woord Leven?

‘Ik geloof in God’, wordt dan ‘ik geloof in het Leven’. Mensen vrezen geen God, mensen vrezen het Leven. Het Verrukkelijke Leven dat onvoorspelbaar is, dat ruig en onstuimig kan zijn, dat pijnlijk kan zijn. Maar dat ook bloedmooi en overweldigend, grappig en charmant kan zijn. 

Ik vond het in ieder geval een boeiend experimentje.
Boeiend genoeg, om met jullie te delen. 😉
En wie weet is het een leuke boekentip voor de eindejaarsperiode!

Beeld het uit!

Vorige week schreef ik over The Work van Byron Katie.
Ik vind het een bruikbare werkwijze als je goed in staat bent om gewaar te zijn wat er binnenin allemaal leeft.

Voelen?
Dat is een uitdaging voor sommige mensen. Je hebt mensen die overspoeld worden door hun emoties. Ze kunnen onvoldoende afstand nemen van hun emoties, ze vallen er als het ware mee samen.
Je hebt andere mensen die niet bij hun innerlijke beleving kunnen komen. Er is een te grote afstand tussen hen en hun gevoelens.
Om deze ‘afstand’ te overbruggen vind ik het interessant om een “creatieve” methodiek te gebruiken.

In beeld brengen
Een ervaring uit-beelden (via een tekening,  met klei, in een collage of een rollenspel) kan helpen om deze juiste afstand te vinden.

Door vb. de tekening wat verder weg te leggen creëer je meer ruimte, dan val je niet meer samen met de ervaring. De tekening wordt dan een symbool voor de ervaring. Je bent dan beter in staat om een onderscheid te maken tussen wat daarbuiten gebeurt en wat jij voelt.

Of andersom, door vb. in klei te kneden en je helemaal in te leven in de beweging van je handen en hoe de klei daar voelt, kan er dan weer voor zorgen dat je meer centert. Dat je meer in contact komt met je lijf en je gevoelens.

De juiste afstand vinden
Deze juiste afstand zorgt ervoor dat je meer gewaar bent van wat er binnenin allemaal leeft. Je bent meer in contact met jezelf en wat je eigenlijk wilt. Je wordt niet meer ‘onbewust’ gestuurd door overspoelende emoties of gedrag-op-automatische-piloot.

Nieuwe stappen zetten
Je kan weer authentieke keuzes maken, een ervaring in een andere context plaatsen, pijn voelen en verwerken, delen wat er werkelijk in jou omgaat, experimenteren met ander gedrag en nieuwe stappen zetten in jouw leven.
Dat is, in a nutshell, waar het om draait in mijn praktijk.

De 4 vragen die mijn leven veranderden

Vorige week ging ik eten met een goede vriend van me. Hij herinnerde me eraan dat ik hem had voorgesteld aan Byron Katie, de vrouw die vier vragen stelt waardoor je leven kan veranderen.
Iets voor mijn blog dus!

1/ Is het waar?
Byron Katie heeft een methodiek uitgedacht, ‘The Work’. Je stelt jezelf een aantal vragen om pijnlijke of beperkende overtuigingen te lijf te gaan. Het helpt om in het hier en nu te komen, je nuanceert je pijnlijke overtuiging, aanvaardt de realiteit en slaagt er misschien in om een meer helpende gedachte te kiezen.

2/ Kun je absoluut weten dat het waar is?
Het leuke aan Byron Katie is dat ze zegt: ‘je hoeft me niet te geloven, test het gewoon voor jezelf uit’. Ik hou van die instelling. Mensen behouden de regie over hun eigen leven.

4 vragen

3/ Hoe reageer je, wat gebeurt er wanneer je de gedachte gelooft?
Byron Katie heeft zelf een zware depressie overwonnen met haar inzichten. Effect heeft het in ieder geval. Alleen moet je er wel je tijd voor nemen, ‘mindful’ het werkblad invullen en in het heetst van de strijd durft dat er al eens bij in te schieten.

4/ Wie zou je zijn zonder de gedachte?
Dat laat ik aan jou over!
Byron Katie stelt heel veel materiaal gratis ter beschikking op haar website.
Ik daag je uit om, net als mijn goede vriend, de proef op de som te nemen!

Un banc pour reposer son âme

Naar Dardennen
Naar jaarlijkse gewoonte trekken we dit weekend naar de Ardennen. Ik geniet er volop van een frisse wandeling in de kleurenpracht van de herfst.dardennen

Tot rust komen .. ook al is het soms inspannend, zo’n wandeling. Ik heb het gevoel dat mijn lijf meer zuurstof krijgt, mijn spieren terug op zijn plaats komen, mijn gedachten uitdoven.

Kortom, er is meer ruimte voor ‘mij’.

De natuur betrekken in therapie.
Er zijn therapeuten die gaan wandelen met hun cliënten. En als het uitkomt, eventjes uitrusten op een bankje. Ik heb het zelf nog nooit gedaan, maar als ik bij mezelf merk hoe weldadig het kan zijn, zou ik het experiment wel willen aangaan. De natuur meer betrekken tijdens de begeleiding.

Een bankje voor mijn ziel
Ergens onderweg kom ik een gedichtje tegen,
met daarin volgende zin:
‘Un banc pour reposer son âme’.

Ik glimlach …
Zo’n bankje waar mijn ziel kan uitrusten is welkom op een wandeling in de Ardennen.
En dient het bankje bij de therapeut niet hetzelfde doel?

Dansen met de geliefde

Ik schreef tot nu toe nog niets over intieme relaties in deze blog. En hoewel het een thema is dat me zeker bezighoudt wil ik de woorden van iemand anders gebruiken.

Paul Ferrini heeft een mooi boekje geschreven over relaties. Het heet ‘Dansen met de geliefde’.

dansen met de geliefde

Met afwisselend stukken tekst en poëzie schetst hij een aantal ideeën omtrent intieme relaties.
Ik deel een stukje:

Donker ijs bij  de rivier

Hoeveel geliefden vallen
op hetzelfde stuk ijs?

Op de heenweg gleed ik 
door één enkel moment van onoplettendheid,
onderuit.

Op de terugweg
waren we heel alert op de gevaarlijke plek
en tuimelde jij omver.

Sommigen zouden dan zeggen:
‘Dat is een teken. God laat je weten dat je voorzichtig
moet zijn’.
Volgens mij niet.

Als God al iets zegt. 
zegt Zij/Hij:

Hoe voorzichtig
je ook bent of niet bent, 
je gaat toch wel tegen de vlakte.

Je kunt niet voorkomen dat je je pijn doet.
Je kunt niet voorkomen dat je je geneert.
Luister, allebei.

Er zullen momenten zijn
waarop je probeert de zaak in de hand te houden, 
en dan val je.

Maar dat geeft niet echt.
Als je samen bent,
hoort daarbij dat je samen valt.

Als je een goede relatie hebt, 
hoort daarbij dat je weet dat je
een volkomen verkeerd beeld van elkaar hebt.

Tenzij jullie allebei bereid zijn
kwetsbaar en onvolmaakt te zijn,
en fouten durven maken,
kan er niets van terechtkomen.

Geef elke gedachte dat je het
bij het juiste eind zou hebben op.
Laat al je beelden over hoe het hoort te zijn varen.

Zet gewoon de ene voet voor de andere
en ga samen met mededogen door het leven.
Wees mild en vergevingsgezind.

Blijf je gedachten opzijzetten.
Blijf in je hart vallen.
Blijf de rivier volgen.

Verder heeft niets enige betekenis.

— Uit ‘Dansen met de geliefde’ van Paul Ferrini
    (vertaling Karin van Grieken)

Opgedragen aan mijn geliefde,
die binnenkort verjaart.

Ik ben niet perfect … én ik ben goed genoeg.

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
L
ees hier verder.

Ik hou van deze tekst van Marianne Williamson.
Het sluit ook mooi aan bij het schaamte/schuld onderzoek van Brené Brown waar ik vorige week over schreef.
En het is iets waar velen van ons mee worstelen. Ik ook.

I have a dream …
Het is mijn droom om er te ZIJN voor anderen.

Ik hou ervan om met mensen een stukje van de weg af te leggen. Op deze tocht heb ik geen antwoorden, maar ik kan wel mee zoeken.
En ik wil hiervoor mijn nieuwsgierige blik, kritische geest en mijn passie voor vormgeven inzetten. 
Dat zijn mijn instrumenten.

Ik ben, bijna 20 jaar geleden, afgestudeerd als Bachelor in “communicatie mgt.”. Er zijn mensen die vinden dat ik mezelf geen therapeut mag noemen omdat ik geen basisopleiding in de “menswetenschappen” heb.
(Waarbij ik nogal cynisch opmerk: dus communicatie is geen menswetenschap?)

Men wil een kwaliteitsvolle dienstverlening garanderen aan mensen die professionele hulp zoeken. Ik begrijp en deel hun bezorgdheid.

… maar ik ben niet genoeg
En hoewel ik niet geloof dat zo’n papiertje een garantie biedt, triggert het mij …

‘ik ben niet goed genoeg!’.
Ondanks mijn opleidingen – waaronder de 4-jarige opleiding tot I.V. therapeut – mijn inzet en levenservaring, uren aan zelfstudie, intervisie, supervisie en mijn passie, zou ik durven toegeven aan deze ‘niet goed genoeg’-gedachte. Omdat dat gemakkelijker is dan aan de wereld te tonen dat ik geloof dat ik een verschil kan maken – al is het door anderen hun woorden door te geven via deze blog  ;-).

Brené Brown – tja … ik kan er maar niet over zwijgen – heeft een foto van zichzelf genomen. brene enough

En ik dacht … Wat een goed idee, zo’n ‘note to self’, zou ik ook moeten doen!

Schaamte is het moeras van de ziel

Vorige week verwees ik naar de site van het VVGG die zegt dat 60% van de mensen met psychische klachten niets onderneemt. Ik schreef ook dat het zoeken naar professionele hulp een ongelofelijk groot taboe is.

De reden? Schaamte.
We zijn beschaamd om toe te geven dat we het niet redden.
We durven niet toegeven aan anderen dat we kwetsbaar zijn.

Brené Brown is een professor aan de universiteit van Houston die schaamte en kwetsbaarheid onderzoekt. In 2010 gaf ze een uiteenzetting op TEDx Houston. Ze vertelt over de inzichten die ze kreeg uit haar onderzoek en hoe dit voor een immense verandering in haar leven heeft gezorgd, ze noemt het zelf een spiritueel ontwaken.

In het filmpje dat ik wil delen vertelt ze hoe de dagen erna verliepen …

Enkele van haar uitspraken:
– Kwetsbaarheid is de geboorteplaats van creativiteit, innovatie en verandering.
– We moeten over schaamte spreken!
– Schaamte is het moeras van de ziel en we moeten er onze weg door zoeken.
– Schaamte speelt twee bandjes: ‘ik ben niet goed genoeg’ en ‘wie denk je wel dat je bent’.
– Schaamte en schuld zijn twee zeer verschillende dingen. Er is een sterke correlatie tussen
schaamte en verslaving, depressie, geweld, agressie, pesten, zelfmoord, eetstoornissen.
– Als we onze weg naar elkaar willen terugvinden, dan is kwetsbaarheid het pad.

Ik vind mevr. Brown bijzonder inspirerend!

Over de beer die alle taart opeet.

De inhoud van het beroep therapeut is niet zo gekend. Ik krijg dikwijls de vraag ‘wat doe je eigenlijk in een therapiesessie‘? We hebben een beroepsgeheim waardoor het vaak moeilijk is om hier concreet een antwoord op te geven. Ik probeer het aan de hand van een metafoor. 

De eekhoorn en de mier.
Ik hou van de verhalen van Toon Tellegen. Ze zijn vaak grappig, soms filosofisch, af en toe verdrietig. Alle menselijke emoties komen wel eens aan bod. De verhalen van de eekhoorn en de mier zijn een prachtige metafoor voor onze maatschappij.
Maar eigenlijk ook voor wat er binnen in ons allemaal afspeelt.

Hoor ik stemmen?
Iedereen kent ze wel. Sommige mensen verwijzen naar ‘het engeltje en het duiveltje’ op de schouder. Anderen verwijzen naar ‘stukjes in mezelf’. In de therapie worden ze subpersoonlijkheden genoemd (uit de psychosynthese) en soms krijgen ze zelfs een naam. Het gekwetste kind, de strenge ouder, de vrome, de speelse, de luie, de perfectionist …

De opbouwende bedoeling.
Wat ik vaak doe in de therapie is ruimte geven aan deze stukjes van onszelf. Deze stukjes hebben een goede bedoeling, maar hebben soms een destructief kantje. Deze opbouwende bedoeling achterhalen en bekijken hoe we de destructieve kant kunnen ombuigen, is een doelstelling in de therapie.

Wat nu met die beer?
Het slachtofferke, de criticus, de beterweter, etc allemaal aspecten in onszelf die we eigenlijk niet goedkeuren en die we geen plek geven. Ons bewust worden van deze stukken en ze aanvaarden is een uitdaging en boeiend om te zien gebeuren in de therapie.
En als we de gulzige beer die alle taart opeet écht welkom kunnen heten in onszelf, misschien is er dan ook plaats voor die gulzige beer van de ander.

Moet ik in therapie?

Opgebrand
Ik kreeg deze blog toegestuurd. De ik-figuur in deze blog beschrijft zijn herstelproces na een burn-out. Hij schrijft zeer openhartig over het vallen en weer opstaan van het herstel. Het is vlot geschreven en ik mag meekijken hoe hij zijn burn-out en de moeilijke klim uit deze zwarte periode ervaart.

Wat me toch opvalt als ik zijn blog lees is dat hij in eerste instantie beslist om niet naar een psycholoog/therapeut te stappen. Ik vermoed dat – en ik ken – veel mensen (die) zo denken: ik moet hier zelf uit geraken. Zeer dapper, zeer moedig, zeer sterk.

Sterkte!
En laat dat het net zijn wat we met z’n allen wel wat minder mogen doen. Dapper zijn, moedig zijn, sterk zijn en vooral … niet opgeven!  Ik vind het ook raar als we elkaar ‘sterkte’ toewensen bij verlies of tegenslag. Alsof het leven op zo’n momenten nog niet uitzichtloos genoeg is, nee, je moet ook nog eens sterk zijn.

Moet ik dan toch professionele hulp inschakelen?
Maar ik begrijp ook dat mensen het moeilijk vinden om professionele hulp te zoeken. Is het een teken van zwakte, toegeven: het lukt me niet alleen?  Onze maatschappij eist dat we kunnen rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan*.  Op 24 uur tijd en dan nog het liefste zonder dat we tekenen van inspanning vertonen.

Een blogje over stilstaan vind je hier.

Op zoek naar een therapeut.
Tijdens zo’n moeilijke periode moeten we dan nog op zoek naar een geschikte begeleider. Het onderscheid psychiater, psycholoog en therapeut is voor veel mensen niet duidelijk (klik hier als je meer wilt weten).  Door het internet-bos is het moeilijk de kwaliteitsvolle bomen te vinden.
Hoe weet je of bij een ‘goeie’ terechtkomt?

Het moet een goeie zijn!
De huisarts kan je doorverwijzen. Trek je stoute schoenen aan, neem de telefoon en stel een aantal vragen aan de therapeut. Hoe werkt de therapeut? Wat is zijn/haar achtergrond (ervaring/opleiding)?  Als je ‘buik’gevoel zegt: ok, dat zit goed, dan is de tweede stap een kennismakingsgesprek vragen.

Met zachtheid zoeken naar de klik.
Het is ook geen schande om tegen een therapeut na een eerste kennismakingsgesprek te zeggen: het voelt niet ok voor mij. Het is zeer belangrijk dat jij je goed voelt bij de persoon aan wie je je pijnlijke verhalen zal vertellen. Als dat niet goed zit, kan je beter op zoek naar een andere begeleider.

Ik ga de mensen die dit lezen en zoekende zijn geen ‘sterkte’ toewensen, maar zachtheid.
Zachtheid om te kunnen toegeven dat je deze stap wil zetten.

Zachtheid om voor jezelf uit te maken welk type begeleiding/begeleider het beste bij jou past. 

* Uit: opzij, opzij, opzij van Herman Van Veen

Is mijn perspectief de waarheid?

Ik had onlangs een discussie met een goede vriendin over perspectieven. Is het egoïstisch als je niet in staat blijkt om te kijken vanuit iemand anders zijn/haar perspectief?  Het label ‘egoïstisch’ zou ik er niet op plakken.  Volgens mij speelt hier een andere dynamiek.

De dynamiek van het perspectief
Het doet met denken aan de blinden en de olifant

blinden olifantbron

Wat is waarheid?
Alle onderzoekers komen met een zeer verschillend perspectief. Maar elke onderzoeker vertelt vanuit zijn ervaring zijn waarheid. Het is pas als ze alle verhalen van het volledige team naast elkaar leggen dat ze, min of meer, een correct beeld krijgen van ‘de olifant’ … en dan nog.

Ik denk dat het ook zo gaat tussen ons en hoe we communiceren. Ik kan niet anders dan vanuit mijn perspectief kijken. Vanuit mijn ervaring, vanuit mijn opvoeding, vanuit mijn scholing, vanuit mijn kennis. Dat is wat ik heb. Het is pas als iemand anders met een ander verhaal komt, dat ik mijn oogkleppen kan openen om te merken dat er ook andere perspectieven zijn.

Openheid en kwetsbaarheid.
Dit houdt twee belangrijke vaardigheden in die we kunnen beoefenen. Enerzijds gaat het om openheid, ons oordeel uitstellen. De bereidheid tonen om naar de ander zijn verhaal te luisteren en te accepteren dat het vanuit een ander, evenwaardig perspectief komt.

Anderzijds gaat het ook om moed, mij kwetsbaar opstellen, mijn kant van het verhaal doen en erbij vertellen wat ik nodig heb.  (met dank aan Brené Brown!)

Ik ben verantwoordelijk voor mijn verlangens.
Want hoe kunnen we van onze partners/vrienden/bazen/ouders/kinderen/etc. verlangen dat ze iets voor ons doen als we zelf niet in staat zijn om hen te vertellen wat het precies is dat we willen?

Uiteindelijk gaat het er niet om wie ‘de waarheid’ spreekt, want volgens mij is er helemaal geen waarheid. Het gaat erom dat ik zelf de verantwoordelijkheid neem voor mijn verlangens en durf vragen aan de ander wat ik nodig heb om dit verlangen in te vullen. Wat ook het risico inhoudt dat ik afgewezen kan worden.
Maar daarover een volgende keer meer …

Stilstaan bij jezelf

Op 11/08/2013 Schreef Coach Jan het volgende : “Zijn we ‘massaal’ watjes geworden?”
Ik ben het helemaal eens met wat Coach Jan zegt over ‘stilstaan’.

Stilstaan bij wie je bent.
Ik begeleid werkzoekenden in hun sollicitatievaardigheden. Mensen die vaak al een paar maanden op zoek zijn naar werk komen bij mij terecht. Tijdens deze begeleiding zijn de eerste vragen die ik met hen bekijk ‘wie ben ik’, ‘wat kan ik’, ‘wat wil ik’. Nu toegegeven, dit zijn niet echt vragen waar je zomaar een antwoord op verzint. Maar als ik deze vragen aan mijn klanten voorleg reageren ze vaak met: ‘hmm, daar heb ik nog nooit bij stilgestaan’.

We hebben dat ook niet echt meegekregen van vroeger, dat stilstaan bij jezelf of iets anders. Spiritualiteit en zingeving klinken niet zo sexy.  Het krijgt al snel de titel ‘wollig’ of ‘zweverig’ en dat vind ik heel erg jammer. Er is zo’n grote nood aan zingeving en een vorm van gemeenschap, participatie. Ik merk het niet alleen aan mijn klanten maar ook aan mijn vrienden en mijn omgeving.

De kerk heeft een steek laten vallen.
En dan leg ik de link naar de kerk en hoe deze, in mijn ogen, toch een fameuze steek heeft laten vallen. Dat was toch de bedoeling van deze instelling? Een gemeenschap vormen, samen stilstaan bij moeilijke en mooie momenten in het leven. Niet dat ik een voorstander ben van de grote dogma’s uit de religies. Maar wat de kerk wel bood was een structuur, een forum waarop de gemeenschap elke week samen kon komen en het leven kon vieren.  Het zondagse ritueel om samen een uurtje stil te staan heeft zijn betekenis echter verloren.

Echt luisteren.
Dat vind ik het mooie aan mijn beroep. Ik kan tijd en ruimte maken voor mensen. Zodat zij kunnen vertellen wat in hen omgaat op dat moment. Tijdens een sessie in de therapie vertragen we. Ik geef veel aandacht aan wat mijn cliënt zegt. Ik stel vragen om mijn cliënt écht te begrijpen. Ik tracht mijn antwoorden uit te stellen, zodat ik kan invoelen in de vraag van mijn cliënt. Pas dan kan ik invoelen bij mezelf wat het antwoord of een volgende vraag kan zijn.

Een gat in de maatschappij.
Er ligt volgens mij nog een groot ‘gat in de markt’ zoals dat heet. Er is een nood aan zingeving en diepgang. Sommige mensen vinden hier een oplossing voor in hun relatie of vriendenkring, bij een therapeut of coach, in hun godsdienst of geloof. Maar er zijn nog heel veel mensen die hierin zoekende zijn. Ik ben zeer benieuwd welke antwoorden de maatschappij (want dat zijn wij toch, niet?) zal verzinnen op deze grote nood.

Ik hou in ieder geval mijn oren en mijn ogen open.

Wees je eigen pack leader! … ?

The Dog Whisperer
Ik ben de laatste tijd gefascineerd door Cesar Milan – ‘The Dog Whisperer’.  Hoewel ik absoluut geen fan ben van honden en ik op het internet ook wel kritiek lees op zijn methodes. Wat me hierin fascineert is dat hij in eerste instantie niet de hond traint maar zijn baasje.

Het doet me denken aan de tarot – tja, ik leg soms hele bizarre verbanden. De tarot is voor mij geen orakelsysteem, daarmee bedoel ik een systeem om de toekomst te voorspellen. Maar het is een systeem om meer inzicht te verwerven in jezelf.

Kalme assertiviteit en kracht
Kracht is de achtste kaart uit de grote arcana.

r08

In deze kaart zien we een vrouw die een leeuw ‘onder controle’ houdt, zonder daar echt veel fysieke kracht voor uit te oefenen. Hoe ik deze kaart interpreteer is dat je de kracht hebt, of een soort van balans hebt gevonden in je gedachten en emoties. En daarmee bedoel ik niet dat we gedachten en emoties moeten wegstoppen, negeren of controleren.

Trainen zonder oordeel
Telkens als ik Cesar bezig zie met zo’n hond die onhoudbaar is, die gromt of bijt, moet ik hieraan denken.  Cesar leert de baasjes dat de hond nood heeft aan discipline en oefening. En dat affectie pas het laatste stadium is in dit proces, de hond belonen omdat hij rustig is en het juiste gedrag vertoont. Maar Cesar oordeelt nooit over de hond!

Het gaat over ‘energie’ en ‘kalme assertiviteit’. Als je deze energie kan uitstralen dan lukt het beter om de grenzen aan te geven waar de hond zich moet aan houden. Dan ben je de échte ‘pack leader’ zoals Cesar het uitdrukt.

Een pack leader voor mijn gedachten
Als we de hond als metafoor gebruiken voor onze ‘gedachten en emoties’ krijgt de serie ineens een hele andere invulling. Dat we met kalme assertiviteit onze emoties en onze gedachten tegemoet kunnen treden. Deze richting kunnen geven zodat ze voor ons werken in plaats van tegen ons. Dan worden we als het ware de ‘pack leader’ van onze eigen gedachten en emoties.

Zou deze vergelijking opgaan?

inspiratie: http://www.cesarsway.com/

oorspronkelijk gepost op 25/08/2013

Ontdek de kwaliteit achter de valkuil.

Veeleisend?
Ik ben veeleisend. Tot voor kort kon ik deze woorden moeilijk uitspreken zonder enige vorm van schaamte. Het is niet ok om veeleisend te zijn. Als ik google wat ‘veeleisend’ betekent krijg ik een hele resem aan verklaringen: kieskeurig, lastig, kritisch, moeilijk, streng, perfectionistisch.

Wat me niet echt helpt om dit stuk in mezelf te aanvaarden.

Je mag ook nee zeggen.
Waar ik me wel in kan vinden is, niet veeleisend, maar veelvragend. Het betekent dat ik alleen maar de vraag kan stellen. Ik ben immers opgegroeid met ‘vragen staat vrij’ – je weet wel, het radioprogramma van Lutgard Simoens? – en het betekent ook dat jouw antwoord ‘nee’ kan en mag zijn.

Mijn therapeut/coach moet veeleisend zijn.
‘Veeleisend zijn’ is niet populair. Alsof ‘veeleisend zijn’ ook automatisch een dwingend trekje heeft. Als ik veel eis voor mezelf dan wil dat onmiddellijk betekenen dat ik veel eis van jou. Maar is dat wel zo? Ik ga geregeld in supervisie en bracht mijn ‘veeleisendheid’ in. Het gesprek gaat o.a. over projectie, wat gaat er in mensen om als ze tegen mij zeggen dat ik veeleisend ben? Nog nooit gevraagd!

Mijn supervisor besluit dat zij heel graag heeft dat haar chirurg of haar architect veeleisend is.
En ook haar therapeut …

De kwaliteit achter de valkuil.
Veeleisend zijn wil immers ook zeggen dat ik oog heb voor kwaliteit. Dat ik oprecht betrokken ben bij het proces van mijn klant. Dat ik geloof dat mensen fier mogen zijn op zichzelf voor wie ze werkelijk zijn. Dat ik met hen mee die mysterieuze deur wil openen omdat ik denk dat daar nog schatten verborgen liggen, ook al vraagt dat veel moed. Maar de focus blijft voor mij de realisatie van het zelf. Niet realiseren wat ik zeg dat je moet realiseren, maar ontdekken wat jij nog wil realiseren.

Ik ben veeleisend, of liever veelvragend, en daar ben ik fier op!
Veelvragend zijn wil voor mij zeggen dat ik veel mogelijkheden zie, veel vruchtbare aarde.
En dat ik in die aarde graag zaadjes plant, want wie weet …  wat kan er nog allemaal groeien?

inspiratie: de kernkwadranten van Daniël Ofman http://www.corequality.nl

Oorspronkelijk gepost op 16/08/2013