Vind de x-factor in je werk.

Je kent het programma wel, artiesten die zichzelf van hun beste kant laten zien en een jury die bepaalt of ze “het” hebben. Wat “het” precies is, is niet duidelijk, is moeilijk te verwoorden en zal verschillen van artiest tot artiest.

Wat als er ook een x-factor zit in je job?

Zijn we niet met z’n allen op zoek naar die ideale combinatie tussen werk en gezin, tussen genoeg uitdaging maar toch niet te veel stress, tussen een goede band met collega’s en toch professioneel kunnen samen werken, tussen iets doen wat je graag doet en toch genoeg geld verdienen?

Alleen valt het in loopbaanbegeleiding op dat deze x-factor vinden in je werk geen lineair gegeven is. Het is geen optelsom of een chemische formule, waarbij je een succesvol resultaat krijgt als je de stappen op de juiste manier volgt.

Neem als eenvoudig voorbeeld het oplijsten van je energiebronnen. Is het je al opgevallen dat op sommige dagen diezelfde energiebronnen energievreters worden? Of zelfs bepaalde kwaliteiten op een ander moment compleet tegen je werken?

Hoe werkt het dan precies, arbeidsvreugde, voldoening, samenwerking, leiderschap?

We hebben de neiging om op zoek te gaan naar stappenplannen en tools. Als mijn energiebronnen en energievreters in evenwicht zijn, dan zal ik arbeidsvreugde ervaren. Als mijn baas mij waardering geeft, dan zal ik voldoening ervaren. We gaan op zoek naar een manier zodat we, hoe we ons werk beleven, kunnen controleren. We willen de beleving van ons werk beheersbaar maken zodat we liefst alleen nog maar de positieve dingen ervaren.

Wat als we in de verkeerde richting kijken? Wat als we niet onderzoeken hoe we arbeidsvreugde en voldoening kunnen beleven, maar eens verkennen hoe deze ervaring ontstaat? Waar komt hoe we ons werk beleven vandaan?

zien we onze realiteit

Photo by Nonsap Visuals on Unsplash

De filosoof Epictetus zei het al zo’n goed 2000 jaar geleden :

Mensen worden niet gestoord door dingen,
maar door het beeld dat ze ervan hebben.

Het is niet ons werk dat bepaalt of we voldoening en arbeidsvreugde ervaren, het zijn onze gedachten over ons werk. Waarmee ik niet wil zeggen dat je dan maar je gedachten moet veranderen om je werk graag te doen!!

Als we kunnen herkennen dat we in onze eigen realiteit leven en dat deze realiteit is opgebouwd uit onze hersenspinsels, dan ontstaat er ineens een wereld van ontelbaar veel mogelijkheden.

Waardoor we ons de vraag kunnen stellen, waarom nemen we onze gedachten zo serieus … Ze zijn immers vluchtig en ze zijn zeker niet altijd waar.

Waar halen we dan die x-factor?

Als die x-factor niet in onze job zit en niet in hoe onze baas/collega’s met ons omgaat, waar zit het dan wel?

De enige plek waar we nog kunnen kijken is in onszelf. Onze essentie, wie we zijn voorbij onze gedachten en emoties. Een innerlijke weten dat altijd bij ons is en dat aangeeft : dit klopt voor mij en dat niet. Ondanks alle persoonlijkheidstesten, SMART-doestellingen en tools om het werk te hanteren.  Het is een richtinggevende factor die we vaak overschrijven met ons rationele denken.

Ik maak graag ruimte voor deze x-factor in mijn gesprekken met mensen over werk. Het zorgt voor luchtigheid, humor, er “moet” minder en er “mag” meer. En vaak gebeuren er onderweg van die onvoorspelbare toevalligheden. Die er dan net weer voor zorgen dat het volgende stapje vanzelfsprekend is.


Benieuwd hoe jouw innerlijk weten werkt? (cf The inside out understanding)
Neem op, ik kijk ernaar uit om samen met je te verkennen hoe deze inzichten jouw werk en je leven kunnen veranderen!

Life hacks 2019

2018 was een dolle rit. Vele mooie momenten maar ook vele confrontaties met mezelf. Momenten waarop ik de zin van het leven (opnieuw) in vraag stelde, de zin van lijden en afzien, de zin van machteloosheid en radeloosheid.

Ik heb geen antwoorden op die vragen. Ik heb wel enkele ‘life hacks’, zoals ik ze noem. Trucjes die me helpen als het moeilijk gaat.

Ik leg ze onder de kerstboom.
Neem mee waar je iets mee kunt en laat liggen wat je niet aanspreekt.

Gelukkig nieuwjaar!

life hacks

Photo by Aaron Burden on Unsplash

#1. Sluit vriendschap met jezelf

Het is een cliché, ik weet het. Lief zijn voor jezelf, mild zijn voor jezelf. Je leest het in alle zelfhulpboeken.

Wanneer we onze gedachten geloven, voelen we die gedachten en gedragen we ons daar ook naar. Dat geldt voor iedereen. We doen ons best op basis van de gedachten die we in dat moment hebben.

Soms zitten we gevangen in niet zo productieve gedachtekronkels, maar hebben we dat niet door. En dan doen we stomme dingen waarvan we achteraf zeggen : dat had ik beter anders gedaan.

Dat zien – bij mezelf en bij anderen – brengt heel veel mildheid.

#2. Geloof niet alles wat je denkt

We kunnen niet niet denken. Onze gedachtemolen kan vertragen en draait soms op volle toeren. Soms hebben we hier wat invloed op, soms ook helemaal niet en razen we maar door.

We hoeven niet alles te geloven wat we denken. Sommige gedachten kunnen we echt wel wat minder au serieux nemen.

Want, een nieuwe gedachte zit er sowieso al weer aan te komen. Aan nieuwe gedachtes geen gebrek! Dus waarom deze ene gedachte blijven denken terwijl er nog honderden andere in de pijplijn zitten?

#3. Falen is interessant

Ik ben bang om fouten te maken. Dat geef ik grif toe en ik zal hierin niet alleen zijn. Alleen merk ik dat mijn leven, als ik een fout heb gemaakt, opeens een stuk interessanter wordt. Ik praat er met mensen over, ik ga op zoek naar interessante literatuur, ik kijk een TED talk.

Als ik een fout maak leer ik iets nieuws. En dat is best interessant.

#4. “Als” … “dan” en “zou moeten”

Als ik (geld genoeg had, een zinvolle job had, kinderen had, een partner had, meer tijd had, …..) dan (zou mijn leven mooi zijn, zou ik gelukkig zijn, zou ik een partner vinden, zou ik ander werk zoeken, …)
We verzinnen deze fabeltjes omdat we streven naar een andere ‘ik’. Een ‘ik’ die beter is, of slimmer is, of rijker is. Vul maar in wat voor jou van toepassing is.
Zie life hack #2, de vraag is nog maar of dat klopt.

De ‘als … dan’ zorgt ervoor dat we blijven streven naar iets wat er nu niet is. Zoals Byron Katie het zo mooi zegt : “When I argue with reality, I lose—but only 100% of the time”.
En nee, de ironie dat dit een als … dan quote is ontgaat me niet 😉

Het zelfde met de “zou moeten” en “zou niet mogen”. Het zijn overtuigingen die zo diep ingebakken zitten dat het soms moeilijk is om te geloven dat het ook anders kan.
Test het voor jezelf eens uit. Als je nog eens een ‘zou moeten’ gedachte hebt … Is dat waar?
En … wie zou je zijn zonder deze gedachte?

#5. Doe wat werkt voor jou

Ik gebruik deze life hacks omdat ze werken voor mij.
Ik besef zeer goed dat ze misschien niet werken voor jou.

Probeer het uit, experimenteer met deze en andere life hacks!
En … vertrouw ook maar op je buikgevoel, dat zachte stemmetje dat fluistert wat het eerstvolgende stapje is.

Ik wens je een deugddoend 2019!


Meer weten over hoe deze life hacks werken? (cf The inside out understanding)
Neem op, ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten jouw leven kunnen veranderen!

Brief aan mijn lieve vriendin

Hoe krijg jij het voor elkaar?

Ik zie hoe je je best doet om een exceptioneel leven voor jezelf te creëren. Je wil een warme verbondenheid met je partner. Je wil een veilige thuis voor je kinderen, zodat ze kunnen groeien en zichzelf zijn. Je wil een leuke job waar je voldoening uit kan halen en tegelijkertijd ook je “klanten” de beste service kan verlenen. Je wilt je ouder nabij zijn, die ouder wordt en sukkelt met de gevolgen daarvan.

Ik zie hoe je worstelt met al die verlangens. Hoe je jezelf inzet om die doelen te halen. Hoe je gefrustreerd geraakt omdat dat niet helemaal lukt zoals je zou willen.
En wat je verlangt is niet uitzonderlijk … ik denk dat alle mensen dit verlangen.

Photo by Roberto Nickson (@g) on Unsplash

Het leven ontvouwt zich

Alle dingen die we zo graag willen : verbondenheid, veiligheid, liefde en geluk, ervaren we in het “nu”.

Maar we vullen onze geest met plannen voor later of het herdenken van het verleden.
Daar hoeven we niets aan te veranderen, dat is gewoon wat het is. Dat is wat we als mensen doen, dat zit ingebakken in ons mens-zijn.

Het gaat er niet om “wat” we denken, het gaat erom “dat” we denken.

Bij het besef “dat” we denken, navigeert ons systeem ons automatisch naar dit ‘nu’ .

Het leven ontvouwt zich op zoveel manieren die ik onmogelijk kan voorspellen.
Het lijkt een onmogelijke (en absurde!) taak om het leven zelf te willen sturen.

Mijn realiteit

Deze brief aan jou, niet om te zeggen wat je allemaal fout doet.
Maar om te zeggen : ik ook.

Elke keer als we elkaar spreken wil ik je meenemen in mijn nieuwe kijk. Elke keer als jij me vertelt over je verdriet, over hoe je vastzit, wil ik je vertellen wat ik zie en hoeveel innerlijke rust me dit heeft gebracht.

Ik dacht en geloofde dat dat mijn rol was als “goede vriendin”.
Dat ik je daarmee zou “helpen”.

Hoe zou het zijn om elkaar opnieuw te ont-moeten?
Zonder op voorhand in te vullen wat het betekent om een goede vriendin te zijn?
Zonder op voorhand te bedenken wat we voor de ander moeten doen?

We kunnen het leven niet op voorhand bedenken.
Het leven kan alleen maar geleefd worden.

 


Ook nieuwsgierig om meer te ont-moeten? (cf The inside out understanding)
Neem BeschermdVeilig Beschermd op, ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten ook jouw leven kunnen veranderen!

Waarom tools en technieken niet werken

Niets is wat het lijkt.

Mijn meest gelezen blogjes zijn de blogjes waar ik tools en technieken deel.
Ik stond er versteld van!
Meer dan 300 mensen hebben het boekje ‘Meer ontspannen op de werkvloer’ en ‘10 minuutjes tijd om voelen‘ gedownload.

Ik ben daar natuurlijk blij mee.
Door de weinige feedback die ik kreeg, ga ik er van uit dat het steengoed is.  😉
Maar niemand heeft me gecontacteerd om het er verder over te hebben. Dus als marketing-zet was het niet geslaagd.

Nu, dat laatste is voor mij minder belangrijk. Mijn bedoeling is om mijn manier van kijken te delen in de hoop dat anderen er iets aan hebben.
Maar zelfs daaraan begin ik te twijfelen. Ik ben heel benieuwd of de mensen die het hebben gedownload daarna nog vaak hebben beluisterd of gebruikt.

Photo by jesse orrico on Unsplash

Ik vermoed waarschijnlijk niet en ik weet intussen waarom.

Tools en technieken werken niet.

Wanneer we tools en technieken gebruiken, rekenen we erop dat iets buiten onszelf ons beter kan doen voelen. Dat iets buiten onszelf ons richting kan geven of ons kan zeggen wat we moeten doen.

Ik ben er ondertussen achter dat het niet zo werkt.
Ja, de tools en de technieken kunnen inzicht verschaffen en kunnen ons “helpen”. Omdat ze ons in de richting doen kijken van het vormeloze, van onze innerlijke wijsheid.

Waar halen we inspiratie om ons leven vorm te geven?
Waar komen onze gedachten en gevoelens vandaan?
Wie zijn we, zonder onze klachten en problemen, zonder dat verhaal?

Het vormeloze

Het moeilijke eraan is dat ik hier geen woorden voor kan vinden.
Want zodra we iets benoemen, krijgt het vorm, is het niet meer vormeloos.
Van zodra ik een woord gebruik om ‘het vormeloze’ te beschrijven (vb. levenskracht of energie of God of Allah of liefde of de bron …) krijgt het dus vorm en klopt het niet meer helemaal.

In deze paradox leven we …
En in deze paradox vind ik het interessant om gesprekken te voeren met mensen en te onderzoeken : hoe kijk jij ernaar?


Heb je interesse in deze nieuwe aanpak (waar we kijken in de richting van het vormeloze cf. The inside out understanding)
Stuur me een . Ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten jouw leven kunnen veranderen!

Innerlijk kompas

Ik ben 14.
Ik ben in Guatemala en ik speel in de golven van de oceaan.
Een sterke onderstroom trekt aan mijn benen. Mijn reisgenoten stappen verder de oceaan in, maar ik ben bang. Ik keer terug naar het strand. En op dat moment gebeurt het.

innerlijke wijsheid coachingPhoto by Jakob Owens on Unsplash

De oceaan sleurt me mee de diepte in.

Het water tuimelt me een paar keer over kop. Ik verlies alle gevoel voor richting en weet niet meer wat onder of boven is. Paniek overvalt me.

Plots
ervaar ik stilte, leegte, kalmte.
Gehuld in een gevoel van veiligheid en compleet vertrouwen dat alles ok is.
Gepaard met een inzicht : mensen drijven.

Zolang er lucht in mijn longen zit, zal ik drijven.
Dus ik hou mijn adem in en laat mijn lichaam en het water zijn werk doen. Mijn tenen raken de bodem, mijn hoofd geraakt boven water en ik kan naar adem happen.

Ik stap de oceaan uit met knikkende knieën.
Wat was dat?

Nadien vertel ik het verhaal met veel dramatiek. Het is een uitstekend verhaal om aandacht te krijgen, wat troostende woorden, een arm om mijn schouder. De schok ebt weg.

Maar die leegte, die stilte, die kalmte blijft me bij.

Wat als ons innerlijk kompas altijd in ons aanwezig is?
Wat als ons innerlijk kompas in het nu beschikbaar is om de volgende kleine stap te zetten? (niet om de rest van ons leven te plannen ….)
Wat als de kern van wie we zijn altijd veilig en ok is?
Wat als er meer mogelijk is in dit leven dan we met onze rationele geest kunnen veronderstellen?

Wat als …?


Benieuwd hoe jouw innerlijk kompas werkt? (cf The inside out understanding)
Neem op, ik kijk ernaar uit om met je te verkennen hoe deze inzichten jouw leven kunnen veranderen!

Het nieuwe denken

Ik volg een aantal mensen die bezig zijn met de “Three Principles”. Dit “nieuwe” paradigma zegt dat onze omstandigheden niet de oorzaak zijn van hoe we ons voelen, maar ons denken.

Men are disturbed not by things, but by the view which they take of them.
— Epictetus

Ik neig sowieso wel in die richting (zie Byron Katie). Maar nu wordt het extreem gesteld.
En toch kan ik niet anders dan het toetsen, uittesten en constateren dat het klopt.

Kijk maar eens naar de files. De ene geraakt ongelofelijk in de stress, terwijl de ander zich ontspant en naar radio Klara luistert.
Wat maakt dat de ene persoon er helemaal van opgedraaid geraakt en de ander niet?

Hetzelfde met een overlijden, een scheiding, een driftbui van je kind. De ene zit vol stress, frustratie, boosheid en de ander kan er met volle aanvaarding en warmte mee ‘zijn’.

Een verklaring van de drie principes kan je vinden op andere sites*, ik leg hier een verband met de bouwstenen om ons leven vorm te geven, nl denken, voelen en doen

DENKEN

De denkstroom is continu, geloof me, na al die jaren mediteren en in stilte verblijven, lukt het me nog steeds niet om niet te denken. Tot ik besefte dat dat ook helemaal niet de bedoeling was. We controleren niet wat we denken, we controleren niet welke gedachtes er komen. Wat we kunnen leren is om niet te blijven vasthaken aan een gedachte. We hoeven onze gedachtes niet te analyseren, uit te spitten, te ontleden en te ontwarren.

De gedachte kan er gewoon zijn, want vroeg of laat … komt er een nieuwe gedachte.

Getuige hiervan : het bad

Wanneer krijg ik mijn beste ideeën? Mijn belangrijkste inzichten? Mijn ‘nieuwe kijk’ op de dingen? Als ik in bad lig. Het is een moment waarop ik volledig kan relaxen en .. hupla, er verschijnt een nieuwe gedachte … uit het (n)iets!

Herkenbaar?

Misschien is het voor jou niet in bad, maar op de fiets, tijdens het koken, terwijl je wandelt in de natuur. Het gebeurt ongepland, ongeforceerd, zomaar. Van zodra de gedachte ons loslaat (en dat is niet iets wat we kunnen doén) komt er ruimte vrij voor een nieuwe gedachte.
Is dat geen bevestigend en hoopgevend idee?
Ik heb nù geen idee hoe ik hiermee moet omgaan, maar er komt vast een nieuwe gedachte, vroeg of laat.

Het leuke aan deze gedachten-uit-bad is dat het ‘geïnspireerde’ gedachten zijn. Deze gedachten leiden tot nieuwe inzichten en sporen me aan tot actie.

En voor je me zegt : Mieke, moet ik dan ganser dagen in bad liggen? Nee, natuurlijk niet. In bad kan je immers niet echt veel ‘doen’ met je geïnspireerde gedachten. .Zoals ik zei, het is niet iets wat je kan forceren, het gebeurt gewoon. En hoe meer we erop vertrouwen, hoe vaker het gebeurt.

DOEN

De bad-gedachte geeft me een serieuze kick in the butt om stappen te zetten. En soms ook niet … heel vreemd is dat.

Geen idee waarom het zo is, ik stel het alleen vast.

Het jammere hieraan is dat er dan veel denken komt over het niet in actie schieten… We zetten onszelf vast in een kritische gedachtenketen. Er ontstaat geen ruimte voor nieuwe inzichten die mogelijks wel tot actie kunnen leiden.
Bizar hoe die vicieuze cirkel in elkaar zit!

Ik hoorde onlangs Mel Robbins in haar Ted Talk spreken over motivatie. Het duurt welgeteld 5 seconden om af te zien van actie. We hebben welgeteld 5 seconden om in actie te schieten als we een idee hebben. Doen we er langer over, dan maken we onszelf van alles wijs waarom we het beter niet doen. Boeiend is dat!

VOELEN

In de therapeutische wereld is voelen belangrijk. We moeten situaties doorvoelen … en soms is dat écht niet tof. Want we willen eigenlijk zo veel mogelijk positieve gevoelens en zo weinig mogelijk negatieve.

Ik ben lang voorstander geweest van het accepteren van wat er is. Zowel positief als negatief, het hoort erbij en het mag er zijn. Ik ben er nog steeds voorstander van, alleen vraagt dat soms veel moeite.

Hier in dit (nieuwe) paradigma is voelen een gevolg van ons denken. Het zegt niet zoveel over onze situatie of over de keuzes die we moeten maken. Het geeft alleen weer op welke golflengte ons denken zit. Ben je angstig? Dan heb je waarschijnlijk angstige gedachten. Ben je boos? Dan heb je waarschijnlijk boze gedachten. Ben je onzeker? Dan heb je waarschijnlijk onzekere gedachten. Niet meer, niet minder.

Ook hier hoef je niets te veranderen, het is gewoon wat het is. Maar het voelt voor mij minder zwaar, ik hoef er niet zo zwaar aan te tillen (lichtere gedachte dus ;-p). En net zoals gedachten in een mum van tijd veranderen, zo kunnen gevoelens in een mum van tijd veranderen.

Is het jou ook al eens overkomen dat je eigenlijk boos was op iemand, maar dan haalt die persoon een grapje uit en je kan niet anders dan erom lachen?
En werd je daarna opnieuw boos? Waarschijnlijk niet.

Ook al ‘voelde’ het boos zijn echt in het moment, het heeft niet meer nodig dan dat. Er gewoon mogen zijn. En ja, dat voelt soms best pittig, dat zal ik niet ontkennen. Maar dan komt er een nieuwe gedachte met een nieuw gevoel.

THEORIE

Het is en blijft natuurlijk een theorie. Ik vind ze behoorlijk controversieel en heb zeker nog geen antwoord op alle vragen. Vb. Hoe kijk je dan naar trauma, naar suïcide, naar depressie, naar incest, naar misdaad en criminaliteit.

Maar als het puur over stress-gerelateerde zaken gaat, vind ik het een boeiende kijk. We krijgen geen stress van onze omstandigheden, we krijgen stress van ons denken over onze omstandigheden.

Wil dat zeggen dat je je stressvrij kan denken? Nee, zo simpel is het niet. Dan zetten we onszelf in om ‘anders’ te denken en krijg ik stress omdat me dat niet lukt. Dan volgt ook nog eens bakken kritiek omdat het mij niet lukt om van gedacht te veranderen.
Urgh, vermoeiend is dat!

Wat mij nu wél helpt is : ah, ok, ik heb blijkbaar stresserende gedachten. Me niet afvragen van waar ze komen, wat ik eraan kan doen of hoe ik het probleem kan oplossen. Maar gewoon, verder doen met mijn dag en erop vertrouwen dat er een nieuwe gedachte zal komen. Of … tijd nemen om even stil te staan, te ontspannen iets anders doen … vb een bad nemen 😉

Studiegroepje
Mocht deze blog bij jou iets triggeren en je wil je verder verdiepen in de “3 Principles”, geef me dan een seintje. Ik zou graag een studiegroepje oprichten zodat we mekaar kunnen ondersteunen om ons hierin te verdiepen..

Doorverwijzing
*Hier enkele sites waar je meer info kan vinden over deze ‘3 Principles’
Michael Neill
Jamie Smart
George Pransky
Amy Johnson
3p community
3p foundation

Van stresskip tot zen-chick

Ga aan de slag met mijn e-boekje “Ontspannen op het werk”.
Ik deel 7 tools waarmee je invloed hebt op je stressniveau.
Test ze uit !
Ik ben benieuwd hoe het je vergaat!

 

Stressbeleid

Veel organisaties werken een stressbeleid uit. Een ideaal stressbeleid is een samenwerking tussen beleidsmakers en medewerkers. Hoe ga je echter van een theoretische uiteenzetting naar de invulling op de werkvloer?

Er zijn een aantal punten waar je als organisatie kan op letten. Ik verwijs hiervoor graag naar het Job Demand Resources model van Schaufeli en collega’s.

Maar als individu kan je ook zelf initiatief nemen om meer ontspannen op het werk te zijn..

Praktisch toepasbaar e-boekje

Hoe kijk je naar jezelf, naar je situatie, je omgeving. Wat geeft jou energie en wat zijn jouw belangrijkste stressbronnen.

In het e-boekje krijg je 7 tools aangereikt, praktisch toepasbaar en gericht op inzicht in je eigen denken en doen. Een kleine verschuiving in hoe je de dingen ervaart kan een grote invloed hebben op je stressniveau.

7 fases

In dit boekje overloop ik 7 fases. Verkennen, verdiepen en experimenteren met als doel jou te laten inzien waar je impact hebt op jouw stressniveau. En meer zelfs, waar je kan op letten om meer bevlogen aan het werk te gaan.

Ik zet de tools zelf geregeld in. Niet dat ik intussen een stressloos leven leidt – wat volgens mij ook helemaal niet kan – maar het helpt me wel om dingen te nuanceren, relativeren, wat meer afstand te krijgen of er helemaal anders naar te kijken.

Facebook

Ik heb ook het idee om een facebookgroep op te starten. Ben je aan de slag gegaan met het e-boekje, maar zit je toch met vragen? Of wil je deel uitmaken van een community om ervaringen uit te wisselen? Geef me een seintje, dan nodig ik je uit voor de Facebookgroep

We kunnen in deze community nog andere tools delen, mekaar inspireren en aanmoedigen of gewoon, mekaar steunen.

Eigenaarschap

Ik wil je aanmoedigen om zelf aan de slag te gaan. Is het niet met mijn e-boekje, dan vind je vast andere tools die je kunnen inspireren. We blijven te vaak in een afhankelijke positie zitten t.o.v. onze werkgever. Maar als we zelf kleine stapjes zetten, maken die net vaak een verschil.

 

het e-boekje downloaden:
Meer ontspannen op je werk (456 downloads)

Stuur me een als je deel wil uitmaken van de facebookgroep

Laat me alvast in een reactie hieronder weten wat je vindt van het boekje!

PS De verwijzing naar ‘zen-chick’ is NIET bedoeld om mannen af te schrikken. 😉

10 minuutjes tijd om … te voelen

Wat me opvalt als ik met mensen werk rond stress op het werk, is dat we vaak niet meer gewoon zijn om ons lichaam te voelen.
Even de tijd nemen en aandacht hebben voor hoe we letterlijk in ons lijf zitten, wordt vaak vergeten.

stilte, werknemerstevredenheid, arbeidsvreugde, engagement, werkplezier, geluk op het werk, talenten, jobcrafting, stress en burn out, zingeving op het werkMet deze audio-opname hoop ik je te kunnen ondersteunen om terug contact te maken met je lichaam.

Je kan de audio-opname downloaden op je smartphone als je dat wil.
10 minuutjes tijd om ... te voelen (476 downloads)
En ik ben natuurlijk benieuwd hoe het je bevalt, laat iets weten in het vak hieronder!

Hier krijg je een overzichtje van alle berichten met een audio-opname,
uit de reeks “Eindelijk rust in mijn hoofd”.

Geluid :
Free nature sounds: The sound effect is permitted for commercial use under license Creative Commons Attribution 4.0 International License
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

Inspiratie : Tara Brach

3 minuutjes tijd voor … boosheid

Ik startte in augustus mijn project : Eindelijk rust in mijn hoofd.

Er zijn al twee blogjes verschenen
Drie minuutjes tijd voor mezelf
Tien minuutjes tijd voor mezelf

Deze audio-opname gaat over boosheid.bliksem
Het is niet de bedoeling om de boosheid ‘weg te werken’ met deze opname. Het is een experiment en ik ben zeer benieuwd wat het met je doet. Laat me weten hoe je het ervaarde in het tekstvak hieronder of stuur me een .

 

Je kan het hier downloaden : 3 minuutjes tijd voor ... boosheid (399 downloads)
(enkel voor privé gebruik)

 

Wil je toch meer doen met je boosheid?
Stuur me een

Geluid :
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

10 minuutjes tijd voor mezelf … of 1 seconde

In navolging van de 3 minuutjes tijd voor mezelf. Hier een versie die 10 minuutjes duurt.

tijd voor mezelf

10 minuutjes tijd voor jezelf

je kan het hier ook downloaden
(enkel voor privé-gebruik!)
10min.mp3 (437 downloads)

 

Maar het kan ook op 1 seconde …Kies zelf maar!

Mingyur Rinpoche heeft een heerlijke manier om hierover te vertellen. Ik zou het zelf niet beter kunnen, met de nodige dosis humor en zelfrelativering.

Meditatie, of het beoefenen van een heldere geest, hoeft geen serieuze zaak te zijn en vraagt geen enorme inspanning!

 

Geluid :
Free nature sounds: The sound effect is permitted for commercial use under license Creative Commons Attribution 4.0 International License
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

3 minuutjes tijd voor mezelf

Ik hoor het cliënten zo vaak zeggen : ik heb te weinig tijd voor mezelf!
Het lukt sommige mensen ook echt niet om een moment in te plannen voor zichzelf. Er komt altijd wel iets tussen op het werk of met de kinderen … en anders is het de auto wel die in panne valt.

Met deze tool hoop ik jullie te ondersteunen om af en toe een adempauze te nemen.
Het is een korte audio-opname waarin ik je begeleid om in contact te komen met je lichaam en even op adem te komen. Het duurt drie minuutjes en ik hoop van harte dat je hier en daar 3 minuutjes kan stelen in je drukke dagindeling.

3-minuutjes-tijd-voor-mezelf

 

Idealiter doe je dit een paar keer per dag. Op het werk, aan de afwas, op de trein, …
Kies zelf de momenten waarop je dit wil uitproberen.
(Misschien vanzelfsprekend, maar doe dit niet als je achter het stuur zit.)

Je kan het hier beluisteren of downloaden op je smartphone.
(Enkel voor privé-gebruik!!)
3min-tijd-voor-mezelf.mp3 (464 downloads)

Werk je in een ruimte waar je geen koptelefoon kan opzetten, dan is hier de uitgeschreven versie.
3-min-tijd-voor-mezelf.pdf (446 downloads)

Ik ben benieuwd hoe je het ervaart, laat weten in een reactie hieronder wat het me je doet!
Binnenkort volgt er nog een versie van 10 minuutjes in het teken van mijn project “Eindelijk rust in mijn hoofd“.

Geluid :
Ocean Waves And Seagulls Relaxation Sounds : The sound effect is permitted for commercial use under license Creative Commons Attribution 4.0 International License
Ding Sound Effect : The sound effect is permitted for non-commercial use under license “Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)”
Artiest: Alexander, Bron : www.orangefreesounds.com

Doen of zijn?

Mijn eerste stappen in het proces van ‘zelfontwikkeling’ gingen vooral over ‘wat moet ik doen om te kunnen zijn wie ik werkelijk ben’. Heel wat zelfhulpboeken, technieken en tools uit coaching zijn hierop gebaseerd. Geef me een oefening, een inzicht, een methode om te worden wie ik wil zijn. Wat eigenlijk al impliceerde dat ik niet goed was zoals ik was, want ik moest mezelf ‘verbeteren’, ik moest aan mezelf werken.

Mijn volgende stappen in dit proces, gingen meer over ‘zijn’, zonder meer. Mezelf aanvaarden zoals ik ben, mild kijken naar mezelf, leven in het ‘nu’. Er zijn ook heel wat boeken, filosofische stromingen en teachers te vinden in deze hoek : er is alleen maar nu en je bent goed zoals je bent.

Hoe het leven werkelijk in elkaar zit blijft voor mij een raadsel. Is het een ‘streven naar succes’ of is het eerder een ‘vertrouwen in wat komt’?

voeten-in-zand

Nu ik als full time zelfstandige door het leven ga, probeer ik angstvallig te “begrijpen” hoe dit werkt en hoe ik mezelf kan motiveren om succesvol te zijn.
Want ik begrijp best dat opdrachten en cliënten niet zomaar zullen verschijnen voor mijn deur.

Mijn denken brengt me van zijn naar “moeten” en “zou willen” en “hebben” en “kunnen”  en “nog meer nadenken” ….
Dan komt er een moment van herkenning, AHA … deze gedachtes malen weer door mijn hoofd.

Deze twee werelden verbinden …niet of-of, maar én-én.
Hoe kan ik doen vanuit zijn?

En daaruit volgend, hoe inspireer ik mensen om hun authentieke zelf te zijn?
En dan daaruit volgend …. hoe vinden die mensen mij om zich te laten inspireren? 😉

Het vraagt vertrouwen …
Vertrouwen in mijn vaardigheid als procesbegeleider.
Vertrouwen in mijn cliënten als expert van hun eigen leven.
Vertrouwen dat er niet 1 oplossing bestaat – ook niet voor het promoten van mezelf  – dat elk mens uniek is en op een andere manier de wereld, en dus zichzelf, ervaart.

Jeff Foster zegt het zo mooi.
Right here, right now,
in this moment,
you don’t have to ‘figure out’ the rest of your life,
no matter what anyone says.

You don’t need all the answers.
They will come, in time,
or not,
or perhaps
the unncecessary questions will fall away.

Ben jij ook op zoek naar meer rust in je hoofd?
Wil je meer ruimte maken voor stilte?
Is stress en burn out een probleem in jouw omgeving of organisatie?
Wil jij ook meer leven vanuit zijn dan vanuit doen?

Voel je je aangesproken?
Heb je zin in een vrijblijvende babbel met koffie of thee?

Eindelijk rust in mijn hoofd!

Wat voor mij het grootste AHA-moment is geweest de voorbije jaren is het concept :

Je kan niet niet denken.

 

???? WAT ????

Ik ben zo lang overtuigd geweest dat de bedoeling van mediteren was om mijn hoofd leeg te krijgen. Geen gedachtes meer, complete stilte in mijn brein, eindelijk onverstoorbare rust.

Nu kan ik er om grinniken – ja, ik ben een ‘streverke’ – want dit doel is niet haalbaar.
En mocht meditatie al een doel hebben, dan is het zeker niet dit.

boeddha

Het gaat over ‘mogen zijn’, gewoon mogen zijn wie je bent. Met alle gedachten en gevoelens die daarbij horen.

Zo’n meditatiemoment verloopt bij mij intussen anders (en daar hoef ik niet per sé voor te gaan zitten).
Met veel meer mildheid kan ik kijken naar gedachtes en gevoelens die komen en gaan.
Sommige gaan niet,
die blijven plakken.
En ook daar kan ik – soms na verloop van heel wat tijd – met mildheid naar kijken.

Minder zelfkritiek, minder twijfelen aan mezelf, minder schaamte rond ‘ik doe het niet goed’.

Het leuke is dat deze positieve effecten ook ingang vinden in mijn dagdagelijkse leven.
Als ik milder kan kijken naar mezelf, kijk ik ook milder naar anderen.

Betekent dit dat ik nooit meer boos of gefrustreerd geraak?
Natuurlijk niet!
Niets menselijks is mij vreemd.
Alleen blijft het minder lang hangen, kan ik dingen sneller relativeren en vooral … is het helemaal niet meer erg als de dingen niet lopen zoals ik het wil.

Wil jij ook eindelijk rust in je hoofd ervaren?
Ik ontwikkel momenteel een traject rond het ervaren van rust in je hoofd.

En ik ben benieuwd naar jouw ervaringen.
Wat is voor jou de grootste belemmering om rust in je hoofd te ervaren?
Schrijf een reactie in het vak hieronder!

Zijn en doen

Het is van augustus geleden dat ik nog iets postte … Ik schrik ervan.

Ik zit in een nadenkfase over wat ik wil (doen). In het begin van dit jaar kondigde ik aan dat ik rond stress en burn out wou werken. Dat heeft geleid tot werken met talenten, energie krijgen op het werk, werk maken van mooi werk of jobcraften, jobcraften met teams, maar ook meditatie, een stilteweek, lange wandelingen in de natuur, en mijn overtuigingen onderzoeken …

Afin, het is een treintje zonder staart en ik weet niet hoe het nu verder moet.

Woody Allen

 

Mijn mentor geeft me een goede “kick in the butt” en zegt : Mieke, wat moet er écht inzitten? (Hij geeft me advies in het herwerken van mijn bijberoep).

Twee dingen :
Wie moet je zijn om te kunnen doen wat je wil?
Wat moet je doen om te kunnen zijn wie je wil?

De cirkel tussen zijn en doen …
De hoe-wat-wanneer van dit alles is onduidelijk.
Ik blijf nog wat verder cirkelen en hoop op jullie geduld voor een volgend blogje!

zijn&doen

Ik geloof er niet meer in …

Wat ik zo enorm waardeer aan Byron Katie én Jeff Foster is het idee :
“Who would you be without your story?”

Wie zou je zijn zonder jouw verhaal?

We hebben veel verhalen over onszelf en over anderen.
Ik moet me haasten, ik mag niet boos worden, hij moet me bellen, zij moet beter weten, zij mogen daar niet parkeren, …

Allemaal verhaaltjes die in ons hoofd zitten.

verhaaltjes

Het is pas als ik dit in vraag begon te stellen – over anderen, dat is waar Byron Katie mee begint – dat ik ze ook bij mezelf kon toepassen.

Bv.  ik vind dat hij niet boos mag zijn op mij.
Ik stel dat in vraag : klopt dat eigenlijk wel ?
Nee, natuurlijk niet!
Hij mag wél boos zijn op mij, dat is zijn goed recht.

Wacht eens … dan mag ik ook boos zijn op hem.
Zijn boosheid én mijn boosheid zijn dan ok, ik kan het toelaten.
Het is nog steeds geen fijne ervaring.
Maar de spanning rond ‘ik moet anders zijn dan ik ben’
geraak ik op die manier een stukje kwijt.

En om een antwoord te geven op de vraag : wie zou ik zijn zonder mijn verhaal?
Rustiger, met meer vertrouwen, meer vrij om te voelen wat ik werkelijk voel.
Meer vrij om te zijn wie ik werkelijk ben.

Wie zou jij zijn zonder jouw verhaal?

 

Leven in het nu!

Lees hier mijn vorige blog over Leven in het nu.

Leven in het nu gaat vanzelf?
Als leven in het nu vanzelf gaat, waarom ervaren we dan nog spanning?
De quote van Tolle : stress is weerstand tegen het huidige moment.

De ‘weerstand tegen het huidige moment’ gaat erover dat het ‘nu’ niet goed genoeg is. Er is altijd iets wat vroeger toch beter was, of wat anders zou moeten in de toekomst.

Zo maken we in onze gedachten continu omweggetjes naar vroeger of later. We vinden wel redenen zat om dit ‘nu’ moment niet toe te laten zoals het is. Dan ontstaat er spanning, stress, frustratie, …

Het is niet goed genoeg en meestal zijn wij dan ook niet goed genoeg.

We zijn bang om te leven.
Het leven ‘nu’ ten volle ervaren, in al zijn rauwheid en onstuimigheid.

golven
We zijn zo bang om in die ervaring te stappen, angstig dat we het niet kunnen bevatten, dat het groter wordt dan we kunnen (ver)dragen.
Daarom lopen we ervan weg.

Het kan enorm bevrijdend zijn om pijn, woede, angst volledig te mogen doorvoelen en ervaren. Ook de ‘positieve’ emoties kan je eigenlijk enkel ten volle ervaren in het nu. Dat zorgt ook voor ont-spanning.

Want als het ‘nu’ er volledig mag zijn zoals het is,
dan mag jij er ook helemaal zijn zoals je bent.

 

 

Als je wilt stoppen met doen, moet je vooral dit (niet) doen!

Tips en tricks via de media
Het is gigantisch hoeveel er de laatste tijd verschijnt rond stress en burn out. We krijgen een karrevracht tips en tricks via allerlei kanalen naar ons toegestuurd. Goedbedoeld, dat wel. Maar het is ongelofelijk wat we allemaal moeten ‘doen’ om uiteindelijk niet meer te ‘doen’.

Wat nu een hele hype is, is ‘stoppen met multitasken’. Ik snap ‘m wel hoor, we zijn inderdaad bezig met én facebooken én koken én een wasmachine opzetten én bedenken wat we morgen gaan eten én bellen met moeder …. We voelen dat onze aandacht versnipperd, dat we niet helemaal aanwezig zijn.

STOP!
Onze maatschappij is zo vluchtig geworden en het is niet evident om daar voor jezelf ‘STOP’ tegen te roepen.

photo-1430760814266-9c81759e5e55

Wat me een beetje boos maakt in het lezen van alle artikels is dat er heel veel tips worden gegeven. De tips zijn zo vanzelfsprekend dat we onszelf op de kop slaan omdat we ze niet kunnen toepassen.

En daar ligt voor mij het kantelmoment … als ik die gedachtes van mijn kritieke geest kan onderscheppen, valt er opeens een stilte … een leegte. Ik hoef er niet naar op zoek te gaan, het is ‘gewoon’ aandacht hebben voor wat ik tegen mezelf zeg.

(N)iets doen
Gedachten komen en gaan.
Boeiend wat mijn gedachten allemaal te voorschijn kunnen toveren.
Niet boeiend genoeg dat ik het ook allemaal geloof.

Ah, ik vind dat ik dit niet goed doe.
Ah, ik vind dat ik mezelf zou moeten haasten.
Ah, ik vind dat deze persoon zou moeten doen wat ik verwacht.
Ah, …
en ga zo maar door.

Dit alleen maar observeren, niets meer, niets minder.
(N)iets doen …

HsQM7Jd2Qlysfyk9SgvX_logarska-valley-5

Mezelf gunnen
om even
te mogen
‘zijn’

 

Leven in het nu … ?

Weerstand tegen het huidige moment
Ik schreef in mijn vorige blog een quote van Eckhart Tolle. Hij schrijft dat stress te wijten is aan onze weerstand tegen het huidige moment. De oplossing daarvoor is natuurlijk ‘leven in het nu’.

kelk

Ik heb me er mateloos over gefrustreerd, over dat “Leven in het Nu”.  Hoe doe je dat in godsnaam? Als ik ‘alleen maar’ leef in het nu, kan ik nooit op vakantie gaan. Kan ik geen plannen maken met vrienden, kan ik zelfs niet plannen wat ik morgen ga eten.

Dat “leven in het nu” lukt me eigenlijk alleen als ik mediteer (en dan moet het nog een “goede meditatie” zijn, want mijn gedachten nemen me dikwijls mee naar andere oorden). Wordt er dan eigenlijk verwacht dat ik constant in meditatieve toestand rondloop? Dat is toch niet haalbaar??

Weerstand tegen het huidige moment dus!

Er is alleen maar ‘nu’.
Tot ik onlangs Jeff Foster ontdekte. Hij heeft gelijkaardige ideeën als Eckhart Tolle, maar hij maakt ze voor mij toch net iets toegankelijker.

Door Jeff zijn boeken en lezingen is langzaam tot me doorgedrongen dat we alleen maar ‘nu’ kunnen leven. Hoe graag we ook verwijlen in het verleden, hoe graag we ook verlangend kijken naar de toekomst.
Deze melancholie en dat verlangen voelen we in het ‘nu’. Als we plannen en dromen van vakantie, is dat ook in het ‘nu’.

Er is alleen maar ‘nu’.
‘Leven in het nu’ is niet nóg iets wat we “moeten doen”.
We doen het al, het gaat vanzelf.

Jeff Foster aan het woord :
Jammer genoeg in het Engels, zonder ondertitels.

Hoe ontspannend en bevrijdend is het,
dat zoiets vanzelf gaat?

Hebben jullie nog inspirerende sprekers/schrijvers die in mijn blog een plekje verdienen?

Nieuw Jaar, Nieuwe Start, Nieuw Project!

Na een half jaar stilte begint het toch weer te kriebelen om te schrijven. Ik ben toe aan een nieuw project en ik heb jullie hulp daarbij nodig.

Ik heb een kruispunt gevonden tussen wat ik doe bij VDAB en wat ik doe als therapeut, nl. Burn Out. Ik wil graag een bijdrage leveren om in onze maatschappij meer aan preventie te doen rond burn out. Mijn therapeutische vaardigheden en mijn kennis van de arbeidsmarkt zullen hierin zeker van pas komen.

vuurwerkstokje

Hoe wil ik dat doen?

In een eerste verkennende fase wil ik stilstaan bij de risico’s op het werk. Welke externe factoren -dingen die gebeuren op het werk-  en interne factoren -dingen die gebeuren in jou- kunnen ervoor zorgen dat je volledig uitgeblust geraakt?

In een tweede fase gaan we op zoek naar jouw talenten. Welke talenten heb je? Hoe zet je ze in op het werk? Wanneer geraak je in de knoop met die talenten? Hoe kijken anderen naar jouw talenten?

In een derde fase kunnen we dan concreet aan de slag gaan met de methode van jobcrafting. Welke kleine en haalbare veranderingen kan jij zelf invoeren om jouw job beter passend te maken? We bekijken jouw taken, de relaties met je collega’s, hoe je zelf over jouw job denkt en de omgeving waarin je werkt.

Verder kunnen we ook aan de slag gaan met belemmerende overtuigingen, hoe zeg je ‘nee’, ontspanningstechnieken, hoe word je alert voor jouw grenzen, effectiever communiceren, etc.

Laat het duidelijk zijn, het is een ‘work in progress’.
Dit is geen afgewerkt-en-perfect-uit-het-boekje-succes-gegarandeerd-traject.
Ik ga samen met jou op zoek, dus het is wél een traject-op-JOUW-maat.

Ben je bereid om een tijdje in zo’n traject te stappen?
Of ken je iemand die hier graag aan wil meewerken?
Neem dan contact op!
Ik kijk ernaar uit om met je samen te werken.

Oei, ik groei …

Je hebt het vast ook meegemaakt.
Als twaalf- dertienjarige een nieuwe winterjas krijgen. Zo’n dikke, warme jas. Zo eentje die je eruit doet zien als een Michelin-mannetje.

Het is een ‘coole’ jas. De andere kinderen van de klas zijn best jaloers op die jas. En hij is ook gewoon lekker om aan te doen, ik kan er mezelf in verbergen.
De volgende winter kijk ik er enorm naar uit om die jas opnieuw aan te doen. Alleen … de mouwen zijn te kort … en mijn rug is bloot … en hij spant een beetje …

Hoe kan dat nu? Ben ik zoveel veranderd? Of zou ik de jas kunnen aanpassen zodat ik ‘m toch nog kan dragen? Het wordt een gevecht met mezelf. Merken dat’ie eigenlijk niet meer past en ‘m toch niet kunnen wegdoen. Er af en toe mijn neus in duwen, me wentelen in de melancholie en de gezelligheid van deze jas.

Herinneringen overweldigen mij. Ik speelde, lachte, danste, zong en genoot in deze jas. Ik maakte ruzie met mijn beste vriendje, zei pijnlijke dingen, voelde me eenzaam, boos en verdrietig in deze jas. Er zat zo’n gaatje in de binnenzak, waardoor ik telkens moest prutsen om mijn kleingeld er terug uit te krijgen. Als het regende lekte de kap en kwam ik als een verzopen kat thuis. Het was dus geen perfecte jas.
En toch overheerst het warme gevoel van die gezellige knuffeljas.

Ik weet niet wat ik moet doen met deze jas, dus ik hang ‘m nog even in de kast.
Dat “niet weten”  brengt me rust.

Het brengt me bij de uitspraak van Terentius
“Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd”

Ervaringen brengen het beste en het slechtste in ons naar boven.
En dat maakt het leven zo heerlijk interessant.
Licht laten schijnen in onze schaduw.
Het zorgt ervoor dat we groeien in Bewust-Zijn.

Dit is voorlopig mijn laatste blogje.
Ook deze blog is een jas geworden die voor mij, op dit moment, te klein aanvoelt.
Ik hang ‘m in de kast en verwijl nog even in het “niet weten”.

In vakantiemodus …

Beetje later dan gewoonlijk … of vroeger … hoe je het ook wilt bekijken.
Maar ik ben in vakantiemodus! Dus het schrijven staat op een lager pitje.

Elke laatste weekend van juli is er Sfinks.
Het weekend waarin ik me in vele exotische oorden waan
terwijl ik eigenlijk niet zo ver van mijn bed ben.

Ik ontdekte er
Catrin Finch & Seckou Keita
Muziek om eventjes bij weg te dromen …

De Muze inspireert.

Ik krijg soms de opmerking: ‘Mieke, waar blijf je je inspiratie toch halen om een blogje te schrijven?’

De waarheid over mijn inspiratie
De waarheid is … ik haal nergens niks. Ineens krijg ik ‘een idee’, ik kan het eigenlijk niet zo goed uitleggen. Sommige weken komt er helemaal niets en een andere week schrijf ik 3 à 4 blogjes. Gelukkig maar … zo kan ik het tempo van eens per week “publiceren” volhouden.

Vertrouwen in de muze.
Het vroeg wel wat vertrouwen, de eerste week dat er ‘niets’ kwam. En ok, niet al mijn blogjes zijn super inspirerend of van een goede kwaliteit. Maar dat geeft niet. Het is voor mij een oefening in vertrouwen en doorzetting dat er wel een ‘idee’ zal komen om mijn blogje aan te vullen.

Het doet me een beetje denken aan Elizabeth Gilbert haar Ted Talk over creativiteit. (Ondertussen mag het duidelijk zijn dat er een hele hoop Ted Talks zijn die ik erg kan waarderen).

Creativiteit en mystiek.
Als we creatief bezig zijn, partneren we met onze muze (Gilbert noemt het “genie”). Het is aan ons om klaar te staan met pen en papier, of verf, of muziek, of … (vul zelf maar aan wat jouw medium is als het om creativiteit gaat). Want onze muze kan ons inspireren op gelijk welk moment. Aan ons om er alert voor te zijn, de inspiratie als het ware te ‘vangen’ en het vorm te geven.

Ik hou van deze visie van Gilbert. Het geeft creativiteit iets mystieks (wat voor mij ook zo is!). En dat mystieke, dat kan je niet dwingen. Alle boeken, stappenplannen en how to’s over creativiteit daargelaten.

Veel plezier met het filmpje.

Graag lees ik in het vakje hieronder hoe jij de inspiratie van jouw muze ontvangt!

Breathe … just breathe

Wanneer het moeilijk gaat vergeten we vaak te ademen. Onze adem ‘stokt’ letterlijk, als je je daar bewust van bent kan je dat voelen, alsof de lucht in je luchtpijp blijft steken.

In zo’n moment is het niet evident om te focussen op onze ademhaling. Om bewust in en uit te ademen en de lucht opnieuw te laten stromen.

Ik heb een soort van mantra die me daarbij helpt. Het is geen klassieke mantra – hoewel ik sommige mantra’s heel erg kan waarderen. Maar het is een “modern” liedje. Ik wil het graag met jullie delen.

Annie Nalick – Breathe

Vooral de uitstpraak:
Life’s like an hourglass glued to the table,
raakt me heel erg.

Het leven is als een zandloper die aan de tafel vastplakt.

Dingen gebeuren, mensen komen en gaan …
Als we niet alert zijn is het ineens een jaar verder.

En dan kom ik weer uit bij mijn roep naar spiritualiteit, ruimte voor stilte en zingeving, een kader voor rituelen (met dank aan Geert Peymen), een plek waar mensen kunnen samenkomen om het leven te vieren.

Ideeën waar mensen hiervoor terecht kunnen?

Ik kom uit de kast.

Ik deed onlangs mee aan een MBTI-onderzoekje. Dit is een soort profielbepaling dat een stukje van je persoonlijkheid probeert bloot te leggen. In dit onderzoek kreeg ik de bevestiging van iets wat ik al langere tijd vreesde. Ik ben eigenlijk geen extravert. Ik ben een introvert.

Ik zeg ‘vreesde’ omdat ik al langer aanvoel dat ik niet zo goed functioneer in een grote groep mensen. Ik voel me dan al snel overprikkeld. Ik vermijd concerten of groepsbijeenkomsten, ik hou niet van reunies en op familiefeestjes heb ik altijd even tijd nodig om ‘aan te komen’.

Terwijl ik eigenlijk wel als ‘extravert’ ben opgegroeid. Mijn ouders hadden een winkel waarin zelf spontaan contact leggen met mensen die je niet kent, sociaal wenselijk is. Ik hield van dans, muziek en theater, dus ik stond geregeld op een podium. Aan de andere kant groeide ik op in een huis waar ik mezelf vaak nestelde in een zetel om een boek te lezen. Waar ik kon dagdromen en fantaseren over ‘wat als’.

photo_106_20051001

Ik ben blij dat ik ben opgegroeid in een omgeving waarin ik mezelf moest ‘pushen’ om dat extraverte stukje te ontwikkelen. Dat maakt me meer compleet als persoon. Maar het voelt wel een beetje alsof ik mijn ware zelf heb verloochend in het verleden. Nu kan ik met een opluchting uit de kast komen als als introvert.

Ik vind, wat Susan Cain vertelt in haar filmpje zeer herkenbaar. Haar ‘call to action’ is echt inspirerend. Op naar een samenleving waarin introverten, extraverten en ambiverten (want je bent nooit helemaal het één of het ander) gewaardeerd kunnen worden voor hun kwaliteiten. Een samenleving waarin we niet meer in hokjes hoeven te denken, maar waar diversiteit als een troef wordt gezien.  Waar we kijken hoe we onze kwaliteiten en talenten kunnen inzetten en waar we kunnen samenwerken met anderen om onze zogenoemde tekorten op te vangen.

Ik heb het mooiste hart …

Op een dag stond er een jonge man in het midden van de stad en zei dat hij het mooiste hart had van de vallei. Er kwamen veel mensen om zijn hart te bewonderen want het was perfect. Geen vlekje, geen enkele fout. Iedereen was het erover eens: het was het mooiste hart dat ze ooit hadden gezien. En de jongeman was erg trots.

Plotseling kwam er een oude man naast de jongeman staan en zei: “jouw hart is lang niet zo mooi als dat van mij. ” De oude man pakte zijn hart en liet het zien. De mensen en de jongeman keken naar het hart van de oude man. Het klopte stevig maar het zat vol littekens, sommige stukken waren weggehaald en vervangen door andere. Ze pasten niet allemaal en in sommige delen van het hart zaten diepe holtes waar stukken misten.

De mensen staarden hem aan, hoe kon hij zeggen dat zijn hart mooier was? De jongeman lachte en zei: “je bent een grapjas om jouw hart met het mijne te vergelijken. Het mijne is perfect en het jouwe is een ramp van gaten en tranen.” Ja, zei de oude man: ”Het jouwe ziet er perfect uit, maar ik zou niet willen ruilen.”

De mensen werden stil toen de oude man door ging met praten: ieder gat staat voor een mens die ik mijn liefde gaf. Ik trek een stuk uit mijn hart, geef het aan de ander en vaak geven ze me een stuk van hun hart terug dat past in het lege stuk van mijn hart. Maar omdat de stukken niet hetzelfde zijn heb ik wat ruwe randen die ik zeer waardeer omdat ze me herinneren aan de liefde die we deelden.

Soms gaf ik een stuk van mijn hart en kreeg ik niets terug. Dat zijn de lege plekken. Het geven van liefde is soms een risico. Maar zelfs als de gaten pijn doen blijven ze open en herinneren ze me aan de liefde die ik voel voor deze mens. Ik hoop dat ze op een dag terugkomen om de lege plek op te vullen. Zien jullie wat echte schoonheid is?

HeartShapedKnot

De jongeman stond in stilte en er liepen tranen over zijn gezicht. Langzaam liep hij naar de oude man, pakte een stuk van zijn perfecte hart en trok het eruit. Met trillende handen bood hij het aan de oude man aan. De oude man nam het aan en plaatste het stuk in zijn eigen hart.

Vervolgens nam hij een stuk van zijn eigen gekerfde hart en gaf het aan de jongeman. Het paste niet precies in de wonde. Maar de jongeman zag nu zijn eigen hart, niet langer perfect maar mooier dan ooit tevoren omdat hij de liefde van de oude man voelde stromen in zijn hart.

 Auteur onbekend

Wees je eigen goeroe

Een tijdje geleden zag ik deze film:

http://kumaremovie.com/

Het gaat over een documentaire-maker die zichzelf omdoopt tot goeroe en onderzoekt in welke mate mensen ‘geloven’ in wat hij verkondigt, ook al heeft hij het zelf allemaal verzonnen.

Het is een mooi experiment geworden en voor de mensen die de film willen zien zal ik niet verklappen hoe hij afloopt.

Faith begins as an experiment
and ends as an experience
— William Ralph Inge

Is dat waar ‘spiritualiteit’ om draait?
Als ik durf geloven, dat er een God is daarbuiten (noem het God/Godin, universele liefde, het onnoembare, …) die in mij gelooft, die me onvoorwaardelijk steunt en graag ziet. Zorgt dat er dan voor dat ik meer in mezelf ga geloven, in mijn eigen innerlijke kracht?

Want dat verbaast me steeds, zowel in mijn praktijk als bij VDAB, dat mensen groeien als ze iemand vinden die in hen gelooft.
Alsof we, doordat er iemand in ons gelooft, ook meer in onszelf gaan geloven.
En als je in jezelf gelooft, dan zie je meer kansen en durf je meer risico’s nemen. Durf je meer vertrouwen op jezelf en de keuzes die je maakt.

En dan denk ik, waarom niet?
Zou het zo eenvoudig kunnen zijn?
Wat denk jij?

Ik blog, jij blogt, wij bloggen

Het is wat, deze blog.
Ik probeer elke week een interessant of grappig ‘onderwerp’ te bedenken om er een stukje tekst over te schrijven. Meestal gebeurt er tijdens de week wel iets dat me inspireert om achter de computer te kruipen. Dan begint het maken van zinnen en het structureren van mijn tekst. Iets wat ik eigenlijk wel leuk vind om te doen.

De principes van het bloggen
Intussen lees ik ook andere blogs, lees ik blogs over blogs. Ik tracht mijn teksten zo aantrekkelijk mogelijk te schrijven volgens de regels van de “blogkunst” – die, helaas pindakaas, nog wel eens durven verschillen naargelang de bloggoeroe in kwestie.

Regels, schoenen en laarzen
Mijn ervaring binnen marketing komt hier natuurlijk ook van pas. Het principe dat je moet schrijven wat je lezer wil lezen en niet zo zeer wat je zelf wilt schrijven is voor mij niet nieuw. En daar wringt het schoentje. Want hoe weet ik nu wat jullie, mijn lezers, willen lezen? En wat als … jullie iets willen lezen waar ik helemaal niet over wil schrijven? Dus heb ik de neiging om die marketingregel toch een klein beetje aan mijn laars te lappen.

Communicatie met mijn lezer
Ik hoop dat jullie bij het lezen ervaren dat ik het gewoon leuk vind om stukjes tekst te schrijven over toevallige onderwerpen. Maar, beste lezer, mocht er nu toch iets zijn waar je mijn mening over wilt weten dan kan je steeds een berichtje nalaten in het vak hieronder. Verzoeknummertjes zijn dus toegestaan!

 

JEUJ!! Ik heb een fout gemaakt!

Improvisatietheater
Een tijdje geleden volgde ik een workshop bij Inspinazie. Improvisatietheater vind ik super leuk om te doen. Het geeft me de mogelijkheid om eens lekker te doen wat volgens gangbare normen niet mag. Het vraagt wel wat lef, dat improviseren, afgaan als een gieter is in deze setting een groot “risico”.

Fout!
Afwijzing en fouten maken, het ligt bij velen van ons gevoelig. Zelfs bij “idiote” spelletjes uit impro is het keispannend en willen we vooral geen fouten maken. Marc, onze trainer, barstte plots uit en zei vol enthousiasme: ‘Jeuj, je hebt een fout gemaakt! Nu kunnen we leren!’.
Het blijft me bij.

Perfect is saai
Er kwam een grote ontlading in onze groep, iedereen moest lachen. En ik denk dat we met z’n allen inzagen hoe gespannen we de oefeningen deden terwijl het toch de bedoeling was om er een leuke dag van te maken. Het zijn juist de fouten die ervoor zorgen dat het een gevarieerde en leerrijke dag is geworden, dat we geregeld hartelijk hebben gelachen. Stel je voor dat iedereen de oefeningen perfect uitgevoerd zou hebben … saaie bedoening!

Jeuj, een fout!
Hoe anders zouden we met elkaar omgaan mochten we elkaar (en onszelf!) feliciteren als we een fout hebben gemaakt?
“Proficiat! Nu kan ik iets leren! Spannend!”
Het is in ieder geval een interessant experiment …
Doe je mee? Schrijf dan hieronder hoe het je vergaat!

Ik ben niet creatief ! … ?

Ooit zei iemand tegen me ‘je moet niet kunnen tekenen om te kunnen tekenen’. Ik hou heel erg van die uitspraak. In mijn praktijk, als ik een creatieve werkvorm voorstel, krijg ik die uitspraak heel vaak: ‘ja maar, ik ben niet creatief’ of ‘ik kan helemaal niet tekenen’.

De rem op onze creativiteit
Dat we in onze kindertijd vaak vroegtijdig van onze creativiteit worden afgesneden is niet nieuw. Een kind dat een blauwe appel tekent kreeg misschien de opmerking: ‘een appel is niet blauw!’. Of de juffrouw op school zei: ‘Als we in de kerk zingen moet jij maar doen alsof, want je zingt vals’. Het zijn zo’n pijnlijke uitspraken die we als kind inslikken en die ervoor zorgen dat we als volwassene de rem zetten op onze creativiteit.

Kunst of beleving?
Dat er in mijn praktijk mag gekliederd worden vinden mensen soms een bevrijding. Het vraagt wel wat moed om een leeg blad voor je te hebben, of een vormeloze homp klei, en om van daaruit ‘iets nieuws’ te maken. De intentie is echter niet om een ‘kunstwerk’ te maken maar eerder om te kijken hoe je het beleeft.

Iedereen is creatief
Het is een cliché als een huis natuurlijk, maar ik geloof er echt in. Creativiteit is zo’n ruim begrip … In het boek van Christina Pauwels, Belevend Leren, verwijst ze naar een zekere Van Rosmalen (die ik niet ken….). Hij zou het volgende gezegd hebben:

” Creatieve processen spelen zich elke dag af. Iemand die als gevolg van een ziekte op een totaal andere manier tegen het leven aan gaat kijken, maakt een creatief proces door. Maar ook iemand die, geïnspireerd door de hoofdpersoon van een roman, gaat nadenken over de eigen opstelling tegenover haar man, maakt een creatief proces door. […] Of de stedeling die voor het eerst een tuin omspit, ook hij maakt waarschijnlijk een creatief proces door.
Creatieve processen zijn er in alle soorten en maten. sommige ervan resulteren in zeer belangrijke veranderingen in het leven van iemand. Andere leiden tot niet meer dan een leuke nieuwe ontdekking.”

Uitdaging?
Kijk eens waar jij creatief bent geweest de afgelopen week. Alle inbreng is welkom! Of het nu een foto is, een stukje tekst of een nieuw recept … laat dat oude stemmetje dat zegt dat je niet creatief bent 5 minuutjes in de hoek staan en leef je uit in onderstaand reactieveld!

In de rouw

Wanneer je iemand verliest die je graag zag ga je door een periode van rouw. Vroeger kon je mensen ‘in de rouw’ heel goed herkennen. Ze droegen zwarte kleren of hadden een zwarte rouwband om de arm. Dat gaf de maatschappij een signaal. Hoe er op dat signaal gereageerd werd weet ik niet, ik vermoed dat het niet zo anders is dan nu.

Wat te zeggen …
We weten vaak niet hoe we moeten omgaan met iemand die rouwt om een verlies. We willen iets troostends zeggen, maar weten niet goed wat. Net omdat we niet goed weten wat gezegd, gebeurt het dat we de rouwende uit de weg gaan.

Hoe moet je rouwen?
Iedereen reageert verschillend op een verlieservaring. Sommige mensen willen heel veel praten over de persoon die ze missen. Anderen helpt het net om dingen te doen. Er is geen ‘goede’ manier van rouwen. We spreken van ‘rouwarbeid’ en dat is het ook. Rouwen kan emotioneel en spiritueel, maar ook fysiek erg vermoeiend zijn.

Loslaten en vasthouden
De rouwende worstelt met loslaten en vasthouden. Hoe kan ik de persoon, die ik zo graag zag, loslaten? En hoe kan ik die persoon toch een plek geven in het leven dat ik nu leid zonder hem of haar? Met één oog op het verleden en een ander oog naar de toekomst.

Je eigen pad zoeken
Iedereen heeft zijn eigen weg te zoeken in een periode van rouw. Er is  niemand die jou kan zeggen hoe je dat moet doen of hoeveel tijd je ervoor nodig zal hebben. Als je te weinig ondersteuning vindt in jouw omgeving kan je een begeleider zoeken. Meer informatie vind je op de site van Rouwzorg Vlaanderen.

Het pad verlichten
Als ik iemand ‘in de rouw’ begeleid sta ik vooral naast die persoon. Ik hoop om een klein lichtje te zijn in die donkere periode. Niet een licht dat je kan volgen of dat je de weg wijst. Maar een lichtje dat op jouw weg kan schijnen, zodat je zelf beter ziet waar je staat of waar je naartoe wilt.

Het is maar een spelletje!

Ik speel, dus ik ben – een nogal serieuze uiteenzetting over ‘spel’, zag ik op het internet.
“Spelen is een onderbreking van de dagelijkse werkelijkheid” wordt er verkondigd. 

Spelletjes spelen
Mensen die mij kennen weten dat ik een spelletjesliefhebber ben. Bordspelen, party games, kaartspelletjes, improvisatiespelletjes, … En wat ik zelf leer door te spelen is vooral fouten mogen maken en mezelf toelaten iets opnieuw te proberen – ook al trok het de eerste keer op niet veel.
Mijn strategie in het laatste spelletje Mage Wars heeft niet gewerkt. Maar mijn partner – net als ik een spelletjesfanaat – is vast bereid om me nog een volgende poging te gunnen.

Spelen om te verliezen?
Nu, begrijp me niet verkeerd, ik verlies niet graag. Alleen gaat de spelvreugde soms verloren door de competitiedrang en dat is natuurlijk zonde. Dus een voornemen voor 2014 is dat ik meer bewuster wil genieten van de spelvreugde tijdens het spel.

En als ik win, is het dubbel op!

Spelen op de arbeidsmarkt
Spelletjes hebben regels waar je je aan moet houden. En toch is het ook leuk om creatief te zijn en buiten-het-spelbord te denken (think-outside-the-box dus …), de regels een keertje anders interpreteren en wat uitrekken. Samenwerken, creativiteit, strategisch denken, doorzettingsvermogen, het zijn ‘populaire’ vaardigheden op de arbeidsmarkt.

Spelen in therapie
‘Spelen’ gebeurt ook in therapie. Ik volg de opleiding theatertherapie waarin we ‘spelen’. We mogen een nieuwe rol aannemen en dingen uitproberen. In een veilige omgeving kunnen we experimenteren met een rol die we in het ‘echte leven’ nooit zouden durven spelen. Die bekakte bitch of de dominante oma, de verliefde fan of de verlegen bankdirecteur. Spelenderwijs gaan we op ontdekking, we verkennen onze grenzen en we voelen wat het doet om eens iets anders te proberen.

Spelen in het leven
Als we spelen in het leven, dan wordt het allemaal wat luchtiger. In het filmpje zeggen ze: ‘Als je het spel ontdekt, dan kan je de werkelijkheid ontzenuwen’. Stel je voor: het spel ontdekken in je werk, in je relatie, in hoe je je kinderen opvoedt … in seks?

Wat gebeurt er als je vanuit dit standpunt naar jouw realiteit kijkt?

 

 

Interessant artikel? Deel het met je vrienden door hieronder te klikken!

10 tips voor een gelukkig nieuw jaar!

1/ Adem
Neem af en toe de tijd om stil te staan bij je adem. In dat moment vertraag je, kom je dichter bij jezelf, ben je meer gecenterd. Doe het voor een belangrijk gesprek, als je boos wordt of gefrustreerd geraakt, als je merkt dat je niet meer geconcentreerd bent … of gewoon, als je een minuutje tijd hebt.

2/ Vraag om wat je nodig hebt
Dat is iets wat weinig mensen doen, zeker aan hun partner. Het risico zit er natuurlijk in dat je een ‘nee’ krijgt en dat is altijd pijnlijk. Maar, wat als je nu eens een ja kreeg? En je kan ook onderhandelen.

3/ Me-time
Neem elke week wat tijd voor jezelf. Dump de kids bij oma en opa of huur een babysitter. En ga naar die film die je eigenlijk wou zien, hang een avondje in de zetel met een goed boek, maak er een romantische avond van met jouw partner.

4/ Ontdek je beperkende overtuigingen
Het zijn stille saboteurs, die beperkende overtuigingen. ‘Ik kan het niet, Ik ben niet goed genoeg, Wat zullen ze wel denken, Wat ben ik toch een domme trien, Ik kan het niet aan.’ etc. Je hoeft niet elke gedachte die je hebt te geloven, je kan ze ook in vraag stellen.

5/ Tel je zegeningen
Wees dankbaar voor wat er wel is. We zijn zodanig gefocussed op wat er niet is of op wat er fout loopt dat we vaak vergeten om te kijken naar wat er wél is. Leuke kinderen, een fijne partner, een job, een dak boven het hoofd, elke dag eten op tafel, een familie waar je op kan rekenen … En als je je dankbaarheid ook kan uiten versterkt het de ervaring.

6/ Beweeg, eet gezond, drink genoeg water, slaap voldoende
Een klassieker: moet dit nog meer uitleg krijgen?

7/ Leef in het nu
Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is dat een negatieve ervaring uit het verleden, zichzelf niet hoeft te herhalen in het nu. Paolo Coelho zegt het heel mooi: “Don’t allow your wounds to become someone you’re not”.
(Laat niet toe dat je door jouw kwetsuren iemand wordt die je niet bent)

8/ Voel wat je voelt
Wees je bewust van je gevoelens. In ons jachtige leven staan we niet vaak stil bij hoe we ons voelen. Hebben we geen tijd voor de ‘kleine pijntjes en verdrietjes’. Terwijl die evengoed onze aandacht verdienen.

9/ Doe geregeld eens iets gek
Mijn favoriet!
Ga naar carnaval, speel verstoppertje met je kinderen, zing luidkeels mee in de file, trek een knal oranje onderbroek aan, dans in de regen, hou een wedstrijdje om ter meest scheten laten, geef een compliment aan een wildvreemde, haal de wasco’s uit en maak een tekening, speel een spelletje waarbij je kan gieren van het lachen, …

10/ Zoek hulp
Sluit je aan bij een zelfhulpgroep, ga een theetje drinken bij een goede vriend, klets een uur aan de telefoon met je moeder of zoek een therapeut, maar praat over wat je dwars zit. Blijf niet alleen zitten met wat je bezighoudt en waar je tegen aan loopt.

Met deze tips wens ik jullie een gelukkig nieuw jaar.
Ik wens jullie een jaar met een goede gezondheid, niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk!

Laat hieronder weten als je een tip hebt uitgeprobeerd en wat het effect was.
Andere tips zijn natuurlijk ook van harte welkom!

De 4 vragen die mijn leven veranderden

Vorige week ging ik eten met een goede vriend van me. Hij herinnerde me eraan dat ik hem had voorgesteld aan Byron Katie, de vrouw die vier vragen stelt waardoor je leven kan veranderen.
Iets voor mijn blog dus!

1/ Is het waar?
Byron Katie heeft een methodiek uitgedacht, ‘The Work’. Je stelt jezelf een aantal vragen om pijnlijke of beperkende overtuigingen te lijf te gaan. Het helpt om in het hier en nu te komen, je nuanceert je pijnlijke overtuiging, aanvaardt de realiteit en slaagt er misschien in om een meer helpende gedachte te kiezen.

2/ Kun je absoluut weten dat het waar is?
Het leuke aan Byron Katie is dat ze zegt: ‘je hoeft me niet te geloven, test het gewoon voor jezelf uit’. Ik hou van die instelling. Mensen behouden de regie over hun eigen leven.

4 vragen

3/ Hoe reageer je, wat gebeurt er wanneer je de gedachte gelooft?
Byron Katie heeft zelf een zware depressie overwonnen met haar inzichten. Effect heeft het in ieder geval. Alleen moet je er wel je tijd voor nemen, ‘mindful’ het werkblad invullen en in het heetst van de strijd durft dat er al eens bij in te schieten.

4/ Wie zou je zijn zonder de gedachte?
Dat laat ik aan jou over!
Byron Katie stelt heel veel materiaal gratis ter beschikking op haar website.
Ik daag je uit om, net als mijn goede vriend, de proef op de som te nemen!

Hoe maak ik de juiste keuze?

Als therapeut/coach krijg ik vaak een vraag naar advies. Als er nu 1 ding ‘not done’ is in therapie, dan is het wel advies geven.

Twijfelen of doen?
Ik merk daarin dat er, grof genomen, twee types mensen zijn. Je hebt de mensen die impulsief hun keuze maken en zo van het ene in het andere vliegen. En je hebt mensen die continue blijven twijfelen en eigenlijk niet vooruit geraken. Met natuurlijk alle nuances daartussen in.

4 seizoenen
Mijn twee wijze grootvaders waren boeren. Zij kenden nog het ritme van de seizoenen en deden er hun voordeel mee. Wanneer de akker moet rusten, wanneer er gezaaid kan worden, hoeveel tijd er nodig is om te groeien en te rijpen, en wanneer het tijd is om te oogsten.

Wanneer is de tijd rijp?
Of je nu een twijfelaar bent of een impulsieve doener, ik denk dat in de metafoor van de seizoenen ook wijsheid verborgen zit om keuzes te maken. Kan je wachten op hulpbronnen? Zijn er externe factoren die je stimuleren om sneller te beslissen? Voel je je klaar voor deze keuze? Of moet er eerst nog tijd genomen worden om te bezinnen en te rijpen?

Dé juiste keuze bestaat niet.
Hoe het ook zij, je weet nooit of je dé juiste keuze maakt. Ooit zei iemand tegen me: je kan geen foute keuzes maken, alleen goede en minder goede keuzes.
Je kan voor iets kiezen en als je merkt dat het niet uitdraait zoals je wou, dan kies je gewoon opnieuw!

Het klinkt simpeler dan het is …. maar in de kern klopt het wel.

Un banc pour reposer son âme

Naar Dardennen
Naar jaarlijkse gewoonte trekken we dit weekend naar de Ardennen. Ik geniet er volop van een frisse wandeling in de kleurenpracht van de herfst.dardennen

Tot rust komen .. ook al is het soms inspannend, zo’n wandeling. Ik heb het gevoel dat mijn lijf meer zuurstof krijgt, mijn spieren terug op zijn plaats komen, mijn gedachten uitdoven.

Kortom, er is meer ruimte voor ‘mij’.

De natuur betrekken in therapie.
Er zijn therapeuten die gaan wandelen met hun cliënten. En als het uitkomt, eventjes uitrusten op een bankje. Ik heb het zelf nog nooit gedaan, maar als ik bij mezelf merk hoe weldadig het kan zijn, zou ik het experiment wel willen aangaan. De natuur meer betrekken tijdens de begeleiding.

Een bankje voor mijn ziel
Ergens onderweg kom ik een gedichtje tegen,
met daarin volgende zin:
‘Un banc pour reposer son âme’.

Ik glimlach …
Zo’n bankje waar mijn ziel kan uitrusten is welkom op een wandeling in de Ardennen.
En dient het bankje bij de therapeut niet hetzelfde doel?

Dansen met de geliefde

Ik schreef tot nu toe nog niets over intieme relaties in deze blog. En hoewel het een thema is dat me zeker bezighoudt wil ik de woorden van iemand anders gebruiken.

Paul Ferrini heeft een mooi boekje geschreven over relaties. Het heet ‘Dansen met de geliefde’.

dansen met de geliefde

Met afwisselend stukken tekst en poëzie schetst hij een aantal ideeën omtrent intieme relaties.
Ik deel een stukje:

Donker ijs bij  de rivier

Hoeveel geliefden vallen
op hetzelfde stuk ijs?

Op de heenweg gleed ik 
door één enkel moment van onoplettendheid,
onderuit.

Op de terugweg
waren we heel alert op de gevaarlijke plek
en tuimelde jij omver.

Sommigen zouden dan zeggen:
‘Dat is een teken. God laat je weten dat je voorzichtig
moet zijn’.
Volgens mij niet.

Als God al iets zegt. 
zegt Zij/Hij:

Hoe voorzichtig
je ook bent of niet bent, 
je gaat toch wel tegen de vlakte.

Je kunt niet voorkomen dat je je pijn doet.
Je kunt niet voorkomen dat je je geneert.
Luister, allebei.

Er zullen momenten zijn
waarop je probeert de zaak in de hand te houden, 
en dan val je.

Maar dat geeft niet echt.
Als je samen bent,
hoort daarbij dat je samen valt.

Als je een goede relatie hebt, 
hoort daarbij dat je weet dat je
een volkomen verkeerd beeld van elkaar hebt.

Tenzij jullie allebei bereid zijn
kwetsbaar en onvolmaakt te zijn,
en fouten durven maken,
kan er niets van terechtkomen.

Geef elke gedachte dat je het
bij het juiste eind zou hebben op.
Laat al je beelden over hoe het hoort te zijn varen.

Zet gewoon de ene voet voor de andere
en ga samen met mededogen door het leven.
Wees mild en vergevingsgezind.

Blijf je gedachten opzijzetten.
Blijf in je hart vallen.
Blijf de rivier volgen.

Verder heeft niets enige betekenis.

— Uit ‘Dansen met de geliefde’ van Paul Ferrini
    (vertaling Karin van Grieken)

Opgedragen aan mijn geliefde,
die binnenkort verjaart.

Is mijn perspectief de waarheid?

Ik had onlangs een discussie met een goede vriendin over perspectieven. Is het egoïstisch als je niet in staat blijkt om te kijken vanuit iemand anders zijn/haar perspectief?  Het label ‘egoïstisch’ zou ik er niet op plakken.  Volgens mij speelt hier een andere dynamiek.

De dynamiek van het perspectief
Het doet met denken aan de blinden en de olifant

blinden olifantbron

Wat is waarheid?
Alle onderzoekers komen met een zeer verschillend perspectief. Maar elke onderzoeker vertelt vanuit zijn ervaring zijn waarheid. Het is pas als ze alle verhalen van het volledige team naast elkaar leggen dat ze, min of meer, een correct beeld krijgen van ‘de olifant’ … en dan nog.

Ik denk dat het ook zo gaat tussen ons en hoe we communiceren. Ik kan niet anders dan vanuit mijn perspectief kijken. Vanuit mijn ervaring, vanuit mijn opvoeding, vanuit mijn scholing, vanuit mijn kennis. Dat is wat ik heb. Het is pas als iemand anders met een ander verhaal komt, dat ik mijn oogkleppen kan openen om te merken dat er ook andere perspectieven zijn.

Openheid en kwetsbaarheid.
Dit houdt twee belangrijke vaardigheden in die we kunnen beoefenen. Enerzijds gaat het om openheid, ons oordeel uitstellen. De bereidheid tonen om naar de ander zijn verhaal te luisteren en te accepteren dat het vanuit een ander, evenwaardig perspectief komt.

Anderzijds gaat het ook om moed, mij kwetsbaar opstellen, mijn kant van het verhaal doen en erbij vertellen wat ik nodig heb.  (met dank aan Brené Brown!)

Ik ben verantwoordelijk voor mijn verlangens.
Want hoe kunnen we van onze partners/vrienden/bazen/ouders/kinderen/etc. verlangen dat ze iets voor ons doen als we zelf niet in staat zijn om hen te vertellen wat het precies is dat we willen?

Uiteindelijk gaat het er niet om wie ‘de waarheid’ spreekt, want volgens mij is er helemaal geen waarheid. Het gaat erom dat ik zelf de verantwoordelijkheid neem voor mijn verlangens en durf vragen aan de ander wat ik nodig heb om dit verlangen in te vullen. Wat ook het risico inhoudt dat ik afgewezen kan worden.
Maar daarover een volgende keer meer …

Stilstaan bij jezelf

Op 11/08/2013 Schreef Coach Jan het volgende : “Zijn we ‘massaal’ watjes geworden?”
Ik ben het helemaal eens met wat Coach Jan zegt over ‘stilstaan’.

Stilstaan bij wie je bent.
Ik begeleid werkzoekenden in hun sollicitatievaardigheden. Mensen die vaak al een paar maanden op zoek zijn naar werk komen bij mij terecht. Tijdens deze begeleiding zijn de eerste vragen die ik met hen bekijk ‘wie ben ik’, ‘wat kan ik’, ‘wat wil ik’. Nu toegegeven, dit zijn niet echt vragen waar je zomaar een antwoord op verzint. Maar als ik deze vragen aan mijn klanten voorleg reageren ze vaak met: ‘hmm, daar heb ik nog nooit bij stilgestaan’.

We hebben dat ook niet echt meegekregen van vroeger, dat stilstaan bij jezelf of iets anders. Spiritualiteit en zingeving klinken niet zo sexy.  Het krijgt al snel de titel ‘wollig’ of ‘zweverig’ en dat vind ik heel erg jammer. Er is zo’n grote nood aan zingeving en een vorm van gemeenschap, participatie. Ik merk het niet alleen aan mijn klanten maar ook aan mijn vrienden en mijn omgeving.

De kerk heeft een steek laten vallen.
En dan leg ik de link naar de kerk en hoe deze, in mijn ogen, toch een fameuze steek heeft laten vallen. Dat was toch de bedoeling van deze instelling? Een gemeenschap vormen, samen stilstaan bij moeilijke en mooie momenten in het leven. Niet dat ik een voorstander ben van de grote dogma’s uit de religies. Maar wat de kerk wel bood was een structuur, een forum waarop de gemeenschap elke week samen kon komen en het leven kon vieren.  Het zondagse ritueel om samen een uurtje stil te staan heeft zijn betekenis echter verloren.

Echt luisteren.
Dat vind ik het mooie aan mijn beroep. Ik kan tijd en ruimte maken voor mensen. Zodat zij kunnen vertellen wat in hen omgaat op dat moment. Tijdens een sessie in de therapie vertragen we. Ik geef veel aandacht aan wat mijn cliënt zegt. Ik stel vragen om mijn cliënt écht te begrijpen. Ik tracht mijn antwoorden uit te stellen, zodat ik kan invoelen in de vraag van mijn cliënt. Pas dan kan ik invoelen bij mezelf wat het antwoord of een volgende vraag kan zijn.

Een gat in de maatschappij.
Er ligt volgens mij nog een groot ‘gat in de markt’ zoals dat heet. Er is een nood aan zingeving en diepgang. Sommige mensen vinden hier een oplossing voor in hun relatie of vriendenkring, bij een therapeut of coach, in hun godsdienst of geloof. Maar er zijn nog heel veel mensen die hierin zoekende zijn. Ik ben zeer benieuwd welke antwoorden de maatschappij (want dat zijn wij toch, niet?) zal verzinnen op deze grote nood.

Ik hou in ieder geval mijn oren en mijn ogen open.

Spiritueel leven ≠ zweven

Spiritualiteit?
Toen ik deze blog creëerde kreeg ik een invulvak om iets te vertellen over deze blog. Het waarom van deze blog. Ik heb daar ingevuld dat ik een zoeker ben. Ik schrik er niet voor terug om in zelfhulpboeken, boeken over persoonlijke groei, therapie, psychologie, etc te zoeken.

Maar steeds vaker vind ik mezelf terug in boeken die onder de categorie ‘spiritualiteit’ vallen. Mensen zijn soms allergisch voor dit woord. Want dan ben je immers aan het zweven. Ik vind van mezelf dat ik behoorlijk ‘down to earth’ ben. Maar met een grote nieuwsgierigheid naar het mysterie.

Het mysterie
Ik zou geen echte zoeker zijn mocht ik niet geprikkeld zijn om het mysterie van het leven te willen ontsluieren. Met in het achterhoofd de gedachte dat het er niet toe doet of ik dat doel bereik (waarschijnlijk niet … dat is het mooie aan een mysterie), maar dat de tocht die ik onderneem – met alle ups en downs, ontmoetingen en vaarwels, confrontaties en omarmingen – zeker de moeite waard is.

Spiritualiteit is een alledaagse praktijk.
Wat mij betreft is spiritualiteit net iets heel aards. Het is een manier om idealen neer te zetten in onze maatschappij. Leven vanuit liefde i.p.v. uit angst. Oprecht respect tonen voor anderen – ook al ben ik het totaal niet eens met wat die persoon doet of zegt. Mijn eigen waarheid durven spreken. Geen oordeel vellen, niet over een ander maar ook niet over mezelf.

Het zijn dingen die ik in het alledaagse leven probeer te integreren. En dat vind ik niet zo eenvoudig, ik word geconfronteerd met mijn eigen angsten en mijn eigen blinde vlekken. Behoorlijk aards toch?

IMG_0113

Hoe zit het dan met God?
Of God al of niet bestaat is voor mij niet de juiste vraag. Toen ik mijn zoektocht startte op dit spirituele pad heb ik lang met die vraag in mijn maag gezeten. God is voor mij niet de man met de baard die in de wolken rijstpap zit te eten met gouden lepeltjes (of hoe zat dat ook al weer …?)

God is voor mij liefde, licht, vrede. Deze Bron is beschikbaar voor iedereen en is wat mij betreft zeer tastbaar aanwezig in mezelf, in de ander.

Het doet er eigenlijk niet toe of er ‘bewijs’ is dat God al of niet bestaat, anders zou het ook niet ‘geloven’ heten. Wat mij motiveert om verder deze weg te bewandelen is of ik er iets aan heb. Ervaar ik meer liefde, meer vrede in mijn leven sinds ik deze tocht ben begonnen.
Dan is mijn antwoord volmondig: JA!