Brief aan mijn lieve vriendin

Hoe krijg jij het voor elkaar?

Ik zie hoe je je best doet om een exceptioneel leven voor jezelf te creëren. Je wil een warme verbondenheid met je partner. Je wil een veilige thuis voor je kinderen, zodat ze kunnen groeien en zichzelf zijn. Je wil een leuke job waar je voldoening uit kan halen en tegelijkertijd ook je “klanten” de beste service kan verlenen. Je wilt je ouder nabij zijn, die ouder wordt en sukkelt met de gevolgen daarvan.

Ik zie hoe je worstelt met al die verlangens. Hoe je jezelf inzet om die doelen te halen. Hoe je gefrustreerd geraakt omdat dat niet helemaal lukt zoals je zou willen.
En wat je verlangt is niet uitzonderlijk … ik denk dat alle mensen dit verlangen.

Photo by Roberto Nickson (@g) on Unsplash

Het leven ontvouwt zich

Alle dingen die we zo graag willen : verbondenheid, veiligheid, liefde en geluk, ervaren we in het “nu”.

Maar we vullen onze geest met plannen voor later of het herdenken van het verleden.
Daar hoeven we niets aan te veranderen, dat is gewoon wat het is. Dat is wat we als mensen doen, dat zit ingebakken in ons mens-zijn.

Het gaat er niet om “wat” we denken, het gaat erom “dat” we denken.

Bij het besef “dat” we denken, navigeert ons systeem ons automatisch naar dit ‘nu’ .

Het leven ontvouwt zich op zoveel manieren die ik onmogelijk kan voorspellen.
Het lijkt een onmogelijke (en absurde!) taak om het leven zelf te willen sturen.

Mijn realiteit

Deze brief aan jou, niet om te zeggen wat je allemaal fout doet.
Maar om te zeggen : ik ook.

Elke keer als we elkaar spreken wil ik je meenemen in mijn nieuwe kijk. Elke keer als jij me vertelt over je verdriet, over hoe je vastzit, wil ik je vertellen wat ik zie en hoeveel innerlijke rust me dit heeft gebracht.

Ik dacht en geloofde dat dat mijn rol was als “goede vriendin”.
Dat ik je daarmee zou “helpen”.

Hoe zou het zijn om elkaar opnieuw te ont-moeten?
Zonder op voorhand in te vullen wat het betekent om een goede vriendin te zijn?
Zonder op voorhand te bedenken wat we voor de ander moeten doen?

We kunnen het leven niet op voorhand bedenken.
Het leven kan alleen maar geleefd worden.

 


Ook nieuwsgierig om meer te ont-moeten? (cf The inside out understanding)
Neem BeschermdVeilig Beschermd op, ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten ook jouw leven kunnen veranderen!

Het nieuwe denken

Ik volg een aantal mensen die bezig zijn met de “Three Principles”. Dit “nieuwe” paradigma zegt dat onze omstandigheden niet de oorzaak zijn van hoe we ons voelen, maar ons denken.

Men are disturbed not by things, but by the view which they take of them.
— Epictetus

Ik neig sowieso wel in die richting (zie Byron Katie). Maar nu wordt het extreem gesteld.
En toch kan ik niet anders dan het toetsen, uittesten en constateren dat het klopt.

Kijk maar eens naar de files. De ene geraakt ongelofelijk in de stress, terwijl de ander zich ontspant en naar radio Klara luistert.
Wat maakt dat de ene persoon er helemaal van opgedraaid geraakt en de ander niet?

Hetzelfde met een overlijden, een scheiding, een driftbui van je kind. De ene zit vol stress, frustratie, boosheid en de ander kan er met volle aanvaarding en warmte mee ‘zijn’.

Een verklaring van de drie principes kan je vinden op andere sites*, ik leg hier een verband met de bouwstenen om ons leven vorm te geven, nl denken, voelen en doen

DENKEN

De denkstroom is continu, geloof me, na al die jaren mediteren en in stilte verblijven, lukt het me nog steeds niet om niet te denken. Tot ik besefte dat dat ook helemaal niet de bedoeling was. We controleren niet wat we denken, we controleren niet welke gedachtes er komen. Wat we kunnen leren is om niet te blijven vasthaken aan een gedachte. We hoeven onze gedachtes niet te analyseren, uit te spitten, te ontleden en te ontwarren.

De gedachte kan er gewoon zijn, want vroeg of laat … komt er een nieuwe gedachte.

Getuige hiervan : het bad

Wanneer krijg ik mijn beste ideeën? Mijn belangrijkste inzichten? Mijn ‘nieuwe kijk’ op de dingen? Als ik in bad lig. Het is een moment waarop ik volledig kan relaxen en .. hupla, er verschijnt een nieuwe gedachte … uit het (n)iets!

Herkenbaar?

Misschien is het voor jou niet in bad, maar op de fiets, tijdens het koken, terwijl je wandelt in de natuur. Het gebeurt ongepland, ongeforceerd, zomaar. Van zodra de gedachte ons loslaat (en dat is niet iets wat we kunnen doén) komt er ruimte vrij voor een nieuwe gedachte.
Is dat geen bevestigend en hoopgevend idee?
Ik heb nù geen idee hoe ik hiermee moet omgaan, maar er komt vast een nieuwe gedachte, vroeg of laat.

Het leuke aan deze gedachten-uit-bad is dat het ‘geïnspireerde’ gedachten zijn. Deze gedachten leiden tot nieuwe inzichten en sporen me aan tot actie.

En voor je me zegt : Mieke, moet ik dan ganser dagen in bad liggen? Nee, natuurlijk niet. In bad kan je immers niet echt veel ‘doen’ met je geïnspireerde gedachten. .Zoals ik zei, het is niet iets wat je kan forceren, het gebeurt gewoon. En hoe meer we erop vertrouwen, hoe vaker het gebeurt.

DOEN

De bad-gedachte geeft me een serieuze kick in the butt om stappen te zetten. En soms ook niet … heel vreemd is dat.

Geen idee waarom het zo is, ik stel het alleen vast.

Het jammere hieraan is dat er dan veel denken komt over het niet in actie schieten… We zetten onszelf vast in een kritische gedachtenketen. Er ontstaat geen ruimte voor nieuwe inzichten die mogelijks wel tot actie kunnen leiden.
Bizar hoe die vicieuze cirkel in elkaar zit!

Ik hoorde onlangs Mel Robbins in haar Ted Talk spreken over motivatie. Het duurt welgeteld 5 seconden om af te zien van actie. We hebben welgeteld 5 seconden om in actie te schieten als we een idee hebben. Doen we er langer over, dan maken we onszelf van alles wijs waarom we het beter niet doen. Boeiend is dat!

VOELEN

In de therapeutische wereld is voelen belangrijk. We moeten situaties doorvoelen … en soms is dat écht niet tof. Want we willen eigenlijk zo veel mogelijk positieve gevoelens en zo weinig mogelijk negatieve.

Ik ben lang voorstander geweest van het accepteren van wat er is. Zowel positief als negatief, het hoort erbij en het mag er zijn. Ik ben er nog steeds voorstander van, alleen vraagt dat soms veel moeite.

Hier in dit (nieuwe) paradigma is voelen een gevolg van ons denken. Het zegt niet zoveel over onze situatie of over de keuzes die we moeten maken. Het geeft alleen weer op welke golflengte ons denken zit. Ben je angstig? Dan heb je waarschijnlijk angstige gedachten. Ben je boos? Dan heb je waarschijnlijk boze gedachten. Ben je onzeker? Dan heb je waarschijnlijk onzekere gedachten. Niet meer, niet minder.

Ook hier hoef je niets te veranderen, het is gewoon wat het is. Maar het voelt voor mij minder zwaar, ik hoef er niet zo zwaar aan te tillen (lichtere gedachte dus ;-p). En net zoals gedachten in een mum van tijd veranderen, zo kunnen gevoelens in een mum van tijd veranderen.

Is het jou ook al eens overkomen dat je eigenlijk boos was op iemand, maar dan haalt die persoon een grapje uit en je kan niet anders dan erom lachen?
En werd je daarna opnieuw boos? Waarschijnlijk niet.

Ook al ‘voelde’ het boos zijn echt in het moment, het heeft niet meer nodig dan dat. Er gewoon mogen zijn. En ja, dat voelt soms best pittig, dat zal ik niet ontkennen. Maar dan komt er een nieuwe gedachte met een nieuw gevoel.

THEORIE

Het is en blijft natuurlijk een theorie. Ik vind ze behoorlijk controversieel en heb zeker nog geen antwoord op alle vragen. Vb. Hoe kijk je dan naar trauma, naar suïcide, naar depressie, naar incest, naar misdaad en criminaliteit.

Maar als het puur over stress-gerelateerde zaken gaat, vind ik het een boeiende kijk. We krijgen geen stress van onze omstandigheden, we krijgen stress van ons denken over onze omstandigheden.

Wil dat zeggen dat je je stressvrij kan denken? Nee, zo simpel is het niet. Dan zetten we onszelf in om ‘anders’ te denken en krijg ik stress omdat me dat niet lukt. Dan volgt ook nog eens bakken kritiek omdat het mij niet lukt om van gedacht te veranderen.
Urgh, vermoeiend is dat!

Wat mij nu wél helpt is : ah, ok, ik heb blijkbaar stresserende gedachten. Me niet afvragen van waar ze komen, wat ik eraan kan doen of hoe ik het probleem kan oplossen. Maar gewoon, verder doen met mijn dag en erop vertrouwen dat er een nieuwe gedachte zal komen. Of … tijd nemen om even stil te staan, te ontspannen iets anders doen … vb een bad nemen 😉

Studiegroepje
Mocht deze blog bij jou iets triggeren en je wil je verder verdiepen in de “3 Principles”, geef me dan een seintje. Ik zou graag een studiegroepje oprichten zodat we mekaar kunnen ondersteunen om ons hierin te verdiepen..

Doorverwijzing
*Hier enkele sites waar je meer info kan vinden over deze ‘3 Principles’
Michael Neill
Jamie Smart
George Pransky
Amy Johnson
3p community
3p foundation

10 minuutjes tijd om … te voelen

Wat me opvalt als ik met mensen werk rond stress op het werk, is dat we vaak niet meer gewoon zijn om ons lichaam te voelen.
Even de tijd nemen en aandacht hebben voor hoe we letterlijk in ons lijf zitten, wordt vaak vergeten.

stilte, werknemerstevredenheid, arbeidsvreugde, engagement, werkplezier, geluk op het werk, talenten, jobcrafting, stress en burn out, zingeving op het werkMet deze audio-opname hoop ik je te kunnen ondersteunen om terug contact te maken met je lichaam.

Je kan de audio-opname downloaden op je smartphone als je dat wil.
10 minuutjes tijd om ... te voelen (476 downloads)
En ik ben natuurlijk benieuwd hoe het je bevalt, laat iets weten in het vak hieronder!

Hier krijg je een overzichtje van alle berichten met een audio-opname,
uit de reeks “Eindelijk rust in mijn hoofd”.

Geluid :
Free nature sounds: The sound effect is permitted for commercial use under license Creative Commons Attribution 4.0 International License
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

Inspiratie : Tara Brach

3 minuutjes tijd voor … boosheid

Ik startte in augustus mijn project : Eindelijk rust in mijn hoofd.

Er zijn al twee blogjes verschenen
Drie minuutjes tijd voor mezelf
Tien minuutjes tijd voor mezelf

Deze audio-opname gaat over boosheid.bliksem
Het is niet de bedoeling om de boosheid ‘weg te werken’ met deze opname. Het is een experiment en ik ben zeer benieuwd wat het met je doet. Laat me weten hoe je het ervaarde in het tekstvak hieronder of stuur me een .

 

Je kan het hier downloaden : 3 minuutjes tijd voor ... boosheid (399 downloads)
(enkel voor privé gebruik)

 

Wil je toch meer doen met je boosheid?
Stuur me een

Geluid :
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

10 minuutjes tijd voor mezelf … of 1 seconde

In navolging van de 3 minuutjes tijd voor mezelf. Hier een versie die 10 minuutjes duurt.

tijd voor mezelf

10 minuutjes tijd voor jezelf

je kan het hier ook downloaden
(enkel voor privé-gebruik!)
10min.mp3 (437 downloads)

 

Maar het kan ook op 1 seconde …Kies zelf maar!

Mingyur Rinpoche heeft een heerlijke manier om hierover te vertellen. Ik zou het zelf niet beter kunnen, met de nodige dosis humor en zelfrelativering.

Meditatie, of het beoefenen van een heldere geest, hoeft geen serieuze zaak te zijn en vraagt geen enorme inspanning!

 

Geluid :
Free nature sounds: The sound effect is permitted for commercial use under license Creative Commons Attribution 4.0 International License
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

3 minuutjes tijd voor mezelf

Ik hoor het cliënten zo vaak zeggen : ik heb te weinig tijd voor mezelf!
Het lukt sommige mensen ook echt niet om een moment in te plannen voor zichzelf. Er komt altijd wel iets tussen op het werk of met de kinderen … en anders is het de auto wel die in panne valt.

Met deze tool hoop ik jullie te ondersteunen om af en toe een adempauze te nemen.
Het is een korte audio-opname waarin ik je begeleid om in contact te komen met je lichaam en even op adem te komen. Het duurt drie minuutjes en ik hoop van harte dat je hier en daar 3 minuutjes kan stelen in je drukke dagindeling.

3-minuutjes-tijd-voor-mezelf

 

Idealiter doe je dit een paar keer per dag. Op het werk, aan de afwas, op de trein, …
Kies zelf de momenten waarop je dit wil uitproberen.
(Misschien vanzelfsprekend, maar doe dit niet als je achter het stuur zit.)

Je kan het hier beluisteren of downloaden op je smartphone.
(Enkel voor privé-gebruik!!)
3min-tijd-voor-mezelf.mp3 (464 downloads)

Werk je in een ruimte waar je geen koptelefoon kan opzetten, dan is hier de uitgeschreven versie.
3-min-tijd-voor-mezelf.pdf (446 downloads)

Ik ben benieuwd hoe je het ervaart, laat weten in een reactie hieronder wat het me je doet!
Binnenkort volgt er nog een versie van 10 minuutjes in het teken van mijn project “Eindelijk rust in mijn hoofd“.

Geluid :
Ocean Waves And Seagulls Relaxation Sounds : The sound effect is permitted for commercial use under license Creative Commons Attribution 4.0 International License
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

Doen of zijn?

Mijn eerste stappen in het proces van ‘zelfontwikkeling’ gingen vooral over ‘wat moet ik doen om te kunnen zijn wie ik werkelijk ben’. Heel wat zelfhulpboeken, technieken en tools uit coaching zijn hierop gebaseerd. Geef me een oefening, een inzicht, een methode om te worden wie ik wil zijn. Wat eigenlijk al impliceerde dat ik niet goed was zoals ik was, want ik moest mezelf ‘verbeteren’, ik moest aan mezelf werken.

Mijn volgende stappen in dit proces, gingen meer over ‘zijn’, zonder meer. Mezelf aanvaarden zoals ik ben, mild kijken naar mezelf, leven in het ‘nu’. Er zijn ook heel wat boeken, filosofische stromingen en teachers te vinden in deze hoek : er is alleen maar nu en je bent goed zoals je bent.

Hoe het leven werkelijk in elkaar zit blijft voor mij een raadsel. Is het een ‘streven naar succes’ of is het eerder een ‘vertrouwen in wat komt’?

voeten-in-zand

Nu ik als full time zelfstandige door het leven ga, probeer ik angstvallig te “begrijpen” hoe dit werkt en hoe ik mezelf kan motiveren om succesvol te zijn.
Want ik begrijp best dat opdrachten en cliënten niet zomaar zullen verschijnen voor mijn deur.

Mijn denken brengt me van zijn naar “moeten” en “zou willen” en “hebben” en “kunnen”  en “nog meer nadenken” ….
Dan komt er een moment van herkenning, AHA … deze gedachtes malen weer door mijn hoofd.

Deze twee werelden verbinden …niet of-of, maar én-én.
Hoe kan ik doen vanuit zijn?

En daaruit volgend, hoe inspireer ik mensen om hun authentieke zelf te zijn?
En dan daaruit volgend …. hoe vinden die mensen mij om zich te laten inspireren? 😉

Het vraagt vertrouwen …
Vertrouwen in mijn vaardigheid als procesbegeleider.
Vertrouwen in mijn cliënten als expert van hun eigen leven.
Vertrouwen dat er niet 1 oplossing bestaat – ook niet voor het promoten van mezelf  – dat elk mens uniek is en op een andere manier de wereld, en dus zichzelf, ervaart.

Jeff Foster zegt het zo mooi.
Right here, right now,
in this moment,
you don’t have to ‘figure out’ the rest of your life,
no matter what anyone says.

You don’t need all the answers.
They will come, in time,
or not,
or perhaps
the unncecessary questions will fall away.

Ben jij ook op zoek naar meer rust in je hoofd?
Wil je meer ruimte maken voor stilte?
Is stress en burn out een probleem in jouw omgeving of organisatie?
Wil jij ook meer leven vanuit zijn dan vanuit doen?

Voel je je aangesproken?
Heb je zin in een vrijblijvende babbel met koffie of thee?

Eindelijk rust in mijn hoofd!

Wat voor mij het grootste AHA-moment is geweest de voorbije jaren is het concept :

Je kan niet niet denken.

 

???? WAT ????

Ik ben zo lang overtuigd geweest dat de bedoeling van mediteren was om mijn hoofd leeg te krijgen. Geen gedachtes meer, complete stilte in mijn brein, eindelijk onverstoorbare rust.

Nu kan ik er om grinniken – ja, ik ben een ‘streverke’ – want dit doel is niet haalbaar.
En mocht meditatie al een doel hebben, dan is het zeker niet dit.

boeddha

Het gaat over ‘mogen zijn’, gewoon mogen zijn wie je bent. Met alle gedachten en gevoelens die daarbij horen.

Zo’n meditatiemoment verloopt bij mij intussen anders (en daar hoef ik niet per sé voor te gaan zitten).
Met veel meer mildheid kan ik kijken naar gedachtes en gevoelens die komen en gaan.
Sommige gaan niet,
die blijven plakken.
En ook daar kan ik – soms na verloop van heel wat tijd – met mildheid naar kijken.

Minder zelfkritiek, minder twijfelen aan mezelf, minder schaamte rond ‘ik doe het niet goed’.

Het leuke is dat deze positieve effecten ook ingang vinden in mijn dagdagelijkse leven.
Als ik milder kan kijken naar mezelf, kijk ik ook milder naar anderen.

Betekent dit dat ik nooit meer boos of gefrustreerd geraak?
Natuurlijk niet!
Niets menselijks is mij vreemd.
Alleen blijft het minder lang hangen, kan ik dingen sneller relativeren en vooral … is het helemaal niet meer erg als de dingen niet lopen zoals ik het wil.

Wil jij ook eindelijk rust in je hoofd ervaren?
Ik ontwikkel momenteel een traject rond het ervaren van rust in je hoofd.

En ik ben benieuwd naar jouw ervaringen.
Wat is voor jou de grootste belemmering om rust in je hoofd te ervaren?
Schrijf een reactie in het vak hieronder!

Voel de rauwheid van het leven door je lijf gieren!

Hunh?

Tja … deze titel danst al een tijdje door mijn hoofd. Ik moet er duidelijk iets mee, maar ik weet nog niet wat.

Rauwheid
Rauwheid doet mij denken aan authenticiteit, aan échtheid. Voedsel dat nog rauw is, is niet behandeld. Geen smaakversterkers, niet overgoten met een sausje van truffels.

Rauwheid kan pijnlijk zijn, open en blootgesteld. Kwetsbaar. Misschien nog niet helemaal genezen, zoals een open wonde. Bloederig, zonder een pleister van Mickey Mouse erop.

Rauwheid kan ook stevig en krachtig zijn, met twee voeten op de grond, met humor, met liefde, met risico’s nemen, gaan staan voor wie je écht bent. Soms in alle stilte en rust.

Het leven
Net zoals met wondes of met eten, maken we van het leven iets anders dan het is. We verzachten het, we verstoppen het, we voegen er iets aan toe of halen er iets van weg om niet te moeten voelen wat er te voelen is.

We hebben dat ook niet geleerd, dat het leven ok is zoals het is, met alles erop en eraan. Dat het niet de bedoeling is dat we ‘slechte’ gevoelens vermijden en alleen maar de ‘goede’ gevoelens nastreven.

morning-street

Je lijf
Het is voor mij een gigantisch belangrijk instrument, mijn lijf. We krijgen er maar ééntje voor een leven. Met wat geluk kunnen er hier en daar al eens vervangstukken geïntegreerd worden zoals valse tanden of een nieuwe heup. Maar met dit lijf hebben we het de rest van ons leven vol te houden.

Goed zorg dragen voor mijn lijf gaat verder dan alleen letten op wat ik eet en veel bewegen. Het betekent voor mij ook me bewust zijn van mijn lichaam, waar zit mijn adem, kan ik mijn tenen voelen, waar vindt mijn lijf raakpunten met de grond of de stoel.

Gieren
Ik weet niet waar ik dit woord vandaan heb, maar het klopt voor mij wel. Het leven giert bij momenten door mijn lijf, ik kan dat letterlijk voelen. Het is “in je vel zitten” en voelen dat het past, en soms niet.

Je giert van het lachen of de zenuwen kunnen ook door je lijf gieren. Het heeft iets oncontroleerbaars en onstuimig, iets avontuurlijks en het gebeurt gewoon.

Dat is meteen mijn nieuwjaarswens voor iedereen.
Dat je de rauwheid van het leven door je lijf kan voelen gieren in 2016.
Met alles erop en eraan.

Leven in het nu!

Lees hier mijn vorige blog over Leven in het nu.

Leven in het nu gaat vanzelf?
Als leven in het nu vanzelf gaat, waarom ervaren we dan nog spanning?
De quote van Tolle : stress is weerstand tegen het huidige moment.

De ‘weerstand tegen het huidige moment’ gaat erover dat het ‘nu’ niet goed genoeg is. Er is altijd iets wat vroeger toch beter was, of wat anders zou moeten in de toekomst.

Zo maken we in onze gedachten continu omweggetjes naar vroeger of later. We vinden wel redenen zat om dit ‘nu’ moment niet toe te laten zoals het is. Dan ontstaat er spanning, stress, frustratie, …

Het is niet goed genoeg en meestal zijn wij dan ook niet goed genoeg.

We zijn bang om te leven.
Het leven ‘nu’ ten volle ervaren, in al zijn rauwheid en onstuimigheid.

golven
We zijn zo bang om in die ervaring te stappen, angstig dat we het niet kunnen bevatten, dat het groter wordt dan we kunnen (ver)dragen.
Daarom lopen we ervan weg.

Het kan enorm bevrijdend zijn om pijn, woede, angst volledig te mogen doorvoelen en ervaren. Ook de ‘positieve’ emoties kan je eigenlijk enkel ten volle ervaren in het nu. Dat zorgt ook voor ont-spanning.

Want als het ‘nu’ er volledig mag zijn zoals het is,
dan mag jij er ook helemaal zijn zoals je bent.

 

 

Oei, ik groei …

Je hebt het vast ook meegemaakt.
Als twaalf- dertienjarige een nieuwe winterjas krijgen. Zo’n dikke, warme jas. Zo eentje die je eruit doet zien als een Michelin-mannetje.

Het is een ‘coole’ jas. De andere kinderen van de klas zijn best jaloers op die jas. En hij is ook gewoon lekker om aan te doen, ik kan er mezelf in verbergen.
De volgende winter kijk ik er enorm naar uit om die jas opnieuw aan te doen. Alleen … de mouwen zijn te kort … en mijn rug is bloot … en hij spant een beetje …

Hoe kan dat nu? Ben ik zoveel veranderd? Of zou ik de jas kunnen aanpassen zodat ik ‘m toch nog kan dragen? Het wordt een gevecht met mezelf. Merken dat’ie eigenlijk niet meer past en ‘m toch niet kunnen wegdoen. Er af en toe mijn neus in duwen, me wentelen in de melancholie en de gezelligheid van deze jas.

Herinneringen overweldigen mij. Ik speelde, lachte, danste, zong en genoot in deze jas. Ik maakte ruzie met mijn beste vriendje, zei pijnlijke dingen, voelde me eenzaam, boos en verdrietig in deze jas. Er zat zo’n gaatje in de binnenzak, waardoor ik telkens moest prutsen om mijn kleingeld er terug uit te krijgen. Als het regende lekte de kap en kwam ik als een verzopen kat thuis. Het was dus geen perfecte jas.
En toch overheerst het warme gevoel van die gezellige knuffeljas.

Ik weet niet wat ik moet doen met deze jas, dus ik hang ‘m nog even in de kast.
Dat “niet weten”  brengt me rust.

Het brengt me bij de uitspraak van Terentius
“Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd”

Ervaringen brengen het beste en het slechtste in ons naar boven.
En dat maakt het leven zo heerlijk interessant.
Licht laten schijnen in onze schaduw.
Het zorgt ervoor dat we groeien in Bewust-Zijn.

Dit is voorlopig mijn laatste blogje.
Ook deze blog is een jas geworden die voor mij, op dit moment, te klein aanvoelt.
Ik hang ‘m in de kast en verwijl nog even in het “niet weten”.

Ik heb het mooiste hart …

Op een dag stond er een jonge man in het midden van de stad en zei dat hij het mooiste hart had van de vallei. Er kwamen veel mensen om zijn hart te bewonderen want het was perfect. Geen vlekje, geen enkele fout. Iedereen was het erover eens: het was het mooiste hart dat ze ooit hadden gezien. En de jongeman was erg trots.

Plotseling kwam er een oude man naast de jongeman staan en zei: “jouw hart is lang niet zo mooi als dat van mij. ” De oude man pakte zijn hart en liet het zien. De mensen en de jongeman keken naar het hart van de oude man. Het klopte stevig maar het zat vol littekens, sommige stukken waren weggehaald en vervangen door andere. Ze pasten niet allemaal en in sommige delen van het hart zaten diepe holtes waar stukken misten.

De mensen staarden hem aan, hoe kon hij zeggen dat zijn hart mooier was? De jongeman lachte en zei: “je bent een grapjas om jouw hart met het mijne te vergelijken. Het mijne is perfect en het jouwe is een ramp van gaten en tranen.” Ja, zei de oude man: ”Het jouwe ziet er perfect uit, maar ik zou niet willen ruilen.”

De mensen werden stil toen de oude man door ging met praten: ieder gat staat voor een mens die ik mijn liefde gaf. Ik trek een stuk uit mijn hart, geef het aan de ander en vaak geven ze me een stuk van hun hart terug dat past in het lege stuk van mijn hart. Maar omdat de stukken niet hetzelfde zijn heb ik wat ruwe randen die ik zeer waardeer omdat ze me herinneren aan de liefde die we deelden.

Soms gaf ik een stuk van mijn hart en kreeg ik niets terug. Dat zijn de lege plekken. Het geven van liefde is soms een risico. Maar zelfs als de gaten pijn doen blijven ze open en herinneren ze me aan de liefde die ik voel voor deze mens. Ik hoop dat ze op een dag terugkomen om de lege plek op te vullen. Zien jullie wat echte schoonheid is?

HeartShapedKnot

De jongeman stond in stilte en er liepen tranen over zijn gezicht. Langzaam liep hij naar de oude man, pakte een stuk van zijn perfecte hart en trok het eruit. Met trillende handen bood hij het aan de oude man aan. De oude man nam het aan en plaatste het stuk in zijn eigen hart.

Vervolgens nam hij een stuk van zijn eigen gekerfde hart en gaf het aan de jongeman. Het paste niet precies in de wonde. Maar de jongeman zag nu zijn eigen hart, niet langer perfect maar mooier dan ooit tevoren omdat hij de liefde van de oude man voelde stromen in zijn hart.

 Auteur onbekend

Ik blog, jij blogt, wij bloggen

Het is wat, deze blog.
Ik probeer elke week een interessant of grappig ‘onderwerp’ te bedenken om er een stukje tekst over te schrijven. Meestal gebeurt er tijdens de week wel iets dat me inspireert om achter de computer te kruipen. Dan begint het maken van zinnen en het structureren van mijn tekst. Iets wat ik eigenlijk wel leuk vind om te doen.

De principes van het bloggen
Intussen lees ik ook andere blogs, lees ik blogs over blogs. Ik tracht mijn teksten zo aantrekkelijk mogelijk te schrijven volgens de regels van de “blogkunst” – die, helaas pindakaas, nog wel eens durven verschillen naargelang de bloggoeroe in kwestie.

Regels, schoenen en laarzen
Mijn ervaring binnen marketing komt hier natuurlijk ook van pas. Het principe dat je moet schrijven wat je lezer wil lezen en niet zo zeer wat je zelf wilt schrijven is voor mij niet nieuw. En daar wringt het schoentje. Want hoe weet ik nu wat jullie, mijn lezers, willen lezen? En wat als … jullie iets willen lezen waar ik helemaal niet over wil schrijven? Dus heb ik de neiging om die marketingregel toch een klein beetje aan mijn laars te lappen.

Communicatie met mijn lezer
Ik hoop dat jullie bij het lezen ervaren dat ik het gewoon leuk vind om stukjes tekst te schrijven over toevallige onderwerpen. Maar, beste lezer, mocht er nu toch iets zijn waar je mijn mening over wilt weten dan kan je steeds een berichtje nalaten in het vak hieronder. Verzoeknummertjes zijn dus toegestaan!

 

Herbergen van verlies – Thuiskomen in het land van rouw

Ik ben vrijwilliger bij Rouwzorg Vlaanderen. Er is me gevraagd om een boek te lezen en hierover een recensie te schrijven.

Herbergen-van-verlies-e1391021078412

Herbergen van Verlies – Thuiskomen in het land van rouw.

Riet Fiddelaers-Jespers en Sabine Noten
ISBN 978-90-77179-16-1
In de Wolken, 2014, 296 pagina’s

Het boek neemt me mee doorheen mijn eigen landschap van rouw. Ik moet het boek vaak even neerleggen om stil te staan bij mijn verlieservaringen en welke impact deze hebben op wie ik ben als mens én als hulpverlener.

Ik kom in dit boek de systemische principes tegen en het contextuele gedachtegoed van Nagy krijgt ruime aandacht. Belangrijke thema’s zoals hechting, rouw over generaties heen, stapeltjesverdriet, verlate rouw en trauma komen aan bod. Ook de existentiële dimensie krijgt een plek.

Ik hou van het uitgangspunt dat rouw in een zeer ruime zin wordt bekeken. Elke verlieservaring kan leiden tot rouw. En in tegenstelling tot wat soms gedacht wordt is er geen sprake van een ‘periode van rouw’. Maar is rouw intensief verweven met het leven.
Als er ruimte is om het verlies te doorleven, dan kan de scherpte van rouw verzachten.

Ik zou het boek zeker aanraden voor hulpverleners. Rouw wordt in een zeer ruime achtergrond geplaatst en de schrijvers gunnen de lezer een inkijk in de praktijkruimte. Theorie, praktijk en werkvormen worden op een aangenaam tempo afgewisseld.

Wil je een boek lezen dat je bij de hand neemt en je begeleidt doorheen je eigen landschap van rouw, dan is dit boek je gids.

Ik ben niet creatief ! … ?

Ooit zei iemand tegen me ‘je moet niet kunnen tekenen om te kunnen tekenen’. Ik hou heel erg van die uitspraak. In mijn praktijk, als ik een creatieve werkvorm voorstel, krijg ik die uitspraak heel vaak: ‘ja maar, ik ben niet creatief’ of ‘ik kan helemaal niet tekenen’.

De rem op onze creativiteit
Dat we in onze kindertijd vaak vroegtijdig van onze creativiteit worden afgesneden is niet nieuw. Een kind dat een blauwe appel tekent kreeg misschien de opmerking: ‘een appel is niet blauw!’. Of de juffrouw op school zei: ‘Als we in de kerk zingen moet jij maar doen alsof, want je zingt vals’. Het zijn zo’n pijnlijke uitspraken die we als kind inslikken en die ervoor zorgen dat we als volwassene de rem zetten op onze creativiteit.

Kunst of beleving?
Dat er in mijn praktijk mag gekliederd worden vinden mensen soms een bevrijding. Het vraagt wel wat moed om een leeg blad voor je te hebben, of een vormeloze homp klei, en om van daaruit ‘iets nieuws’ te maken. De intentie is echter niet om een ‘kunstwerk’ te maken maar eerder om te kijken hoe je het beleeft.

Iedereen is creatief
Het is een cliché als een huis natuurlijk, maar ik geloof er echt in. Creativiteit is zo’n ruim begrip … In het boek van Christina Pauwels, Belevend Leren, verwijst ze naar een zekere Van Rosmalen (die ik niet ken….). Hij zou het volgende gezegd hebben:

” Creatieve processen spelen zich elke dag af. Iemand die als gevolg van een ziekte op een totaal andere manier tegen het leven aan gaat kijken, maakt een creatief proces door. Maar ook iemand die, geïnspireerd door de hoofdpersoon van een roman, gaat nadenken over de eigen opstelling tegenover haar man, maakt een creatief proces door. […] Of de stedeling die voor het eerst een tuin omspit, ook hij maakt waarschijnlijk een creatief proces door.
Creatieve processen zijn er in alle soorten en maten. sommige ervan resulteren in zeer belangrijke veranderingen in het leven van iemand. Andere leiden tot niet meer dan een leuke nieuwe ontdekking.”

Uitdaging?
Kijk eens waar jij creatief bent geweest de afgelopen week. Alle inbreng is welkom! Of het nu een foto is, een stukje tekst of een nieuw recept … laat dat oude stemmetje dat zegt dat je niet creatief bent 5 minuutjes in de hoek staan en leef je uit in onderstaand reactieveld!

In de rouw

Wanneer je iemand verliest die je graag zag ga je door een periode van rouw. Vroeger kon je mensen ‘in de rouw’ heel goed herkennen. Ze droegen zwarte kleren of hadden een zwarte rouwband om de arm. Dat gaf de maatschappij een signaal. Hoe er op dat signaal gereageerd werd weet ik niet, ik vermoed dat het niet zo anders is dan nu.

Wat te zeggen …
We weten vaak niet hoe we moeten omgaan met iemand die rouwt om een verlies. We willen iets troostends zeggen, maar weten niet goed wat. Net omdat we niet goed weten wat gezegd, gebeurt het dat we de rouwende uit de weg gaan.

Hoe moet je rouwen?
Iedereen reageert verschillend op een verlieservaring. Sommige mensen willen heel veel praten over de persoon die ze missen. Anderen helpt het net om dingen te doen. Er is geen ‘goede’ manier van rouwen. We spreken van ‘rouwarbeid’ en dat is het ook. Rouwen kan emotioneel en spiritueel, maar ook fysiek erg vermoeiend zijn.

Loslaten en vasthouden
De rouwende worstelt met loslaten en vasthouden. Hoe kan ik de persoon, die ik zo graag zag, loslaten? En hoe kan ik die persoon toch een plek geven in het leven dat ik nu leid zonder hem of haar? Met één oog op het verleden en een ander oog naar de toekomst.

Je eigen pad zoeken
Iedereen heeft zijn eigen weg te zoeken in een periode van rouw. Er is  niemand die jou kan zeggen hoe je dat moet doen of hoeveel tijd je ervoor nodig zal hebben. Als je te weinig ondersteuning vindt in jouw omgeving kan je een begeleider zoeken. Meer informatie vind je op de site van Rouwzorg Vlaanderen.

Het pad verlichten
Als ik iemand ‘in de rouw’ begeleid sta ik vooral naast die persoon. Ik hoop om een klein lichtje te zijn in die donkere periode. Niet een licht dat je kan volgen of dat je de weg wijst. Maar een lichtje dat op jouw weg kan schijnen, zodat je zelf beter ziet waar je staat of waar je naartoe wilt.

10 tips voor een gelukkig nieuw jaar!

1/ Adem
Neem af en toe de tijd om stil te staan bij je adem. In dat moment vertraag je, kom je dichter bij jezelf, ben je meer gecenterd. Doe het voor een belangrijk gesprek, als je boos wordt of gefrustreerd geraakt, als je merkt dat je niet meer geconcentreerd bent … of gewoon, als je een minuutje tijd hebt.

2/ Vraag om wat je nodig hebt
Dat is iets wat weinig mensen doen, zeker aan hun partner. Het risico zit er natuurlijk in dat je een ‘nee’ krijgt en dat is altijd pijnlijk. Maar, wat als je nu eens een ja kreeg? En je kan ook onderhandelen.

3/ Me-time
Neem elke week wat tijd voor jezelf. Dump de kids bij oma en opa of huur een babysitter. En ga naar die film die je eigenlijk wou zien, hang een avondje in de zetel met een goed boek, maak er een romantische avond van met jouw partner.

4/ Ontdek je beperkende overtuigingen
Het zijn stille saboteurs, die beperkende overtuigingen. ‘Ik kan het niet, Ik ben niet goed genoeg, Wat zullen ze wel denken, Wat ben ik toch een domme trien, Ik kan het niet aan.’ etc. Je hoeft niet elke gedachte die je hebt te geloven, je kan ze ook in vraag stellen.

5/ Tel je zegeningen
Wees dankbaar voor wat er wel is. We zijn zodanig gefocussed op wat er niet is of op wat er fout loopt dat we vaak vergeten om te kijken naar wat er wél is. Leuke kinderen, een fijne partner, een job, een dak boven het hoofd, elke dag eten op tafel, een familie waar je op kan rekenen … En als je je dankbaarheid ook kan uiten versterkt het de ervaring.

6/ Beweeg, eet gezond, drink genoeg water, slaap voldoende
Een klassieker: moet dit nog meer uitleg krijgen?

7/ Leef in het nu
Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is dat een negatieve ervaring uit het verleden, zichzelf niet hoeft te herhalen in het nu. Paolo Coelho zegt het heel mooi: “Don’t allow your wounds to become someone you’re not”.
(Laat niet toe dat je door jouw kwetsuren iemand wordt die je niet bent)

8/ Voel wat je voelt
Wees je bewust van je gevoelens. In ons jachtige leven staan we niet vaak stil bij hoe we ons voelen. Hebben we geen tijd voor de ‘kleine pijntjes en verdrietjes’. Terwijl die evengoed onze aandacht verdienen.

9/ Doe geregeld eens iets gek
Mijn favoriet!
Ga naar carnaval, speel verstoppertje met je kinderen, zing luidkeels mee in de file, trek een knal oranje onderbroek aan, dans in de regen, hou een wedstrijdje om ter meest scheten laten, geef een compliment aan een wildvreemde, haal de wasco’s uit en maak een tekening, speel een spelletje waarbij je kan gieren van het lachen, …

10/ Zoek hulp
Sluit je aan bij een zelfhulpgroep, ga een theetje drinken bij een goede vriend, klets een uur aan de telefoon met je moeder of zoek een therapeut, maar praat over wat je dwars zit. Blijf niet alleen zitten met wat je bezighoudt en waar je tegen aan loopt.

Met deze tips wens ik jullie een gelukkig nieuw jaar.
Ik wens jullie een jaar met een goede gezondheid, niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk!

Laat hieronder weten als je een tip hebt uitgeprobeerd en wat het effect was.
Andere tips zijn natuurlijk ook van harte welkom!

Een andere kijk op spiritualiteit

Ik had in een vorige blog al geschreven dat spiritualiteit belangrijk is voor me. Maar dat het vaak moeilijk is om hierover te schrijven. Het wordt al snel een ‘wollig’ verhaal over het grote (N)Iets.

Vorige week kocht ik de Happinez. Het is een blad voor mensen die bezig zijn met spiritualiteit. Nu, ik koop nooit magazines. Heel eerlijk. Ik liep rond in het station en had 2 uur om te doden, dus vandaar mijn uitzondering-op-de-regel-aankoop.

Het grappige is, dat er een interview in de Happinez stond met Tim van Vliet. Een Nederlander die een boekje schreef, ‘Open je ogen‘, over stappen naar spirituele groei. Ik heb het boekje nog niet gelezen, maar in het interview vertelt hij een idee, waar ik de laatste paar dagen ook mee bezig was. Synchroniciteit?

In ieder geval, ons idee is: wat als je het woord “God” nu gewoon vervangt door het woord Leven?

‘Ik geloof in God’, wordt dan ‘ik geloof in het Leven’. Mensen vrezen geen God, mensen vrezen het Leven. Het Verrukkelijke Leven dat onvoorspelbaar is, dat ruig en onstuimig kan zijn, dat pijnlijk kan zijn. Maar dat ook bloedmooi en overweldigend, grappig en charmant kan zijn. 

Ik vond het in ieder geval een boeiend experimentje.
Boeiend genoeg, om met jullie te delen. 😉
En wie weet is het een leuke boekentip voor de eindejaarsperiode!

De 4 vragen die mijn leven veranderden

Vorige week ging ik eten met een goede vriend van me. Hij herinnerde me eraan dat ik hem had voorgesteld aan Byron Katie, de vrouw die vier vragen stelt waardoor je leven kan veranderen.
Iets voor mijn blog dus!

1/ Is het waar?
Byron Katie heeft een methodiek uitgedacht, ‘The Work’. Je stelt jezelf een aantal vragen om pijnlijke of beperkende overtuigingen te lijf te gaan. Het helpt om in het hier en nu te komen, je nuanceert je pijnlijke overtuiging, aanvaardt de realiteit en slaagt er misschien in om een meer helpende gedachte te kiezen.

2/ Kun je absoluut weten dat het waar is?
Het leuke aan Byron Katie is dat ze zegt: ‘je hoeft me niet te geloven, test het gewoon voor jezelf uit’. Ik hou van die instelling. Mensen behouden de regie over hun eigen leven.

4 vragen

3/ Hoe reageer je, wat gebeurt er wanneer je de gedachte gelooft?
Byron Katie heeft zelf een zware depressie overwonnen met haar inzichten. Effect heeft het in ieder geval. Alleen moet je er wel je tijd voor nemen, ‘mindful’ het werkblad invullen en in het heetst van de strijd durft dat er al eens bij in te schieten.

4/ Wie zou je zijn zonder de gedachte?
Dat laat ik aan jou over!
Byron Katie stelt heel veel materiaal gratis ter beschikking op haar website.
Ik daag je uit om, net als mijn goede vriend, de proef op de som te nemen!

Hoe maak ik de juiste keuze?

Als therapeut/coach krijg ik vaak een vraag naar advies. Als er nu 1 ding ‘not done’ is in therapie, dan is het wel advies geven.

Twijfelen of doen?
Ik merk daarin dat er, grof genomen, twee types mensen zijn. Je hebt de mensen die impulsief hun keuze maken en zo van het ene in het andere vliegen. En je hebt mensen die continue blijven twijfelen en eigenlijk niet vooruit geraken. Met natuurlijk alle nuances daartussen in.

4 seizoenen
Mijn twee wijze grootvaders waren boeren. Zij kenden nog het ritme van de seizoenen en deden er hun voordeel mee. Wanneer de akker moet rusten, wanneer er gezaaid kan worden, hoeveel tijd er nodig is om te groeien en te rijpen, en wanneer het tijd is om te oogsten.

Wanneer is de tijd rijp?
Of je nu een twijfelaar bent of een impulsieve doener, ik denk dat in de metafoor van de seizoenen ook wijsheid verborgen zit om keuzes te maken. Kan je wachten op hulpbronnen? Zijn er externe factoren die je stimuleren om sneller te beslissen? Voel je je klaar voor deze keuze? Of moet er eerst nog tijd genomen worden om te bezinnen en te rijpen?

Dé juiste keuze bestaat niet.
Hoe het ook zij, je weet nooit of je dé juiste keuze maakt. Ooit zei iemand tegen me: je kan geen foute keuzes maken, alleen goede en minder goede keuzes.
Je kan voor iets kiezen en als je merkt dat het niet uitdraait zoals je wou, dan kies je gewoon opnieuw!

Het klinkt simpeler dan het is …. maar in de kern klopt het wel.

Un banc pour reposer son âme

Naar Dardennen
Naar jaarlijkse gewoonte trekken we dit weekend naar de Ardennen. Ik geniet er volop van een frisse wandeling in de kleurenpracht van de herfst.dardennen

Tot rust komen .. ook al is het soms inspannend, zo’n wandeling. Ik heb het gevoel dat mijn lijf meer zuurstof krijgt, mijn spieren terug op zijn plaats komen, mijn gedachten uitdoven.

Kortom, er is meer ruimte voor ‘mij’.

De natuur betrekken in therapie.
Er zijn therapeuten die gaan wandelen met hun cliënten. En als het uitkomt, eventjes uitrusten op een bankje. Ik heb het zelf nog nooit gedaan, maar als ik bij mezelf merk hoe weldadig het kan zijn, zou ik het experiment wel willen aangaan. De natuur meer betrekken tijdens de begeleiding.

Een bankje voor mijn ziel
Ergens onderweg kom ik een gedichtje tegen,
met daarin volgende zin:
‘Un banc pour reposer son âme’.

Ik glimlach …
Zo’n bankje waar mijn ziel kan uitrusten is welkom op een wandeling in de Ardennen.
En dient het bankje bij de therapeut niet hetzelfde doel?

Dansen met de geliefde

Ik schreef tot nu toe nog niets over intieme relaties in deze blog. En hoewel het een thema is dat me zeker bezighoudt wil ik de woorden van iemand anders gebruiken.

Paul Ferrini heeft een mooi boekje geschreven over relaties. Het heet ‘Dansen met de geliefde’.

dansen met de geliefde

Met afwisselend stukken tekst en poëzie schetst hij een aantal ideeën omtrent intieme relaties.
Ik deel een stukje:

Donker ijs bij  de rivier

Hoeveel geliefden vallen
op hetzelfde stuk ijs?

Op de heenweg gleed ik 
door één enkel moment van onoplettendheid,
onderuit.

Op de terugweg
waren we heel alert op de gevaarlijke plek
en tuimelde jij omver.

Sommigen zouden dan zeggen:
‘Dat is een teken. God laat je weten dat je voorzichtig
moet zijn’.
Volgens mij niet.

Als God al iets zegt. 
zegt Zij/Hij:

Hoe voorzichtig
je ook bent of niet bent, 
je gaat toch wel tegen de vlakte.

Je kunt niet voorkomen dat je je pijn doet.
Je kunt niet voorkomen dat je je geneert.
Luister, allebei.

Er zullen momenten zijn
waarop je probeert de zaak in de hand te houden, 
en dan val je.

Maar dat geeft niet echt.
Als je samen bent,
hoort daarbij dat je samen valt.

Als je een goede relatie hebt, 
hoort daarbij dat je weet dat je
een volkomen verkeerd beeld van elkaar hebt.

Tenzij jullie allebei bereid zijn
kwetsbaar en onvolmaakt te zijn,
en fouten durven maken,
kan er niets van terechtkomen.

Geef elke gedachte dat je het
bij het juiste eind zou hebben op.
Laat al je beelden over hoe het hoort te zijn varen.

Zet gewoon de ene voet voor de andere
en ga samen met mededogen door het leven.
Wees mild en vergevingsgezind.

Blijf je gedachten opzijzetten.
Blijf in je hart vallen.
Blijf de rivier volgen.

Verder heeft niets enige betekenis.

— Uit ‘Dansen met de geliefde’ van Paul Ferrini
    (vertaling Karin van Grieken)

Opgedragen aan mijn geliefde,
die binnenkort verjaart.

Ik ben niet perfect … én ik ben goed genoeg.

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
L
ees hier verder.

Ik hou van deze tekst van Marianne Williamson.
Het sluit ook mooi aan bij het schaamte/schuld onderzoek van Brené Brown waar ik vorige week over schreef.
En het is iets waar velen van ons mee worstelen. Ik ook.

I have a dream …
Het is mijn droom om er te ZIJN voor anderen.

Ik hou ervan om met mensen een stukje van de weg af te leggen. Op deze tocht heb ik geen antwoorden, maar ik kan wel mee zoeken.
En ik wil hiervoor mijn nieuwsgierige blik, kritische geest en mijn passie voor vormgeven inzetten. 
Dat zijn mijn instrumenten.

Ik ben, bijna 20 jaar geleden, afgestudeerd als Bachelor in “communicatie mgt.”. Er zijn mensen die vinden dat ik mezelf geen therapeut mag noemen omdat ik geen basisopleiding in de “menswetenschappen” heb.
(Waarbij ik nogal cynisch opmerk: dus communicatie is geen menswetenschap?)

Men wil een kwaliteitsvolle dienstverlening garanderen aan mensen die professionele hulp zoeken. Ik begrijp en deel hun bezorgdheid.

… maar ik ben niet genoeg
En hoewel ik niet geloof dat zo’n papiertje een garantie biedt, triggert het mij …

‘ik ben niet goed genoeg!’.
Ondanks mijn opleidingen – waaronder de 4-jarige opleiding tot I.V. therapeut – mijn inzet en levenservaring, uren aan zelfstudie, intervisie, supervisie en mijn passie, zou ik durven toegeven aan deze ‘niet goed genoeg’-gedachte. Omdat dat gemakkelijker is dan aan de wereld te tonen dat ik geloof dat ik een verschil kan maken – al is het door anderen hun woorden door te geven via deze blog  ;-).

Brené Brown – tja … ik kan er maar niet over zwijgen – heeft een foto van zichzelf genomen. brene enough

En ik dacht … Wat een goed idee, zo’n ‘note to self’, zou ik ook moeten doen!

Stilstaan bij jezelf

Op 11/08/2013 Schreef Coach Jan het volgende : “Zijn we ‘massaal’ watjes geworden?”
Ik ben het helemaal eens met wat Coach Jan zegt over ‘stilstaan’.

Stilstaan bij wie je bent.
Ik begeleid werkzoekenden in hun sollicitatievaardigheden. Mensen die vaak al een paar maanden op zoek zijn naar werk komen bij mij terecht. Tijdens deze begeleiding zijn de eerste vragen die ik met hen bekijk ‘wie ben ik’, ‘wat kan ik’, ‘wat wil ik’. Nu toegegeven, dit zijn niet echt vragen waar je zomaar een antwoord op verzint. Maar als ik deze vragen aan mijn klanten voorleg reageren ze vaak met: ‘hmm, daar heb ik nog nooit bij stilgestaan’.

We hebben dat ook niet echt meegekregen van vroeger, dat stilstaan bij jezelf of iets anders. Spiritualiteit en zingeving klinken niet zo sexy.  Het krijgt al snel de titel ‘wollig’ of ‘zweverig’ en dat vind ik heel erg jammer. Er is zo’n grote nood aan zingeving en een vorm van gemeenschap, participatie. Ik merk het niet alleen aan mijn klanten maar ook aan mijn vrienden en mijn omgeving.

De kerk heeft een steek laten vallen.
En dan leg ik de link naar de kerk en hoe deze, in mijn ogen, toch een fameuze steek heeft laten vallen. Dat was toch de bedoeling van deze instelling? Een gemeenschap vormen, samen stilstaan bij moeilijke en mooie momenten in het leven. Niet dat ik een voorstander ben van de grote dogma’s uit de religies. Maar wat de kerk wel bood was een structuur, een forum waarop de gemeenschap elke week samen kon komen en het leven kon vieren.  Het zondagse ritueel om samen een uurtje stil te staan heeft zijn betekenis echter verloren.

Echt luisteren.
Dat vind ik het mooie aan mijn beroep. Ik kan tijd en ruimte maken voor mensen. Zodat zij kunnen vertellen wat in hen omgaat op dat moment. Tijdens een sessie in de therapie vertragen we. Ik geef veel aandacht aan wat mijn cliënt zegt. Ik stel vragen om mijn cliënt écht te begrijpen. Ik tracht mijn antwoorden uit te stellen, zodat ik kan invoelen in de vraag van mijn cliënt. Pas dan kan ik invoelen bij mezelf wat het antwoord of een volgende vraag kan zijn.

Een gat in de maatschappij.
Er ligt volgens mij nog een groot ‘gat in de markt’ zoals dat heet. Er is een nood aan zingeving en diepgang. Sommige mensen vinden hier een oplossing voor in hun relatie of vriendenkring, bij een therapeut of coach, in hun godsdienst of geloof. Maar er zijn nog heel veel mensen die hierin zoekende zijn. Ik ben zeer benieuwd welke antwoorden de maatschappij (want dat zijn wij toch, niet?) zal verzinnen op deze grote nood.

Ik hou in ieder geval mijn oren en mijn ogen open.

Boos worden

Ge moe nie kwaad worden!
In ons mensenleven krijgen we met heel veel verschillende emoties te maken. Een aantal hiervan worden begrepen of getolereerd, zoals vb. verdriet en angst. Er zijn er een aantal die nog steeds heel erg taboe zijn. Voor mij is kwaadheid een emotie die in de schaduw ligt.

Met schaduw bedoel ik een stukje van onszelf dat we nog niet hebben omarmd, dat we nog niet hebben geaccepteerd. Een stuk in onszelf waarvan we liever zouden hebben dat het er niet is. ‘Ge moe nie kwaad worden!’ is een zinnetje dat we allemaal wel kennen uit ons gezin van oorsprong.

Ingehouden boosheid zet ons vast.
Waarvoor dient kwaad worden eigenlijk? Kwaad worden geeft vaak aan dat er een grens is bereikt. Kwaad worden is ook een emotie die in beweging zet. Die ons ertoe aanzet om onze grenzen duidelijker aan te geven, om krachtig ‘nee’ te zeggen, tot hier en niet verder. Boosheid kan ook iets anders verhullen, zoals  onmacht, pijn of verdriet.

Om allerlei redenen vinden we het soms nodig om onze boosheid niet te uiten. Vaak is er een beperkende overtuiging die ervoor zorgt dat we ons inhouden. (vb. Hij/zij zal me niet meer graag zien, ik moet het maar kunnen verdragen, om zo’n futiliteit wil ik niet boos worden, etc). De ‘energie’ van het kwaad worden wordt dan onderdrukt. We drukken dit zelfs fysiek uit: “ik heb een knoop in mijn maag, er ligt iets op mijn lever, ik bijt op mijn tanden”.

Omgaan met boosheid?
In mijn praktijk (www.in-beeld.be) is dit een ideale aanleiding om te gaan ‘vormgeven’. Soms zal ik vragen om de knoop in de maag weer te geven op papier of te kneden in een stuk klei. Soms merk ik dat cliënten meer baat hebben met bewegen, flink stampen op de grond tijdens een wandeling in het bos, een paar lengtes zwemmen en extra hard met de voeten slaan, een eind hardlopen of fietsen. Soms schrijven mensen een brief (niet versturen!). Daarin kunnen ze een aantal dingen op een rijtje zetten, de dingen vanuit een breder perspectief bekijken.

De golf van emotie toelaten, ruimte geven – en ondertussen niet vergeten om te ademen! – kan ervoor zorgen dat er ontlading, opluchting en na verloop van tijd ontspanning komt. Dat geldt trouwens voor elke emotie. Vandaar dat ik het belangrijk vind om het lichaam en de ademhaling te betrekken bij dit proces.

Met veel geduld en liefde kijken.
We worden allemaal wel eens boos. En we veroorzaken allemaal wel eens boosheid.  Dat is ok want het hoort erbij. (Ik heb het hier niet over agressief gedrag). In het heetst van de strijd worden er dan dingen gezegd die ‘erover’ blijken. Ook hierin zal iedereen zich wel herkennen. De uitdaging is dan om op een rustiger moment het gesprek terug op te pakken en te uiten wat er echt in ons omgaat.

Ik kreeg gisteren een quote toegestuurd: ‘You were born to be real, not to be perfect’. Een mooie gedachte die misschien helpt om met liefdevolle aanvaarding en heel veel geduld naar onszelf en de ander te blijven kijken.

Spiritueel leven ≠ zweven

Spiritualiteit?
Toen ik deze blog creëerde kreeg ik een invulvak om iets te vertellen over deze blog. Het waarom van deze blog. Ik heb daar ingevuld dat ik een zoeker ben. Ik schrik er niet voor terug om in zelfhulpboeken, boeken over persoonlijke groei, therapie, psychologie, etc te zoeken.

Maar steeds vaker vind ik mezelf terug in boeken die onder de categorie ‘spiritualiteit’ vallen. Mensen zijn soms allergisch voor dit woord. Want dan ben je immers aan het zweven. Ik vind van mezelf dat ik behoorlijk ‘down to earth’ ben. Maar met een grote nieuwsgierigheid naar het mysterie.

Het mysterie
Ik zou geen echte zoeker zijn mocht ik niet geprikkeld zijn om het mysterie van het leven te willen ontsluieren. Met in het achterhoofd de gedachte dat het er niet toe doet of ik dat doel bereik (waarschijnlijk niet … dat is het mooie aan een mysterie), maar dat de tocht die ik onderneem – met alle ups en downs, ontmoetingen en vaarwels, confrontaties en omarmingen – zeker de moeite waard is.

Spiritualiteit is een alledaagse praktijk.
Wat mij betreft is spiritualiteit net iets heel aards. Het is een manier om idealen neer te zetten in onze maatschappij. Leven vanuit liefde i.p.v. uit angst. Oprecht respect tonen voor anderen – ook al ben ik het totaal niet eens met wat die persoon doet of zegt. Mijn eigen waarheid durven spreken. Geen oordeel vellen, niet over een ander maar ook niet over mezelf.

Het zijn dingen die ik in het alledaagse leven probeer te integreren. En dat vind ik niet zo eenvoudig, ik word geconfronteerd met mijn eigen angsten en mijn eigen blinde vlekken. Behoorlijk aards toch?

IMG_0113

Hoe zit het dan met God?
Of God al of niet bestaat is voor mij niet de juiste vraag. Toen ik mijn zoektocht startte op dit spirituele pad heb ik lang met die vraag in mijn maag gezeten. God is voor mij niet de man met de baard die in de wolken rijstpap zit te eten met gouden lepeltjes (of hoe zat dat ook al weer …?)

God is voor mij liefde, licht, vrede. Deze Bron is beschikbaar voor iedereen en is wat mij betreft zeer tastbaar aanwezig in mezelf, in de ander.

Het doet er eigenlijk niet toe of er ‘bewijs’ is dat God al of niet bestaat, anders zou het ook niet ‘geloven’ heten. Wat mij motiveert om verder deze weg te bewandelen is of ik er iets aan heb. Ervaar ik meer liefde, meer vrede in mijn leven sinds ik deze tocht ben begonnen.
Dan is mijn antwoord volmondig: JA!